De Krolse Kat

Overleven

2012-02-02T01:49:00.000-08:00

“Maar dat hebben we al twéé keer gegeten de afgelopen week!
NEE, IK WIL GEEN SPAGHETTI BOLOGNESE!”
In mijn ooghoeken zie ik dat de man aan de andere kant van het gangpad opkijkt, maar ik trek me er niets van aan als ik huilerig vervolg:
“Waarom wil jij dan ook opeens PIZZA? Ik wil iets lékkers maken - we krijgen BEZOEK!”
Mijn lief krijgt nu ook een rood hoofd en fluistert mij sissend toe: “Doe even normaal tegen me, ja, dit heb ik NERGENS aan verdiend.”
Zijn boosheid trekt de knoop in mijn maag nog eens extra aan en de tranen lopen nu rijkelijk over mijn gezicht.
“Maar...” (mijn stem wordt van verdriet en verontwaardiging haast afgeknepen) “Maar... IK WEET GEWOON NIET WAT IK MOET KIEZEN!”
Merijn is echter al voorbij de tortilla’s. Hij heeft geen oren meer naar mijn woorden, en bovendien geen tijd, want er moet een pizza in de oven.
Ik wil nog wat zeggen, maar er komt net een oud dametje trillend het pad inrollen en ik snotter mijn woorden lijdzaam weg.
Ik hoop dat hij zich nog omdraait.
Maar mijn lief is de hoek al om en laat mij met mijn blauwe mandje voor de potten pastasaus en gepelde tomaten staan.

Er is één ding erger dan een vrouw die ongesteld is.
En dat is een vrouw die zwanger is.
Zwanger, ja.
Want zwanger zijn, dat is één grote, onophoudelijke PMS-kermis.
Laat je niet misleiden door de met roze wangen vertederd glimlachende rondborstige vrouw die haar bollende buik zacht beschermend aait met een dromerige blik.
Het is een façade. Een lokmiddel om andere vrouwen halsreikend uit te laten zien naar één van de meest ‘bijzondere’ periodes uit hun leven: de roze wolk van zwanger zijn.
Bijzonder? Ja.
Roze wolk? Nee. Tenzij een roze wolk heel hard ronddraait en niet stoppen wil tot je kots- en kotsmisselijk bent. En je er dan met een zwiep vanaf knalt.
Nee. Zwanger zijn is NIET LEUK.
Zwanger zijn is overleven.

Allereerst: de fysieke gesteldheid.
Vanaf dag één ben je MOE. Hóndsmoe.
Wanneer je maar kunt, en ook wanneer je NIET kunt, slaap je. Zo heb ik in het Ahoy gezeten tijdens een concert om elf uur ’s avonds, met duizenden mensen en beukende muziek om mij heen en in mijn oren. Slapend, tegen de schouder van mijn lief.
En die vermoeidheid is op zich zo’n ramp nog niet. Een beetje wegsoezen met de wetenschap dat er een piepklein baby’tje in je groeit, is nog best heel fijn.
Als je maar niet zo verdomd MISSELIJK was geweest.
Ochtendmisselijkheid? Ik was het gerust de hele dag. Bij het opstaan ’s ochtends wel het ergst, maar dat komt omdat je maag dan helemaal leeg is. Zodra er iets in zit (wat je verdragen kunt), gaat het weer. Even.
En dus was ik de hele dag bezig met beetjes te eten. Voedsel waar ik bij de gedachte niet al misselijk van werd, en wat ook in mijn maag wilde blijven zitten.
Brood. Jam. Appelstroop. Kaas. Crackers.
Dat ging.
Chocola? Nee. En geloof me: mijn DNA moet inmiddels al gedeeltelijk uit chocolademoleculen bestaan. Dus dat is een vreemde gewaarwording. Dat je van het lekkerste op aarde geen hap naar binnen krijgt.
Bij het idee van ‘thee’ werd ik zelfs al weeïg. En ik ben een enorme theeleut. Normaal gesproken. Maar nu dronk ik water, vruchtensap en frisdrank tot het mijn neus uitkwam of ik er maagzuur van kreeg.
En je zou zeggen dat al dit gehannes met misselijkheid dus goed zou zijn voor de lijn. Dat zou dan nog een mooi voordeeltje zijn.
Maar nee.
Ik at immers de hele dag door. Had ook nachtelijke vreetaanvallen.
Tosti’s.
IJsjes.
Gevulde koeken.
Zure chemische snoepjes.
Dus. Fat chance dat je daar een wespentaille aan overhoudt.
Daar steken de hormonen overigens sowieso een stokje voor.
Ik had nog niet ontdekt dat ik zwanger was, en ik paste al geen enkele broek meer. Er zat een mini-zwemband in de weg, waarvan ik niet wist waar die vandaan kwam. Tot ik die test deed, natuurlijk.
Je darmen spelen op en je houdt vocht vast. Dat zorgt meteen voor een buikje.
Dan ben je vijf weken zwanger en is je baby zo groot als een doperwt, maar dan zit jij dus al met een buikje. Een buikje, en winderigheid.
En je mag je omgeving nog niet zeggen dat je zwanger bent, dus wat die omgeving betreft ben je aangekomen. Want je hebt een buikje. Een ogenschijnlijke vetrol bulpt uit boven je favoriete jeans, waar je de rits niet meer van dicht krijgt.
Maar dat komt dus door darmen. En vocht. En misschien ook door die tosti’s.
Maar in ieder geval door de hormonen.

Hormonen. Die doen bij iedere vrouw weer andere dingen, al zullen veel ‘ervaringen’ elkaar overlappen.
Ik keek in de spiegel en zag dat ik de huid had van een veertienjarige. De veertienjarige IK, dan. Bezaaid met pukkeltjes en puistjes.
En ik moest met lede ogen aanzien hoe ik langzaam maar zeker aan alle kanten opgeblazen werd. Hoe mijn maatje 36 zich zoveel mogelijk horizontaal uit liet rekken tot er niets van over bleef. Hoe de weegschaal nog nooit in mijn leven zover uit had geslagen. En hoe de putjes er juist ingeslagen werden, in mijn voorheen zo strakke bovenbenen.
Maar je probeert er niet over te zeuren. Je bent zwanger. Het hoort erbij. ‘Bevallig’ heeft nu eenmaal niets te maken met ‘bevallen’ en het hele voortraject.
En mensen zeggen dat je er goed uitziet. ‘Gezond’. ‘Stralend’.
En ‘dat je zo mooi draagt’.
Ik glimlach terug.
Ze zouden hetzelfde zeggen als je een nijlpaard was.

En daar blijft het niet bij.
Behalve de disfiguratie die te danken is aan vocht- en vetophopingen, de traag werkende, gasafscheidende darmen en de puistjes en putjes in gelaat en leden, kun je als zwangere vrouw menig andere, nog nooit eerder ondervonden fysieke kwaal ondervinden.
Men noeme: striae, spataderen, aambeien, voordurende verkoudheid en terugkerende schimmels (ja, dáár), benauwdheid, flauwtes, maagzuur, bekkenpijn, rugpijn, spierkrampen, couperose, pigmentatie, scheurende nagels, geelwordende tanden, pijnlijke borsten en obstipatie.
Men denke nog even terug aan de sereen glimlachende, blozende zwangere vrouw met haar hand liefkozend op het kindje in haar buik.
Yeah. Right.

Voor de maatschappij ben je als zwangere – op het voortplantingsaspect na dan - weinig waard.
Je werkt minder. Of niet. Of incompetent.
Je beweegt moeizamer, dus moet vaker kostbare zitruimte innemen in de tram en loopt mensen met je waggeltred enorm voor de voeten. Als je de puf al hebt om buiten te komen.
Je doet sowieso eigenlijk bizar weinig. Slapen, ja. Bankhangen. Televisie kijken. Babyspullen bestellen via internet.
Feestjes sla je over. Je zou om negen uur ’s avonds toch maar ongehoord staan gapen. Met het zoveelste sapje in je handen. In de enige jurk waar je ternauwernood nog in past.
En iets zinnigs komt er ook niet uit je mond, want de algehele verweking die in het lichaam van een zwangere optreedt, infecteert ook de hersenen. ‘Zwangerschapsdementie’, heet dat. En die dispensatie heb je hard nodig.
Want je vergeet namen. Verjaardagen. Afspraken. Boodschappen. En je betrapt jezelf erop voor de zoveelste keer te Googelen op een woord waar je niet op kan komen. Of hoe je iets ook weer spelt. Omdat je niet meer weet of ‘ballon’ met één of twee ‘l’-en is, of ‘perron’ niet toch met één ‘r’.
Het is een hele ernstige hersenziekte.
Je weet eigenlijk alleen nog dat je hydrofiele handdoekjes nodig hebt. En vitamine K. En D. En een nieuwe thermometer. En klossen voor onder het bed. En behalve een ledikant ook een wiegje, en lakentjes, en dekentjes, kruiken, waskussenhoezen, rompertjes, sokjes, mutsjes, een tummy-tub, commode, kledingkast, box, hangertjes, slabbetjes, speentjes, muziekmobiel, babyfoon, hemeltje, trappelzak, draagzak, luiers, billendoekjes, nagelschaartje, borstel, wippertje, autostoeltje, kinderwagen....
Je weet eigenlijk helemaal niks meer, behalve hoe je zesduizend euro uit kunt geven aan een babykamer.

“Liefje, gaat het wel met je?”
Ik zit met mijn handen over mijn buik gevouwen op de bank en staar chagrijnig naar het hysterische gekibbel van broodmagere meisjes op tv.
Ik kijk niet op naar mijn lief, die een glas Taxi voor mij op de tafel zet naast de bak met gemengde nootjes waar ik lusteloos uit heb zitten graaien.
“Hmm”, antwoord ik, en trek mijn schouders op. Wat in dit geval zoveel betekent als: ‘Nee. Het gaat niet met me. Ik voel me dik en opgeblazen en puisterig, voel me zo a-sexy als een drachtige koe en heb zin in een enorm stuk rood, druipend vlees en een gigantisch glas wijn. En een sigaret. Ja, verdomme, ik heb zin om eens flink te hijsen aan een walgelijk heerlijke sigaret.’
Ik zucht.
Zucht nog eens.
De dagen van de ‘krolse’ kat zijn geteld. Ik weet het zeker.
Merijn komt naast me zitten en streelt me zachtjes over mijn wang.
Precies over een kloppende puist.
“Niet doen,” mopper ik, en buig voorover om mijn glas te pakken.
Mijn groter wordende buik drukt tegen mijn middenrif en perst een golf maagzuur met een deel van de zojuist gegeten nootjes omhoog.
Ik slik het weer naar binnen. Vloek hartgrondig, laat mijn glas staan en zak weer achterover in de bank.
Ik kijk mijn meelevend grijnzende lief aan.
“Dit is jouw schuld”, zeg ik. En zucht weer diep.

De Emoties.
Als partner van een zwangere vrouw moet je je ervoor wapenen om negen maanden lang onder één dak te leven met de personificatie van een pre-menstrueel syndroom.
Welke wapens je nodig hebt? 1. Medeleven. 2. Relativeringsvermogen. 3. Engelengeduld.
Een zwangere vrouw wordt namelijk bestuurd – wat zeg ik: gelééfd - door een stortvloed aan hormonen met de impact van een nucleaire bom.
De zwangere vrouw is overgevoelig, prikkelbaar, neerslachtig, agressief, besluiteloos en heeft een groot gevoel voor drama.
Al pacht zij ook vol liefdevolle overgave tegen haar partner aan te komen liggen op de bank of in bed, behoeftig als zij is naar genegenheid in de vorm van lieve kusjes en de bevestiging dat zij toch heus niet zo’n reusachtig gedrocht is als zij zelf denkt.
Knuffelen gaat absoluut boven seks.
De lust is namelijk tanende, afgeknepen dat het wordt door misselijkheid, vermoeidheid en andere hormonale libidoverdelgers.
Echter.
Er is een lichtpuntje:
De goede doorbloeding.
‘Daar’ dus.
Die maakt de zwangere vrouw juist extra gevoelig voor aanraking.
Maar dan moet ze natuurlijk wel aangeraakt wíllen worden.
En dat is per vrouw anders.
Neem mij nu, bijvoorbeeld.
Hoewel de zin schommelt, heeft mijn lief toch weinig echt te klagen gehad. Of heeft dat wijselijk weten te verbergen.
Van vier keer op één dag naar één keer in vier dagen is natuurlijk wel een verschil. Maar dat een zwangere vrouw zelfs in de laatste weken van haar zwangerschap nog zin heeft, dikke buik of niet, is voor een man een absolute zegen.
Vind ik.
En nog een pluspunt voor hem (of eigenlijk twee): mijn borsten hebben zich ontwikkeld tot het formaat watermeloen. In enkele maanden van een D-cup naar een F-cup vind ik zelf schromelijk overdreven en behoorlijk pijnlijk, maar mijn lief heeft het met grote blijdschap en verwondering aanschouwd en omarmd.
Dus als ik ’s avonds, staand naast ons bed op het punt sta mijn BH los te maken, gaat hij er eens lekker voor liggen: met zijn armen achter zijn hoofd gevouwen en met een verwachtingvol gezicht, zich verheugend op de dagelijkse avondshow.
Dat ik die BH vervolgens met een van pijn vertrokken gezicht losmaak, schijnt hij niet op te merken.

Natuurlijk is geen vrouw hetzelfde. Geen lichaam hetzelfde. Geen zwangerschap hetzelfde.
Mijn eerste zwangerschap was wat fysieke ongemakken betreft een stuk vlekkelozer verlopen dan deze. Toen had ik lang geen last van alle kwalen die ik opgenoemd heb, terwijl ik ze nu nagenoeg allemaal heb mogen meemaken.
Op de striae (striemen in de huid) na, dan. En daar dank ik mijn flexibele, geweldige, met goed DNA gezegende huid op mijn blote (dikke) knieën voor. Want ik weet dat de meeste vrouwen minder gelukkig zijn.
Ook zijn mij grote complicaties, die ik niet beschreven heb, bespaard gebleven.
Geen zwangerschapsvergiftiging, geen ernstige bekkeninstabiliteit, geen van de andere denkbare gruwelen die een zwangere vrouw daarbovenop nog ten deel kan vallen.
En het belangrijkste: het kindje in mijn buik is gezond.
En dat is toch de grootste en mooiste taak die het lichaam van een vrouw gegeven kan worden.
Al die sores aan je lijf heeft een oorzaak, een doel. Een doel dat alles rechtvaardigt en dat de hele misselijke trip van 9 maanden, inclusief het schreeuwend pijnlijke eindpunt, de moeite waard maakt:
De fysiek geworden liefde die je straks in je armen mag houden.
Een liefde die wonderlijk is, en groots is.
Een liefde, die alles overstijgt.

“Wat kan ik u inschenken?”
De ober heeft mijn buik gezien en lacht extra vriendelijk, ook al kan hij geen wijnbestelling verwachten.
“Ginger ale, graag.” Het is mijn nieuwe lijfdrankje in restaurants. Koolzuurhoudend weliswaar, maar door de gember niet maagzuuropwekkend. Ideaal.
Merijn en ik glimlachen naar elkaar.
Vanmiddag zijn we naar de verloskundige geweest en hebben daar op de echo ons kindje – ons zoontje - van 38 weken kunnen zien.
Het is soms nog steeds een bizarre realisatie. Dat er iets, iemand, een MENS in mij groeit. Een wezen dat groter wordt, bewuster wordt, duidelijk voelbaar en zichtbaar wordt. En straks UIT mij komt. Los van mij is. Een individu is. Een mens op zichzelf zal zijn.
Bizar.
Die momenten bij de verloskundige, zeker met een echoscopie, realiseer je je het des te meer. Dat is een heuse baby, daarbinnen. Ons kind.
Op de monitor konden we zien dat hij helemaal volgroeid is, en ondanks de onduidelijke zwart-wit beelden waren er opvallend bolle babywangen te onderscheiden. Die heeft ie van mij.
“Je placenta is van een hoog niveau. Prachtig, mag ik wel zeggen.” De verloskundige had vol bewondering op het beeldscherm gekeken, terwijl ze met een soort joystick over mijn met koude gel ingesmeerde buik gleed.
“Die heeft het nog wel even goed, daarbinnen. Ik denk niet dat je hem al snel hoeft te verwachten.”
De ober zet een mandje met brood en kruidenboter tussen ons in, maar de hand van mijn lief vindt zijn weg naar die van mij.
Er schittert een gouden ring om. Met diamant.
“Je bent prachtig,” zegt hij, en ik hoor, zie, voel dat hij het helemaal meent.
“Je bent de mooiste, liefste, meest getalenteerde, wijze en meest sexy vrouw die ik ooit ontmoet heb. Je bent perfect. En God, wat ben ik blij dat jij mijn vrouw wordt.”
Ik lach. Voel de tranen achter mijn ogen prikken, en buig me over de tafel - zover als dat lukt - om hem te zoenen, mijn lief, mijn verloofde, de vader van mijn kind.
Bijna stoot ik alle glazen omver, als mijn lippen de zijne vinden en mijn bovenlichaam half in de knoflookboter hangt. Maar het gaat net goed.
En als ik met een plof weer recht op mijn stoel zit, voel ik een flinke trap tegen mijn ribben.
“Er is iemand wakker,” zeg ik, en ik leg mijn hand op de bovenkant van mijn buik. Zachtjes en beschermend aai ik het kindje onder mijn huid.
Met een vertederde glimlach op mijn lippen.
Blosjes op mijn wangen.
En een oneindig gevoel van liefde in mijn hart.

Onstopbaar

2012-01-15T10:46:00.000-08:00

November 2009

“Wat is er, lieverd?”
Ze ziet er breekbaar uit, mijn moeder. Met een bleek, ingevallen gezicht en kringen onder haar ogen kijkt ze me vanuit het ziekenhuisbed aan.
Maar bovenstaande vraag kwam niet van mij. Ze zag de tranen in mijn ogen en wist dat er iets was.
Ze is immers mijn moeder.
Ik heb tegen die tranen gevochten. Was helemaal niet van plan ze te laten zien. Mijn moeder is degene die hier in het ziekenhuis ligt. Met kanker in haar linkerborst. Ik zou me om háár moeten ontfermen. Zij niet om mij. Niet nu.
Maar het is onstopbaar.
Het verdriet perst zich een weg door mijn keel en mijn ogen, en vindt de blik en het hart van de vrouw die hier voor me ligt.
Ik begin te huilen.
“Wat is er toch?” En ze komt half overeind. Ze wil me in haar armen nemen, en haar zachtheid weekt alle laatste reserves los.
“We gaan uit elkaar,” krijg ik er nog net uit.
En laat het dan onbedaarlijk stromen.

Ik had Peter ongenadig gekwetst aan het begin van onze relatie. Het was een, in zijn ogen, onvergeeflijke daad.
En toch wilde hij me vergeven.
Hij probeerde het uit alle macht.
Maar de pijn en woede overheersten. Legden een beschuldigende vinger tegen mijn hart.
En ik liet hem wijzen. Ik liet hem schelden. Liet hem verwijten.
Ik was een open wond waar hij tegen kon schoppen, en ik schreeuwde maar heel zelden terug.
Ik had geprobeerd het uit te leggen.
Waarom ik had gedaan wat ik toen deed.
Ik vertelde hem van mijn angst om mij te binden, wat mijn angst om hem te verliezen was.
Vertelde hem van het stukje duisternis dat saboteren wilde wat ik het liefste had.
En hij probeerde naar mij te luisteren.
Probeerde het uit alle macht.
Maar kon het eigenlijk niet horen. Begreep niet hoe ik de dingen zag.
Dus ik liet hem zijn pijn uiten. Liet hem mij beschuldigen.
Ik wás ook schuldig. Verdiende wat ik zelf veroorzaakt had.
En als we op feestjes waren hield ik mij op de achtergrond, ervoor zorgend dat ik elke mannelijke blik ontweek. Anders kreeg ik na afloop het verwijt om de oren dat ik met iedere man geflirt had die ik zag.

Maar onder het verdriet ademende de kracht die ons bij elkaar had gebracht.
We wilden elkaar niet verliezen, we wilden elkaar niet laten gaan. Verlangden naar elkaar, al deed het pijn.
En als we vreeën, was het met deze wanhoop. Roekeloos van verlangen. Als we vreeën, maakte het allemaal niet meer uit. Want als we in elkaar opgingen, elkaar verslonden, dan waren er geen verwijten meer. Dan was er slechts dat, waarmee het was begonnen.
En zo werd ik zwanger, nog voor het helemaal kapot had kunnen gaan.

“Als het zo’n pijn doet... Is het dan wel de goede beslissing?”
De tranen blijven maar komen, en mijn moeder kijkt me meelevend aan.
“Ik kan niet anders”, zeg ik gesmoord. “Ik heb het stukgemaakt, en kan het niet meer repareren. Ik heb het alleen maar erger gemaakt.”

Toen bleek dat we samen een kind zouden krijgen, was voor ons duidelijk dat we hoe dan ook samen verder zouden gaan.
En we zouden, ter wille van het kind dat in mijn buik groeide, de kwestie van het vreemdgaan – waar vanaf toen naar verwezen zou worden als ‘dat ene’ - zoveel mogelijk laten rusten.
Wat natuurlijk niet helemaal lukte.
Maar het leerde ons wel zoveel mogelijk om de hete brij te lopen. De plekken van de grootste pijn te vermijden. Brokstukken te laten liggen.
We richtten ons zoveel mogelijk op het mooiste dat we samen hadden, en dat was ons kind. Niet onze relatie.
En op die manier gingen de weken, maanden en jaren voorbij.
We deden alsof we ‘dat ene’ een plek hadden gegeven, en waren liefdevolle ouders voor onze zoon.
Een gezin waar op het eerste oog helemaal niets mis mee was.

Maar scheuren kan je proberen op te vullen, te camoufleren - verdwijnen doen ze in werkelijkheid niet.
Toen ik weer aan het werk ging, vier maanden na de bevalling, leerde ik een man kennen die zei dat hij mij leuk vond.
“Ik vind jou leuk.”
Ik stond in zijn kantoor, hij zat in zijn stoel. Hij was Hoofd Personeelszaken en we hadden een aantal keer met elkaar gesproken, en ook een heel klein beetje geflirt. Maar hier had ik niet op gerekend.
Hij was een man die zei wat hij dacht.
“Ik vind het ook heel leuk om met je te praten,”, zei ik met een blozende lach. En verliet toen met knikkende knieën de kamer.
Ik had er nog niet aan durven denken. Ik had geprobeerd niet op die manier aan deze man te denken. Maar het zaadje was allang geplant, en het eerste blad had zich reeds boven de aarde uitgeheven.

Werken werd op slag een stuk leuker.
We stuurden elkaar e-mails en sms’jes, en de teksten, die ogenschijnlijk onschuldig begonnen, werden in het verloop van de weken steeds dubbelzinniger en vervolgens ronduit openhartig.
En met openhartig bedoel ik: druipend van verlangen en geilheid.
Het was spannend. Het was fout. Het was een verboden vrucht.
Hij was getrouwd en vader. Ik had Peter en ons kind.
Maar zijn aandacht voor mij was verslavend. En mijn fantasieën over hem ook.
Zo stelde ik mij voor dat hij mij bij zich in zijn kamer riep, en vroeg de deur achter mij te sluiten. En dat hij dan opstond, terwijl ik zijn richting op liep, en mij zacht, maar dwingend, tegen de muur aandrukte. En dat hij mij zoende. En mijn borsten beroerde, precies met de juiste hardheid over mijn tepels wreef.
En dat ik mijn kreunen moest onderdrukken, terwijl zijn handen onder mijn rokje gleden (ik droeg nooit rokken, maar in mijn fantasieën bleken die uitermate handig te zijn) en dan met een ruk mijn slipje van mijn lichaam trok. En dat hij dan mij onbeschaamd, gulzig begon te likken, terwijl ik naar zijn krullen keek en mijn eigen vocht van genot voelde stromen.
En het was aan hem dat ik dacht als ik mezelf liet komen, en het was met hem dat ik vree als ik met Peter was.
Ik voelde me verward en angstig over wat ik voelde. Schuldig. Want ook al was er fysiek niks werkelijk gebeurd: in gedachten was ik vol overgave vreemdgegaan. In gedachten had ik gedaan waar ik Peter het meest mee zou kwetsen. Alweer.
Maar het gebeurde niet. Niet echt.
“Ik word weer vader”, zei hij op een dag, en keek er haast verdrietig bij.
“Ik ga hier weg”, zei ik niet veel later, en voelde daar vooral opluchting bij.

Maar bloed gaat waar het niet gaan kan, en je kunt van werkplek veranderen – jezelf veranderen doe je daarmee niet.
Ruim een jaar later zoende ik in één week met drie verschillende mannen, en ging ik niet veel later met één daarvan naar bed.
Ik was op het punt aangekomen dat ik besloot mezelf te accepteren en mijn verlangens te omarmen – precies zoals het was.
Alles wat onderdrukt was, alles wat verweten werd, alles wat ‘slecht’ was en ‘verdorven’ – alles moest eruit, alles moest de vrijheid voelen, alles geleefd.
Want al moest ik het verzwijgen, al moest ik thuis een ander zijn: het was deel van mij. Ontkennen ging nu eenmaal niet.

Peter en ik leefden intussen verder zoals het altijd ging: in rust en in regelmaat, als een goed geoliede organisatie. Naast elkaar. Met elkaar. Maar zelden echt bij elkaar.
We praatten wel, maar niet echt. We zaten naast elkaar op de bank, maar mijlenver van elkaar vandaan. Als hij thuis kwam, kreeg ik een ‘Hoi schat’, en ons zoontje een omarming.
Thuis was ik gedwee. Tam. Moeder. Zorgzame vriendin. Thuis probeerde ik mijn schuldgevoel weg te duwen als was wat ik gedaan had iets uit een ander leven, of uit een vreemde droom.
Maar buiten de deur was ik een vrouw. Als ik werkte, uit ging of bij vrienden was kwam ik tot leven. Daarbuiten was het avontuur dat ik zocht. Daarbuiten was ik wie ik was.

En toch kunnen twee werelden niet gescheiden blijven. Niet als ze beide wezenlijk deel van je uitmaken. Niet als de kans bestaat dat ze ooit gaan botsen en desastreuze schade aan zullen richten.
Peter zag ook dat het zo niet ging. We hadden nooit geleerd goed met elkaar te praten. We hadden nooit geleerd al onze angsten in de ogen aan te kijken. We hadden nooit onszelf 100% aan elkaar kunnen geven.
We gingen een weekendje weg, ergens in de lente, naar het zuiden van het land.
Even tijd alleen voor elkaar. Als stel, en niet als gezin. Iets wat we nauwelijks deden of ooit hadden gedaan.
We beloofden elkaar “We gaan meer doen, we gaan gewoon meer samen zijn.”
Maar het werd niet beter.
Ik denk dat we vluchtten. We zagen juist nog minder van elkaar.
En toen was daar ook nog mooie Thomas. Een collega die ik die zomer regelmatig zag.
Een volle haardos, ondeugende ogen, een prachtig lichaam en een stralende lach.
Ik voorvoelde wat er komen ging.
Ik wilde het niet stoppen.
Maar toch.
Waar vocht ik thuis nog voor, als ik hier in meeging?
Nog een geheim. Nog meer schuld. Nog meer verwijdering van de man waar ik echt nog steeds van hield.
Ik besefte dat alleen openheid onze relatie kon redden. Alleen eerlijk zijn kon de kloof tussen ons overbruggen.
Maar eerlijk zijn kon ook het laatste restje brug uiteen doen knallen als een lading dynamiet.

“Fantaseer jij weleens over een ander?” vroeg ik op een avond. Het was inmiddels herfst.
In mijn stem had een kleine trilling geklonken. Hoorde hij die ook?
Peter keek voor zich, terwijl ik naast hem zat.
“Nee.” Zijn antwoord klonk ontwijkend. Hij wilde niet horen wat ik te zeggen had.
Maar ik moest deze stap naar voren wagen. Ik moest ons zwijgen doorbreken. Ik moest beginnen eerlijk te zijn door onze grootste taboes te doorbreken.
“Ik wel,” zeg ik. “Af en toe. En ik ben er bang voor. Het is voor mij een teken dat ik niet gelukkig ben. Dat ik afleiding zoek. Aandacht. “
Hij keek op, voelde ik. Maar nu was ik degene die wegkeek
“Ik ontmoet ook heus weleens vrouwen die ik leuk vind,” zei hij, en ik spitste verrast mijn oren. Ging hij de opening door die ik hem voor had gehouden? Wilde hij de stap wagen? Eerlijkheid? Zou hij begrijpen wat ik wilde zeggen? Begrijpen wat ik voelde en wie ik was?
“Ik zie ook heus wel eens een vrouw die ik mooi vind, aantrekkelijk,” vervolgde hij, terwijl ik nu hoopvol in zijn ogen keek.
“Maar daar doe ik niks mee.”
BAM.
De opening gesloten.
Zijn laatste zin liet geen nieuwe meer toe.
Het klonk hard, definitief.
Er was geen ruimte voor mij om te zeggen dat ik dat misschien juist wel had gedaan. Er iets mee doen. Er iets mee te hebben gedaan.
De kloof leek dieper en breder dan ooit.

Vijf weken later, op een koude nacht in november, bevond ik mij naakt in een studentenkamer.
Ik wist dat wat ik ging doen, het einde was.
Ik zou dit geheim met me mee moeten dragen, maar de vracht zou teveel zijn voor de liefde die dertig kilometer verderop in ons bed lag te slapen.
De vracht was sowieso teveel. Ons pad liep onherroepelijk dood.
Over een week zouden Peter en ik gaan praten. Een afspraak om onze toekomst te bepalen.
En ik wist wat onze beslissing was.
Ik ging liggen op de bruine, wat viezige bank.
Als dit het einde was, kom maar, dan.

Mijn moeder streelt mijn wangen, veegt mijn tranen weg.
“Ach meissie,” klinkt het zachtjes, en ik voel hoe de zwaarte langzaam uit mij wegstroomt.
“Het is klaar,” zeg ik, en zucht diep.
“Het is voorbij. Er is geen weg terug.”

Voor het laatst

2011-11-01T09:56:00.000-07:00

De straat is onveranderd.
Niet anders dan vorige week, en niet anders dan vijf-en-een-half jaar geleden.
Op de bladeren van de bomen na.
Die zijn nu geel en rood en oranje.

Toen ik hier voor het eerst kwam, lag alles onder een deken van sneeuw.
De rijtjeshuizen met hun platte daken, de tuintjes, de hekjes ervoor; het plantsoen met het nu witte grasveld, de verlaten glijbaan en klimtoestellen, en de hoge, verstilde bomen.
Alles was wit, en mijn ogen straalden.
Want nog voor ik het huis van binnen had gezien, wist ik dat we hier gingen wonen.
Ons eerste huis. Een plek samen.
Onze toekomst in een wit, licht sprookjesgewaad.

Ik steek de sleutel voor de laatste keer in het slot.
Mijn sleutel, nog. Mijn deur.
Maar eigenlijk allang niet meer.

In de lente liepen we de lege woning binnen.
Het was vies, de muren groen en de achtertuin een woestenij, maar dat maakte het alleen maar mooier.
Wij zouden dit verwaarloosde huis eigenhandig het onze maken.

Als ik in de woonkamer sta, herinner ik me hoe ruim ik het ooit vond.
En hoe ik er dromend, met de handen om mijn dikker wordende buik, doorheen liep.
Hoe ik nadacht over de plek van onze spullen, over de kleuren van de muren.
Hoe ik op mijn knieën door de kamer ging om de voegen van de plavuizen te schrobben.
Hoe ik de kozijnen geschuurd had, hoe ik de muren geverfd had, hoe ik de ramen voor het eerst had staan lappen.
En hoe alles daarbij steeds gehuld was in licht.
Omdat de zon die lente zo uitbundig straalde.

Ik loop de trap op naar boven.
Het vertrouwd krakende laminaat onder mijn voeten.
De lege kamers die in de verte nog naar ons ruiken.
Naar ons, en naar stof.
Maar lege kamers zijn bevreemdend.
Ademen verlatenheid.
Laten geluiden in holheid galmen.
Laten hun leegte vol zijn van het verleden, dat als een geest van herinneringen door de ruimten waart.

Ik sta op de plek waar ons bed stond.
De plek waar wij samen liefhadden.
Waar wij sliepen en niet slapen konden.
Waar wij ontwaakten in het donker of in een zacht, warm licht.
De plek waar wij droomden.
Waar we geluk kenden.
Waar we verdriet voelden.
Waar we praatten en stil waren.
Het was de plek waar we samen waren, maar ook steeds verder van elkaar.
De plek van verlangen en de onvervuldheid ervan.
Van liefkozingen en naar elkaar gekeerde ruggen.
Van schuld, en woede en spijt.
Maar het was de plek ook, waar ons kind werd geboren.
Waar ik de grootste pijn en meteen daarop de grootste liefde ervaren had.
Waar ik vol ongeloof en bewondering naar een jongetje had liggen staren, dat klein en zoet ruikend naast mij lag.
Nog nooit had ik zoiets moois gezien.

Ik sta daar.
Op die plek.
In het huis dat ons leven was.
Dat vijf-en-een-half jaar mijn leven was.
En ik kijk door het raam naar buiten, naar de bomen waar ik zo van had gehouden;
groot en hoog en wuivend, met hun ruizen dat haast klinkt als de zee.

Ik zie hoe hij weg ging, Peter, anderhalf jaar geleden.
Ik zie ons huilen samen, in ons bed.
Ik zie mij vrijen met andere mannen, na hem.
Ik zie mij verlangen naar anderen, tijdens hem.
Ik zie onze verbondenheid, maar meer nog onze verwijdering.
Ik zie zijn onvermogen om te vergeven, en mijn onvermogen om mijzelf te zijn.
Ik zie mijn verscheurdheid en mijn twijfel.
Hoe ik op mijn dertigste verjaardag alleen op de bank zat.
Hoe ik wist dat ik gelukkig kon zijn, maar niet wist of ik dat ooit met een ander zou kunnen.
Hoe ik verlangde naar verbondenheid.
Hoe ik verlangde naar vrijheid.
Hoe ik dacht vrij te zijn, maar toen de ketens pas zag.
Hoe ik de draak omarmde. Mijzelf overgaf.
Hoe ik opnieuw verliefd werd.
Hoe die liefde mij werkelijk zag.

“Alles ziet er picobello uit hoor.”
De meneer van de woningbouwvereniging steekt zijn lachende hoofd om de hoek.
“Alleen de sleuteltjes nog en een krabbel, en dan is het in orde.”
“Ik kom eraan”, zeg ik. Hij klost al naar beneden.

Ik kijk nog eenmaal naar de bomen, zoals ik ze toen gezien had.
Kijk nog eenmaal de kamer rond, zie nog eenmaal hoe vol die was.
En uit de emoties die ik voel destilleer ik de enige twee woorden die ik vinden kan.
“Dank je.”

De gouden herfstzon, die al lager staat, schijnt in mijn gezicht als ik even later buiten sta en nog een laatste keer omkijk.
De bomen wuiven naar mij met lome takken in een geruststellend soort melancholie. Ik zou nog lang naar ze kunnen kijken, maar dat doe ik niet.
Mijn hand rust zacht op mijn bollende buik.
Ik glimlach als ik een schopje voel, de straat uitloop en de kamers van mijn verleden achter mij laat.

Verkouden

2011-09-01T07:50:00.000-07:00

Januari 2011

Het is vroeg in de avond als hij ons zoontje terug komt brengen.
Laatstgenoemde rent opgetogen de woonkamer in, maar zijn vader blijft dralen in het halletje.
“Hoi.”
Het klinkt afstandelijk.
Ik kijk hem aan.
Tenminste, dat probeer ik.
Hij ontwijkt mijn blik.
“Er eh, is iets dat je moet weten.”
Zijn wijfeling richt zich op de betegelde vloer.
Ik bevries.
Denk dat ik weet wat er nu komen gaat.
Hij heeft een vriendin.
Ik besluit het fijn voor hem te vinden.
Al zou het even pijn doen.
Maar dan konden we elkaar dus eindelijk echt los gaan laten.
Het is goed, ik ben er klaar voor. Kom maar op.
Maar de zin die uit zijn mond komt gaat dwars door mijn gedachten heen en hakt het hele moment van veronderstelde kracht en acceptatie aan diggelen.

“Ik ben er pas achter gekomen dat ik chlamydia heb. Had. Ik heb het nu niet meer.”

Eén woord.
Chlamydia.
Chlamydia.

Ik denk dat ik wit zie.
Hij vervolgt:
“En ik kan het van niemand anders hebben dan van jou.”
Ik denk dat ik geel zie.
En ik weet dat het waar is.
Afwijkende afscheiding.
Anders dan bij de schimmelversie.
Al een tijdje.
Groengeel.
Een beetje als een verkouden doos hebben.

Ik lach stompzinnig.
Maar veeg mezelf abrupt bij elkaar, als ik hem aankijk.
Spijt, schuld, schaamte, als ik “Sorry” zeg.
Sorry.
Wat anders?
‘Ik zal het voortaan altijd veilig doen’?
Of
‘Had je maar een condoom moeten gebruiken’?

Als hij weg is, vloek ik grondig.
“Kut. Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkut!”
En veel treffender had ik het niet kunnen zeggen.
Het is ontzettend kut.

Als mijn zoontje binnen no-time in bed ligt door een gehaaste, half-afwezige moeder (“Nee schat, we doen vanavond maar twéé verhaaltjes van Dikkie Dik, want het is al laat”), schuif ik achter het bureau.
Mijn hoofd tolt.
Ik zie beelden van de mannen met wie ik het de afgelopen tijd gedaan heb.
Veilig. Onveilig. Soort van veilig.
Stomstomstom.
Maar de vraag nu is natuurlijk vele malen erger dan de herinnering.
Want.
Van wie heb ik het?
En, nog erger:
Aan wie heb ik het doorgegeven?

Ik vloek de boel nogmaals bij mekaar, en stoot mijn voorhoofd jammerend tegen het houten bureaublad.
“Stomme troela. Ontzettend STOMME TROELA.”
Het is een constatering.

Ik klap mijn laptop open, en typ de letters C-h-l-a-m-y-d-i-a in het Google zoekscherm.
Het woord alleen al. Klinkt precies goed.
Ranzig.
Ik lees dat het de meest voorkomende geslachtsziekte in Nederland is.
60.000 mensen per jaar.
Het mag dus eigenlijk een godswonder heten dat ik het nu pas voor het eerst heb.
Je kunt het voorkomen door veilig te vrijen, staat er in een volgende regel.
Nee, écht??
Maar dan.
Wat is ‘veilig vrijen’?
Het betekent dat je zelfs iemand niet met de mond kunt bevredigen.
Behalve als je dat met condoom of beflapje doet.
Beflapje.
In godesnaam.
WIE GEBRUIKT ER EEN BEFLAPJE???
En pijpen met condoom...
- lekker, dat rubber dat over je gehemelte glijdt.
Veilig vrijen - dan nog beter niet.

Volgende kopje: ‘Waarschuwen partners’.
Ik krijg het heel erg warm en mijn buik is een homp klei.
Ik blijk iedereen tot een half jaar terug te moeten waarschuwen.
Dat is precies iedereen met wie ik het sinds mijn vrijgezelle bestaan gedaan heb.
Mijn ex dus, De Bijter, Zoefzoef, goede vriend J., de oud-klasgenoot, een collega, nog een collega en een roddeljournalist.
Ja. Een godvergeten roddeljournalist.
Over die laatste drie minnaars had ik nog niet eens geschreven.
Dat was schaamteloze seks met praktisch vreemden die ik niet eens echt leuk had gevonden.
Dus kwam de schaamte erna pas.
En nu al helemaal.

Ik zie weer het condoom voor me dat na een halfdronken vrijparty met collega 1 op mijn bovenbeen kleefde.
Leeg.
En hoe ik dat rubberen onding vervloekte omdat het blijkbaar te groot was geweest.
En hoe ik de piemel van die flapdrol vervloekte omdat die te klein voor het condoom was geweest.
En hoe ik naar de apotheek liep de volgende dag - balend, gestresst - voor een morningafterpil.
En hoe het hele tafereel zich nog geen twee maanden later op bijna exact dezelfde wijze herhaalde met collega 2.
De tijd van de comfort-size condooms was duidelijk voorbij.

Zoefzoef was groter geschapen, maar ook erg nonchalant.
Die hing de boel binnen zonder te vragen of dat wel kon, of mocht, of slim was.
Maar goed, Zoefzoef was niet de slimste.
En ikzelf al evenmin. Wat dat betreft. Blijkbaar.
Maar op de paar ‘slippertjes’ wat falend materiaal betreft na, had ik het naar mijn idee behoorlijk goed gedaan. Dat veilig vrijen.
Als ik de orale genoegens niet meereken.
Want bijna alle mannen waren gentlemen genoeg geweest om diep onder de lakens te duiken.
Tot mijn blijdschap.
Toen.
Godver.
Ik kon dus wel iedereen besmet hebben.
Maar bij wie begon het?

Koortsachtig trek ik mijn agenda erbij.
Peter was in oktober geweest, voor het laatst.
Dus voor die tijd had ik het al.
Dan heb ik het van Zoefzoef, De Bijter, de oud-klasgenoot of goede vriend J.
Die laatste twee lijken me niet waarschijnlijk. Die zijn niet zo van de avontuurtjes.
De Bijter? Die was heel secuur. Schoon. Veilig.
Blijft er één over.
Zoefzoef.
Leugenachtige Zoefzoef die ‘m er zonder pardon inhing.

En dan.
De mailtjes.
‘Hoi/lieve/beste...
Met het schaamrood op mijn kaken moet ik je vertellen dat...’
God, dat tik je niet even vrolijk weg.
En dan nog heb ik een paar mensen niet durven mailen.
Mensen waarvan ik de kans minimaal achtte dat die iets van mij hadden overgenomen.
Of die gewoon het verkeerde beroep hadden (- ik zeg Story).
Voor lul (of kut) staan doe je het liefst tegenover zo min mogelijk mensen.
En slapende honden maak je niet wakker.
Toch?

De mannen die een mail ontvingen reageerden overwegend laconiek.
Alsof ze zo’n bericht wekelijks in hun inbox kregen.
‘O? Da’s vervelend. Shit happens. Ga wel effe testje doen van de week.’
En niemand natuurlijk die het óók bleek te hebben.
Heel mysterieus.
Zal wel spontaan bij mij ontstaan zijn.
Als een soort onbevlekte ontvangenis.
Maar dan anders.

En eerlijk gezegd wen je ook aan het idee.
Van zo’n SOA.
Na een dag denk je: “Ik ben Elja en ik heb een SOA. So what?”
En je bent er ook zo weer vanaf.
Even een paar klotemailtjes sturen, even met een rood hoofd van gêne voor je huisarts verschijnen, even een pilletje slikken, en klaar.
Het kan IEDEREEN overkomen. Ook als je denkt het veilig gedaan te hebben.
En per slot van rekening: het is toch gewoon een bacterietje.
Net als een verkoudheid.
Zolang je dus maar niet in iemands gezicht niest.

Groeiend vermoeden

2011-08-24T04:07:00.000-07:00

29 november 2005

- “Hoi schat.”
Zijn stem klinkt gewoon. Nietsvermoedend. Wachtend op wat ik zeggen of vragen wil.
Maar ik heb niets te vragen.
En wat had hij kunnen vermoeden?
Ik slik een aarzeling weg.
- “Ik moet je iets vertellen...”
Een stilte van twee seconden, waarbij mijn hele binnenste door de gangen van het gebouw lijkt te stuiteren.
- “O?”
Al het nietsvermoedende is uit zijn stem verdwenen, om plaats te maken voor het allesvermoedende. Het ergstvermoedende.
Mijn hart slaat overuren. In mijn buik draaien blijdschap en angst rondjes om elkaar heen.
- “Ik eh... Heb net een testje gedaan. En eh... Nou...”
Mijn adem stokt. De telefoon ligt bezweet tegen mijn wang.
“Ik ben denk ik zwanger.”

Ik sta tegen een muur in de grijze gang van het gebouw waarin ik werk.
Een theater.
Het gesprek had zo het podium op gekund.
Ik hoor zijn stem, en zie er zijn gezicht bij. Lijkbleek.
- “Weet je het zeker?”
- “Zo’n test is behoorlijk betrouwbaar.”
Maar er klinkt lichte twijfel in mijn stem.
Wat als de test het inderdaad fout heeft? Ik had in mijn stress de gebruiksaanwijzing niet gelezen en langer dan de aangegeven 5 seconden over het staafje geplast. De uitkomst, die nu in het plastic prullenbakje van het toilet ligt, was daardoor vrij wazig geweest...
- “Ik kan er nog wel eentje halen.”
- “Ja, doe dat maar. En bel je me meteen terug?”

Met rode wangen trek ik opnieuw mijn jas aan en loop de deur uit naar de drogist, die twee minuten verderop nog een hele stapel zwangerschapstesten heeft liggen.
Hetzelfde meisje als een kwartier geleden geeft mij opnieuw het wit-blauw-roze doosje dat het verdere verloop van mijn nabije leven uit zou wijzen.
Ik kijk haar niet aan als ik afreken.
Als ik haar was zou ik het ook denken.

Voor de tweede keer duik ik het damestoilet in.
Hygiënisch. Wit.
Voor het personeel van het theater wordt goed gezorgd.
En opnieuw plas ik (me verwonderend over het feit dat mijn blaas zich in zo’n korte tijd weer heeft gevuld).
1...2....3....4....5.
Ik doe het dopje op het staafje en laat het, zoals voorgeschreven, horizontaal op de wasbak liggen. Twee minuten wachten.
Ik trek mijn onderbroek omhoog. Mijn rok omlaag. Mijn blouse netjes.
Wacht.
Wacht 120 seconden.

Geen idee waarom ik het per se nu, per se vandaag, op mijn laatste werkdag, weten wilde.
Maar ik kon niet meer om mijn groeiende vermoeden heen.
Eén week overtijd was me vaker gebeurd.
Maar twee weken niet. Nooit.
Peter had ook nog niet aangedrongen op een test.
Hij wilde het niet weten.
We waren net 4 maanden samen.
Hij was 21 jaar.
Wilde nog allerlei reizen maken. Spontane dingen doen.
Wilde misschien wel helemaal niet met mij verder.
Want Dat Ene was gebeurd.
En die Crisis was nog niet voorbij.
Evenmin echter, als onze liefde.
En aan die laatste gedachte hield ik mij vast, toen ik na 120 seconden op het staafje keek.

13 juni 2011

Hij zit niet op de bank, waar ik hem had achtergelaten toen ik zei dat ik naar de wc moest.
Ik kijk om mij heen, voel mijn hart in mijn keel kloppen.
En zie hem dan op het balkon staan.
Zijn handen om de railing geklemd.
Zijn rug licht gebogen.
Zijn hoofd naar beneden gericht.
Alsof hij wil ontsnappen aan het nieuws dat ik hem kom brengen.
Nieuws dat misschien teleurstellend is.

Ik loop op hem af.
Stilletjes, maar hij hoort of voelt mij toch.
Draait zich om. Zijn gezicht gespannen.
Omlijst door zonlicht.
Een zachte wind die speels door de voile tussen ons beweegt.

Hoe ga ik het zeggen?
Alle manieren schieten door mij heen, maar niets lijkt mij toereikend.
Hij stapt naar binnen, naar mij toe.
Mijn Merijn.
Slachtoffer en verdachte tegelijk.
Speurt mijn gezicht af naar het oordeel.
Hoopt. Vreest.
Ik kan een glimlach niet onderdrukken.
- “En?”
Hij weet dat ik onder spanning de neiging heb te lachen.
Ik geef mijn glimlach de volle teugels.
Kijk hem aan. Stralend.
Hij ziet het.
Verstart een tel.
Twee.
- “Ja..?”
Zijn ogen zijn groot. Bijna angstig.
-“Ja??!”
Ik knik.
Knik ‘ja’.
JA!!
- “Echt??
Hij pakt mij vast, lijkt het niet te kunnen geloven.
- “Echt,” zeg ik lachend, mijn ogen nu vochtig.
Alweer breng ik het nieuws na amper vier maanden samen.
Maar een groter contrast met toen had er niet kunnen zijn.
“Echt”, en ik streel zijn wangen, voel de tranen die vrijelijk uit zijn ogen mijn hart instromen.
Met de zon warm om ons heen, de wind licht om onze benen, het geluk dat ons allebei vult en dat nog onzichtbaar maar zeker in mij groeit, staat de tijd stil, een moment, en breekt een nieuwe tijd aan.
“Echt.”

Voor de onschuld

2011-06-01T06:59:00.000-07:00

Voor het vinden van de bron van je eigen gedrag, moet je soms graven op plekken waar je liever niet komt.
Plekken waarvan je dacht dat je ze nooit meer zou hoeven bezoeken. Dat je er nooit meer naar om zou hoeven kijken.
Dat de wildernis zijn werk wel zou doen.
Dat je er nooit meer iets van zien zou.
Niemand. Ooit.

Maar dan sta je opeens tussen de brandnetels.
Prikken de distels in je benen en de doornen in je hand.
En buig je je als vanzelf naar die plek uit je verleden.
Met je knieën in het groen, en je handen in de aarde.
Onbeschermd, met nagels die breken op de ondergrondse stenen.
Wetend dat je door moet gaan, totdat je het vindt.

Op mijn twaalfde merkte ik dat mannen anders naar mij begonnen te kijken.
Dat ze überhaupt naar mij keken.
Langer.
Met ogen die naar beneden dwaalden, en dan weer omhoog.
Hoogst ongemakkelijk voor een kind dat net puistjes begon te krijgen.
Maar het werd steeds erger.
De puistjes, ja, maar ook de blikken.
Op mijn veertiende zag ik dat zelfs mijn vader anders keek.
En toen een Arabier hem eens vroeg of ik soms zijn vrouw was, leek het of hij best ‘ja’ had willen zeggen.
Hij kreeg een stuk of wat kamelen aangeboden.
Mijn vader keek trots.
Ik had geen idee waarom.

Op mijn vijftiende werd ik als laatste van mijn vriendinnen voor het eerst ongesteld. Tijdens een verjaardagsfeestje.
Ik was best een beetje trots.
Nu werd ik dus echt Vrouw.
En voelde me stukken groter.

Datzelfde jaar ging ik voor het eerst zonder mijn ouders op vakantie.
Naar Zwitserland met een meisje en twee jongens uit mijn klas, en hun ouders.
We deelden een tentje, dat meisje en ik.
Ze was een beetje een vriendin van mij, maar ook weer niet een hele grote.
Toch hadden we het leuk, en gingen bij het zwembad dikwijls op ‘jongensjacht’, zoals wij dat noemden.
Zonder daar ooit echt iets van te verwachten, overigens.
Ik had – op mijn basisschoolliefde na - nog nooit een vriendje gehad, en mijn gedagdroom over romantiek bleef bij meisjesfantasieën.
Toch voelde ik me voor het eerst in lange tijd weer wat zekerder over mezelf en mijn uiterlijk.
De puistjes waren bijna weg, en volwassen mannen staarden soms net wat te lang naar de inhoud van de korte topjes die ik droeg. Waarna ik me altijd afvroeg of er misschien een vlek op zat.
Wat dan nooit zo was.

Op een dag was daar een groepje oudere jongens.
Allemaal rond de twintig, allemaal zongebruind.
Eén van die jongens – de leukste, met helder groene ogen – liep bijna tegen mij op, aan de rand van het zwembad, en keek me behoorlijk lang na, toen ik doorliep.
Dat zag ik, omdat ik omkeek.
En ik kende die blik.

Later kwamen we de jongens van het zwembad opnieuw tegen, en we raakten aan de praat.
Ze kwamen uit België, en spraken heel gebrekkig Engels, maar wel vloeiend Frans.
De leukste jongen heette Menju, en was 22 jaar.
Wij zeiden dat wij 16 waren.
En terwijl zij naar hun eigen camping gingen, liepen wij giechelend richting onze tent.
We wisten niet dat zij dat zagen.

’s Nachts werd ik gewekt door geluiden, buiten.
Jongensstemmen en een auto die wegreed over het grind van het campingpad.
Er klonken voetstappen, dichtbij.
Tot vlak bij onze tent.
“Elja”, fluisterde een stem luidruchtig.
“Elja, tu dors?”
Ik ritste voorzichtig de tent open, en kon in het duister nog net de leukste van de jongens onderscheiden.
Hij rook naar bier.
Maar mijn hart sloeg een slag over van opwinding.
Hij was hier voor mij. Voor MIJ.
‘Wie is daar?’ vroeg mijn vriendin slaperig.
‘Menju’, zei ik meisjeslacherig terug.
Menju zei dat hij mij leuk vond, en mooi bovendien. Of zoiets.
(Frans was niet helemaal mijn sterkste vak)
En zoende mij.
Dat was heel erg plotseling, want ik had het niet zien aankomen in het donker.
Maar ik liet me zoenen. En zoende terug.
Dit was mijn eerste echte zoen, moeten jullie weten.
Van een jongen die zeven jaar ouder was.
Een man.
En ik was best een beetje trots.

Menju vroeg of hij bij ons in de tent mocht slapen, omdat zijn vrienden al weg waren.
Ik vond dat een slaapverwekkend slechte smoes, maar omdat ik hem ook niet buiten wilde laten, mocht hij naast mij liggen, op mijn bagage.
Hopend dat hij inderdaad zou gaan slapen.
Wat natuurlijk niet zo was.
Hij begon me weer te zoenen, en op dat punt had mijn vriendin wel genoeg van derde wiel spelen.
“Ik ga”, zei ze beslist.
“Nee, dat hoeft niet joh”, zei ik meteen terug.
Ze leek het smeken in mijn stem niet te horen.
Ze ging.
En terwijl zij onderdak zocht bij onze twee klasgenoten, draaide Menju zich helemaal over mij heen.
Zoende me.
Streelde me.
Raakte me aan op plaatsen waar ik mezelf nog maar nauwelijks had aangeraakt.
En ik liet hem begaan.
Mezelf afvragend wat ik doen moest als hij verder wilde.
Me afvragend of ik moest luisteren naar de paniek die vanbinnen op begon te spelen, en mijn lichaam deed verstijven.
Maar ik wilde niet kinderachtig zijn.
Ik was immers al Vrouw.

Hij trok zijn broek uit, en ik pakte braaf de condooms die ik van mijn moeder had meegekregen, en die ik een beetje beschaamd in mijn koffer had gestopt.
Niet van plan ze te gebruiken.
Maar mijn moeder had blijkbaar meer geweten dat ik ooit had kunnen vermoeden.
Hij nam het pakje aan, stommelde wat in de duisternis, en het volgende moment voelde ik hem in me komen.
“I’m fifteen”, piepte ik.
Was daar een aarzeling in zijn beweging?
Dan was het een heel erg korte.
Hij stootte door.
Ik voelde pijn.
“No”’, zei ik in het Engels, en duwde hem een beetje van me af.
Slappe armen tegen een sterke borstkas.
‘Frans’, dacht ik, ‘zijn Engels is slecht’.
“Non”... Het klonk nog maar zwak.
Hij luisterde niet. Ging door.
Kreunde.
Ik keek naar het blauw van het nylon boven me.
Rook de geur van de tent, vermengd met die van het rubber dat nu in mij was.
Het warme lichaam dat zwaar op mij lag.
Een vreemde, zo dichtbij.
Het blauw werkte rustgevend.
“Nou goed”, hoorde ik mezelf denken.
“Het moet toch ooit gebeuren, dus waarom niet nu.”
Ik stribbelde niet tegen.
Ik lag daar maar.
Hopend dat het snel voorbij zou zijn.

De volgende ochtend werd ik wakker door de warmte van de steeds feller schijnende zon op mijn tent.
De man die mij ontmaagd had naast me. Naakt.
Nog in diepe, ronkende slaap.
Ik wurmde me onder zijn arm en mijn slaapzak vandaan, trok mijn slipje aan, een broek, en verliet de tent.
Zachtjes, om hem niet wakker te maken.
Ik voelde me ongelooflijk vies.
Vluchtte de wascabine in.
Schrobde mijn handen, waste mijn gezicht, probeerde de nacht weg te boenen.
Maar zijn geur bleef hardnekkig hangen.
En toen ik in de spiegel keek om te zien of ik veranderd was, of iemand het aan me zou kunnen zien, zag ik iemand achter mij voorbijlopen.
Iemand die heel even aarzelde in de deuropening toen hij mij zag, maar toen vlug doorliep.
Er zat schaamte in zijn tred.
Tenminste, dat heb ik altijd gedacht.

Na die zomer kroop ik terug in de schulp waar ik juist aan het uitkruipen was, en stopte ik mijn ervaring diep onder de grond.
Het was gebeurd.
Het was mijn eigen schuld.
En nu moest ik verder.
Ik vertelde niemand wat er precies gebeurd was.
Mijn schaamte snoerde mijn mond, en meteen ook de rest van mijn gevoelens.
Mijn vriendinnetje was mijn vriendinnetje niet meer, nadat ze besloten had dat het niet erg vriendinwaardig van mij was om ‘een vriendje te verkiezen boven haar’, toen ik haar de tent uit liet gaan, die nacht.
Het hielp niet dat ik haar vertelde dat ik dat niet echt wilde.
Ze begreep niet dat ik het over het gebeuren na haar vertrek had.

Mijn zwakte werd geketend aan controle.
Ik stortte me nog meer op mijn schoolwerk.
Ik vond mezelf te dik.
Ik viel 10 kilo af in drie maanden, en daar was ik best wel trots op.
Mijn menstruatie bleef uit door mijn ondergewicht, en ook daar kraaide ik niet naar.
Ik voelde me sterk.
Vrouw zijn betekende alleen maar pijn.

Maar ik hoefde ook niet dood.
En toen ik mijn ribben kon tellen en de botten uit kon tekenen, besloot ik weer te eten.
Besloot ik de wereld te laten zien wie ik was, ooit.
Zodra ik groot was.
Zodra ik durfde.

Ik had er nooit om gehuild.
Nooit echt.
Tot ik zestien jaar later die hele nacht in mijn binnenste toesta om te bestaan.
Toesta om opnieuw beleefd te worden.
De angst.
De pijn.
Woede.
Zelfverachting.
En mijn tranen vloeien nu, zoals die ooit van binnen voelbaar waren.
Ze wassen de plek schoon, waar ik mijn schaamte ooit begroef.
Het is een mooie plek.
Een plek voor heel veel bloemen, waar geen plaats meer is voor schuld.

Heel

2011-04-11T14:40:00.000-07:00

Als er zoiets bestaat als de Perfecte Liefde en de Ultieme Geliefde, dan denk ik dat ik die gevonden heb.
Yep.
Die pot met goud, daar aan het eind van de regenboog?
Van mij.
Glazen muiltje?
Van mij.
Magische bonen?
Allemaal van mij.
Prins op wit paard?
Eén keer raden.
Dat vind ik natuurlijk wel een beetje jammer voor jullie, maar ik kan er nu eenmaal niets aan doen.
Ik heb niet gezocht. Ik ben gevonden.
Dat klinkt misschien cliché (- ja, dat IS het ook).
Maar clichés zijn even waar als sprookjes.
Ze worden niet voor niets tot in den treure herhaald.

Ik beklom ooit een trap, die verder dan de sterren ging.
Ik wist niet precies wat ik zocht, maar ik wist dat als ik het tegenkwam, ik het meteen zou herkennen.
Maar ik vond niets.
Ik klom, maar zag alleen maar sterren, die niet dichterbij kwamen.
Dus stopte ik.
Midden op de trap stond ik stil.
Naar beneden kijkend.
Me afvragend of ik ooit nog een stap naar boven zou kunnen zetten.
En of naar beneden gaan niet veiliger was.

Maar toen gebeurde er iets:
Ik werd gevonden.
Iemand keek mij aan, wist waar ik thuis hoorde, en pakte mijn hand.
En opeens was ik boven.
Opeens zag ik het allemaal.
Het landschap van mijn leven.
De laatste traptree in mijn hart.
De man die naast mij stond, alsof hij daar altijd al had gestaan.
Hij bracht mij naar een magisch kasteel in de wolken, en ik herkende het meteen als een plek waar ik vaker was geweest, maar nooit lang genoeg kon blijven.
Als jouw geliefde echter jouw Ware is, kun je er zijn wanneer je maar wilt.

Het is een ruimte die oneindig is.
Waar tijd niet bestaat.
Het is een plek waar de grenzen van alles wat je bent en dacht te zijn, vervagen.
Je lichaam wordt het lichaam van je geliefde.
Je hoofd wordt je hart.
Je hart het zijne.
Je zit in een oceaan. Je bent de golven. Je omsluit hem. Wiegt hem.
Je wilt alles aan hem geven. Alles van jou van hem laten zijn.
En je voelt hem.
Voelt jezelf in hem verglijden en hem in jou.
Zijn gedachten zijn jouw gedachten.
Wat hij voelt, voel jij.
Je lacht van binnen, onophoudelijk.
En van buiten huil je ook.
Geluk.
Dit is geluk, weet je.
Dit is Liefde.
Dit is het missende component van je bestaan.
Dit is degene die bij je hoort.

Nu heb ik de zin ‘You complete me’ altijd afgrijselijk gevonden.
Omdat ik het onzin vond.
Geen mens is namelijk incompleet zonder een ander.
Geen mens zou ongelukkig moeten zijn zonder een ander om hem of haar ‘aan te vullen’.
Onzin.
Je bent compleet zoals je bent.
Heel zoals je bent.
Omdat je het geluk uiteindelijk alleen in jezelf kunt vinden.
Punt.

Maar dan.
Dan ontmoet je dus iemand waarbij je je opeens completer voelt dan wanneer je alleen bent.
Je voelt je ‘heel’.
Alsof alle wonden en gaten in je wezen plotseling genezen en gedicht zijn.
En je betrapt je erop dat het door je hoofd schiet.
You complete me.
Je zegt het niet.
Want het is het niet.
Niet precies.
Ja, je voelt je ‘HEEL’ bij hem.
Ja, je voelt je ‘compleet’.
Maar dat is niet omdat hij een missend deel van je ziel of wezen is.
Het is omdat de liefde tussen twee mensen, of de verbinding tussen twee zielen, werkt als de formule 1+1=3.
Of eigenlijk 1+1=∞

Natuurlijk zijn Merijn en ik verre van perfect.
Maar we zijn wel perfect voor elkaar.
Samen zijn we één.
Oneindig en één.
Dus 1+1=1. Dat zijn wij ook.
God - we zijn gewoon Alles.
En dan ben ik heel erg realistisch.
Ja.
Wij zijn een boek. Een film. Een sprookje.
En wij zijn helemaal echt.

Bij Merijn zijn alle clichés ontzettend heerlijk en fantastisch waar.
Bij hem weet ik dat alle romantische films ooit gemaakt, en alle liefdesliedjes ooit geschreven, waar zijn.
Bij hem ben ik ‘thuis’.
Bij hem ben ik ‘compleet’.
Het maakt niet uit waar we zijn, ‘zolang we maar samen zijn’.
Het is walgelijk om te lezen.
Om te kotsen - ik weet het.
We hebben er zelf een woord voor gevonden:
Zwijmelkots.
Voor een buitenstaander vaak te stroperig om door te komen, behalve voor degene die een beetje liefdesbraaksel niet schuwt.
Maar daar kunnen we dus helemaal niks aan doen.
Liefde is immers overgeven.
(O, en soms kwijlen we, bij het zoenen.
Maar dat geeft niet.
‘Zwijmelkwijl’ is ook een heel leuk woord, namelijk.)

Maar even serieus.
Merijn is mijn Ultieme Geliefde.
Want hij is als ik.
(in feite ben ikzelf dus mijn Ultieme Geliefde, maar dat gaat me op dit moment nog even te ver.)
We kunnen praten, we kunnen stil zijn, we kunnen niks doen, we kunnen veel doen, we kunnen lief zijn, wild zijn, we kunnen zeven keer klaarkomen in een half uur, we kunnen een hele avond alleen maar naast elkaar zitten, we kunnen lachen, we kunnen ons rot voelen, we kunnen alles doen wat we willen en alles zeggen wat we willen, of helemaal niets.
Het is altijd goed.
Het is altijd magisch.
Het is altijd mooi.
Zelfs als we verdrietig, moe, ziek of chagrijnig zijn.
Zelfs als ik mijn foto’s van ons samen nog niet op Facebook mag zetten, en mijn status nog ‘single’ is, zolang die van hem nog op ‘getrouwd met’ staat.
Zelfs dan.

Hij is degene die mij in zijn armen heeft genomen en mij een nieuwe wereld in heeft gedragen.
Een wereld waarin sprookjes wel degelijk bestaan.
Een wereld waarin De Ware ook werkelijk bestaat.
Bij hem hoef ik geen geheimen te bewaren.
Bij hem hoef ik alleen maar mezelf te zijn.
Kán ik alleen maar mezelf zijn.
Bij hem voel ik me zelfs meer mezelf, dan wanneer ik alleen ben.
Bij hem is het namelijk heel erg makkelijk om gewoonweg te zijn.
Om niet te denken, maar te voelen.
Om niets te verlangen, niets te moeten, niets te verbergen en nergens bang voor te zijn.
Hij weet wie ik ben, wat ik wil, wat ik lekker vind, wat ik verlang, wat ik voel, wat ik denk – zonder ernaar te hoeven vragen.
Omdat hij net zo is.
Omdat hij mij Ziet.
Mij. Exact zoals ik ben. Volledig zoals ik ben.
Hij heeft mij lief zonder daar voorwaarden aan te stellen.
Ja.
Deze man heeft mij onvoorwaardelijk lief.
Deze man zei bij onze eerste ontmoeting dat hij mij vrij wilde laten. Dat hij mij nooit zou claimen. Dat hij mij wilde laten zijn zoals ik ben.
Deze man kan het.
Onvoorwaardelijk liefhebben.
Als dat geen Perfecte Liefde is, weet ik het ook niet meer.

We zitten op de bank.
Drie weken terug. We zijn zes weken samen.
Naast elkaar zitten we, zoals we vaak zitten.
Pratend, zoenend, lachend.
De televisie aan, maar die nauwelijks kijkend.
Maar er is iets.
Hij is minder vrolijk dan normaal.
Ik denk dat het aan zijn ex ligt, die officieel nog steeds zijn ex niet is.
Ik streel hem over zijn haar, en mijn vingers gaan liefkozend zijn nek in.
Dat vindt hij heel erg lekker, weet ik.
Maar hij reageert nauwelijks.
“Gaat het wel goed, liefje..?”
De vraag moet uitlokken wat ik in hem zie broeien.
Als hij iets niet zegt, wil hij mij niet belasten, weet ik.
Maar wij delen alles.
Dus ook exenlast.
Hij kijkt moeilijk.
Zegt niet meteen iets.
Dat is iets nieuws.
Ik ruik onraad, en ik zeg je: dat ruikt niet lekker.

“Liefje...?”
Mijn stem verraadt de onrust, die vanuit mijn buik mijn keel is ingeschoten.
Hij kijkt mij even aan, maar draait zijn hoofd richting de televisie, als hij zegt:
“Ik weet wat ik toen tegen je heb gezegd, toen je bij me was.
Dat ik je vrij zou laten...”
Mijn adem stokt halverwege een inademing.
Dit is niet goed. He-le-maal niet goed.
“Ik weet dat ik dat tegen je zei, en ik zei het omdat ik hoopte dat je die verlangens niet meer zou hebben, zodra je je niet opgesloten voelde.
Maar de waarheid is, dat ik je niet wil delen. Nooit.”
Ergens in mij begint iets zwarts onrustig heen en weer te lopen.
“De gedachte aan jou met een ander maakt mij misselijk. Maakt mij gek.
Ik wil je vrij laten, maar ik wil je niet delen.”
Nu kijkt hij naar mij.
Ik voel het, maar staar op mijn beurt naar de bewegende beelden voor mij.
‘Niet weer.’ Zegt de paniek die zich van mij meester maakt.
‘Niet weer’.
Mijn hele geschiedenis met Peter schiet aan mij voorbij.
Hoe verliefd ik was, hoe bang ik voor die liefde was, hoe bang hij was gekwetst te worden, hoe ik hem dus kwetste, hoe ik bijna alles had kapotgemaakt, hoe we elkaar kwijtraakten, hoe onze relatie bijeen werd gehouden door ons kind, hoe ik hem nogmaals bedroog, hoe ik geheimen voor hem moest houden, hoe al het mooie dat we nog hadden niet overleven kon door de roest van onze afstand en mijn verlangen naar iets dat ik niet bij hem vinden kon.
‘Niet weer’, jammert het in me, en de zwarte poema laat blazend haar tanden zien bij de aanblik van de naderende kooi.
Merijn’s stem gaat echter onhoudbaar door en duwt de metalen spijlen nog wat verder naar binnen.
“Je zou me kapotmaken, Elja.
Als dit niet werkt, dan werkt het nooit meer, en ben ik klaar met de liefde.
Als ik mezelf moet beschermen, dan zou ik me maar half geven.
Maar dat wil ik niet. Ik wil mij helemaal aan jou kunnen geven.”

Ik voel hoe al het bloed uit mijn gezicht wegtrekt.
Wat zegt hij hier?
Wat zégt hij??
Dat ik moet beloven nooit met een ander in bed te belanden?
Dat ik moet beloven hem nooit te kwetsen?
Dat als ik dat niet kan, hij er een punt achter zet?
Ik voel dat hij elk moment zou kunnen opstaan om te gaan.
Om misschien wel nooit meer terug te komen.
En ik vraag mij af of ik hem zou moeten stoppen, of niet.
Of hij niet beter af is zonder mij.
Zodat ik hem nooit zal hoeven kwetsen.
De gedachte brengt tranen naar mijn ogen en een gierende angst in mijn hart.
Maar hij staat niet op.
Ik kijk hem aan.
Zijn ogen zijn pijn.
Die van mij openen zich in alle zachtheid die ik bezit om hem te bereiken, en de woorden nemen vorm aan zodra ik de wirwar van gevoelens mijn mond uit laat stromen.
“Ik wil je niet kwetsen. Ik wil jou nooit kwetsen.
Ik wil bij je zijn. Ik hou van je. Ik hou zielsveel van je.
Wat ik nu voel, is dat ik geen ander wil of nodig heb.
Ik wil alleen maar jou.
Maar ik kan niet in de toekomst kijken.
Ik kan je niet beloven dat ik je nooit zal kwetsen.
Dat kan ik niet.
Ik kan je alleen beloven dat je mijn hart hebt, dat je mijn liefde hebt, dat ik alles wat ik ben en heb aan jou geven wil, en dat ik voor altijd bij je wil zijn.
Meer beloven kan ik niet.”

Hij kijkt naar me.
Voor het eerst kan ik hem niet lezen.
Ik durf het niet.
Ik ben bang, maar kan niet méér geven of zeggen dan dat ik gedaan heb.
Het duurt maar een paar seconden - seconden waarin de wijzer van de klok in mijzelf lijkt te tikken, zo erg trilt het vanbinnen.
Op dit punt kan ik hem verliezen.
Op dit punt kan ik hem nooit meer verliezen.

Zijn keuze, zo vertelde hij mij later, was geen echte keuze.
Want, zo voelde het, die had hij eigenlijk niet.

Hij neemt mijn gezicht in zijn handen, en kust me.
Het voelt niet als een afscheidskus.
Ik kus hem terug.
Gretig. Wanhopig. Tranen in mijn ogen.
Alles wat ik voel gaat op in de omarming, in mijn tong, en in de woorden die ik ertussendoor zeg, of die hij zegt – die wij allebei zeggen.
Dat ik, dat hij, zo ongelooflijk van hem, van mij, houd.
“Ik geef mij over”, zegt hij gesmoord.
“Ik geef mij aan jou over.”
Ik voel het, en voel hetzelfde terug.
Hij legt zijn hart in mijn handen, en ik neem het voorzichtig aan.
Het is een prachtig hart, kwetsbaar als glas.
Ik zweer mezelf het nooit te laten vallen.
Dat ik er alles aan zal doen het nooit te breken.

“Jij bent alles waar ik ooit naar verlangd heb”, zegt hij.
“Zelfs als ik bij je ben, verlang ik naar je.
Ik zie mijn toekomst met jou.
Ik zie mijn toekomst dankzij jou.
Jij bent het, Elja.
Jij bént mijn toekomst.”
We kijken elkaar aan met ogen die alles van de ander zien, en alles van zichzelf tonen.
Een moment dat alles stil staat, en alles beweegt.
Ik voel wat hij zeggen wil.
Ik heb het al heel vaak gevoeld.
Ik heb het in stilte verlangd, en in stilte gezegd.
“Ik wil”, zegt hij met een diepte in zijn stem die het moment meer dan ooit ontzag geeft, “voor altijd bij je zijn.
Elja...”
- en mijn hart vergeet te kloppen -
“wil je met mij trouwen?”

Nou, mijn hart haalde de vergeten slagen met een rotgang weer in, laat ik je dat wel zeggen.
Eerst raak ik hem bijna voorgoed kwijt, en vervolgens raak ik hem nooit meer kwijt.
Niet dat ik dat wil, natuurlijk.
Want mijn antwoord kwam meteen en beslist.
Er was geen twijfel mogelijk.
Wat ik zei?
“JA!!!”
Natuurlijk wilde ik met hem trouwen.
Dus dat zei ik.
“Natuurlijk wil ik met je trouwen!”

Later vroeg ik hem wat hem deed besluiten om niet op te staan en uit mijn leven te lopen. Wat het was, dat zijn angst wegnam.
Hij antwoordde dat hij besefte dat hij geen controle had over de gang van zijn leven. Dat hij geen controle kon hebben over mij, of wat er zou gebeuren.
Dat hij besefte dat hij de rest van zijn leven bang kon zijn, of gewoon de sprong kon wagen, en de rest van zijn leven gelukkig kon zijn.
Hij sprong.
Goddank.
Hij sprong.

En ik heb eens goed gekeken, maar de poema is nergens te bekennen.
Ik weet niet of ze weg is.
Ik weet niet of ze alleen maar slaapt, of dat ze terugkomt.
Ik weet alleen maar wat ik NU voel.
En dat is dat ik ben waar ik zijn moet.
Met degene waar ik bij hoor te zijn.
Bovenaan de trap, met een heel mooi uitzicht.
Niet op wat onder mij ligt, maar op het pad dat voor mij ligt.

O, en de Perfecte Liefde?
Die bestaat natuurlijk niet.
Evenmin als Imperfecte Liefde.
Want Liefde – die IS perfect.
Het enige dat er fout kan gaan, zijn wijzelf.
Maar gelukkig heb ik die pot met goud.
En die bonen.
En het glazen muiltje.
En de prins.
Inclusief wit paard.
En een kasteel om in te wonen.

Ik weet niet hoe ik eindigen moet, want het verhaal heeft nog geen einde.
Ons verhaal begint nu pas echt. Of is al heel veel eerder begonnen.
Hoe dan ook:

Mijn sprookje is echter dan de realiteit, en mooier nog dan mijn dromen.

En ze leefden....

Kooi

2011-04-03T06:32:00.000-07:00

“Weet je. Ik denk dat zoenen niet echt vreemdgaan is.”
Vriendin S. kijkt bedenkelijk.
Proeft mijn bewering als de wijn die voor haar staat.
Een frisse, witte wijn. Heerlijk dorstlessend.
Ze glimlacht toegeeflijk, en schudt haar hoofd.
Maar haar ogen twijfelen.
Ze heeft dorst.
Ik zie het.
Ik zie dat ze zou willen dat het zo was.
Dat ze het net zo graag wil als ik.
Ik laat mijn woorden bij haar naar binnen druppelen.

“Ik bedoel: je deelt met je vrienden vaak iets anders dan met je vriendje. En met die vrienden onderling ook weer andere dingen.
En een beetje zoenen is gewoon iets délen.
Ik geef mijn hárt niet weg. Alleen mijn tong.
Dat moet toch verdorie kúnnen!”

Het is november 2008.
Vriendin S. en ik zitten in een hip café, hartje Amsterdam.
Het derde wijntje is net besteld, en ik voel mijn wangen gloeien.
Ik wil dat ze het begrijpt.
Ik wil dat ze tegen me zegt dat het niet slecht is.
Dat ik best een beetje mag zoenen met iemand.
Dat ik daarmee mijn hart niet verloochen.
Dat ik mijn vriendje niet echt bedrieg.
Omdat het puur iets fysieks is.
Omdat het niets te maken heeft met echte liefde.
Omdat het in mijn aard zit.
Vreemdgaan.

“Maar Elja... Zit er dan niet tóch iets fout in je relatie met Peter?”
Ik grom.
Wat een dooddoener is die vraag toch altijd.
“Nee. Ik HOU VAN PETER.
Wat ik met hem heb, staat compleet los van wat ik met iemand anders zou hebben. Of doen.
Als je een relatie hebt met iemand, mag je toch ook gewoon nog vrienden hebben? Toch?”
S. probeert me te volgen.
Ze wil me graag volgen.
Ze zit zelf in een relatie die onder spanning staat.
En voelt zich aangetrokken tot een andere man.
Als ze mij volgt, dan is haar vrijbrief voor een beetje toegeven aan die verboden verlangens geschreven.
Maar ze geeft niet snel toe.
“El, is het niet wat overdreven? In twee weken tijd zoenen met drie andere mannen?”
Ik glimlach breed.
Het rood op mijn wangen zou trots kunnen zijn. Of schaamte.
Of allebei.
“Misschien wel. Maar dat is alleen omdat ik het zo lang onderdrukt heb.
Zodra je iets weg probeert te stoppen, gaat het fout.
Zodra je iets probeert te zijn wat je niet bent, of iets niet probeert te zijn wat je wél bent, kom je jezelf keihard tegen.

De ober zet onze vers gevulde glazen op tafel, en als ik hem tersluiks nakijk valt mijn oog op een stuk decoratie van het café, dat mij met glanzende ogen lijkt aan te staren: een nep-opgezette zwarte poema in een kooi.
Een kooi.
“Het heeft geen zin jezelf op te sluiten,” zeg ik beslist.
“Niks wil gevangen zijn. Het zal onherroepelijk ontsnappen.”
Ik neem een ferme slok van mijn wijn, en zet het glas net iets te hard op tafel.
Het glas breekt niet.
S. zegt zacht “Voorzichtig joh”.
Voorzichtig.
God, wat had ik genoeg van dat woord.
Ik wilde léven.
Leven zoals het leven was.
Leven volgens mijn eigen wezen.
Leven zoals ik leven wilde.
Leven zonder schuld.
Leven in VRIJHEID.
Dus ik zeg tegen S. dat een beetje spanning niet verkeerd is.
Dat ze zich niet aan banden zou moeten leggen.
Dat de fantasie best geprikkeld, en ook een beetje uitgeleefd mag worden.
Dat het leven zo juist héérlijk is.

Als we onze jassen aantrekken om naar de club om de hoek te gaan, hoor ik de poema grommen in haar kooi.
Voel hoe ze onrustig heen en weer begint te lopen.
‘Wacht maar’, stel ik haar gerust.
‘Jij mag eruit. Jij hoeft nooit meer opgesloten te zitten.’

Twee maanden later is de relatie van S. op de klippen gelopen.
Een jaar later die van mij.
Ik had de poema vrijgelaten, en ik had mijn eerste grote liefde laten gaan.
Omdat ik niet anders kon.
En tussen de brokstukken van wat was, vroeg ik mij vertwijfeld af of dat de vrijheid was die ik bedoelde.
Of dat werkelijk vrijheid is.

De wijn, die S. en ik toen dronken, was best lekker, maar duidelijk goedkoop.
Goedkoop, en een beetje zuur.
We hadden allebei een kater.

Suikerspin

2011-03-17T14:12:00.000-07:00

Roze wolken hebben de eigenschap zich in je hoofd precies te gedragen zoals ze eruit zien: wattig, zoet, en... roze.
Een suikerspin in je bol, dus.
Het is heerlijk.
Het is zalig.
De wereld is klein en onbeduidend vanuit de hoogte van je liefdesrad.
Je zweeft. De tijd staat stil.
Een kus is een innige gelofte.
Stilte een taal die enkel jullie verstaan.
Je hart een plek waar je altijd wilt blijven.

Maar er is een moment dat de tijd van zoete wolligheid en kleurenpracht wordt opgelost, uit elkaar gereten of opgegeten.
Dat het begint te plakken aan je handen, rond je mond en op je tanden.
Dat het reuzenrad ophoudt met draaien.
Want je had een kaartje voor twee rondjes.
En dan sta je op de grond.
Misschien wel een beetje misselijk.

In Praag waanden we ons in een sprookje.
Het sprookje van Elja en Merijn.

Koud, maar zonnig weer.
Eeuwenoude gebouwen.
Een super-de-luxe hotel, aan de voet van een echt kasteel.
Champagne, bonbons en rozenblaadjes, gestrooid in de vorm van een hart.
Roomservice en altijd lachend personeel.
Een jacuzzi.
Elkaar.
Elkaars onstilbare honger naar elkaar.
O, de lust is bijna zo groot als de liefde, en we verorberen elkaar tot de laatste hap en laatste druppel, om daarna weer opnieuw te beginnen.
We zijn de gelukkigste twee mensen op aarde.
Echt.
Geen ander paar is zo gruwelijk gelukkig als wij.
Zo bijzonder als wij.
Zo intens verbonden. Zo Eén als wij.
We zijn Koning en Koningin.
God en Godin.
We zijn alles ontstegen, behalve elkaar.

Maar dan landt het vliegtuig.
Hij voelt zich ongemakkelijk, omdat het merendeel van de wereld nog niet weet van ons samenzijn.
Omdat zijn vrouw – soon to be ex - nog niet weet van onze liefde.
Omdat hij niet wil dat zij het van een ander hoort.
Ik heb hem gezegd dat hij het haar beter zo snel mogelijk kan vertellen, voordat het nieuws ergens anders vandaan komt.
Maar hij is lief. Soms veel te lief.
Ook voor haar.
Hij wil hun toneel zonder slachtingen verlaten.
Ze weet dat hij wil scheiden, maar accepteert het niet.
Als ze zou horen dat hij een nieuwe vriendin heeft, zou ze het misschien wel nooit accepteren.
Dan is het namelijk de ‘schuld’ van ‘die ander’.
En het zou haar nog meer pijn doen dan het nu al deed.
“Het is kiezen tussen iemand heel veel pijn doen” (haar) “of iemand een beetje pijn doen” (mij).
Ik trek aan het kortste eind. Die van het langste geduld.
Dus hij kan haar niet vertellen over mij.
Nu nog niet.
“Het zal haar niet helpen bij haar verwerkingsproces.”
Zegt hij.
“De psycholoog is het met me eens.”
Ik geef zuchtend toe.
Hij kent haar immers.
En de psycholoog de mens an sich.

Maar als we door de gate lopen, en hij aan het eind ervan mijn hand loslaat, begint de roes van het weekend uit te werken.
En als we als twee vreemden naast elkaar bij de bagageband staan, heeft het alle glans verloren.
Mijn gezicht staat op onweer.
Hij kijkt me verontschuldigend glimlachend aan.
“Sorry liefje, ik had het ook anders gewild.”
Dat weet ik, maar het helpt me niet.
Ik was dit weekend zijn Beminde, zijn Vrouw, zijn Ware, zijn Grote Liefde.
Maar nu dan plots zijn Grote Ontkenning.
Een op haar koffer wachtend Geheim.
Mijn gezicht begint te regenen.
Een stortbui van jewelste.
Zijn ogen proberen me te troosten.
Maar het zijn zijn armen niet.
Zijn woorden klinken oprecht, als ze zeggen dat hij van mij houdt.
Maar het zijn zijn lippen niet.

Het afscheid is een kus op de wang.
En een setje naalden door mijn hart.
Ik sta buiten, en neem een sigaret.
Het is grijs, koud en ik sta er even druilerig bij als de vochtige lucht om mij heen.
Met veel te weinig slaap, en een heleboel zelfmedelijden.

Natuurlijk is een sprookje nooit alleen maar gelukkig.
De hoofdrolspelers hebben vaak veel drama te verduren, veel beproevingen te doorstaan.
Anders zou het natuurlijk geen goed verhaal zijn.
Er moet bloed vloeien, er moeten giftige appels ingeslikt worden, er moeten boze stiefmoeders zijn, er moeten toverspreuken uitgesproken, jongetjes vetgemest, oma’s opgegeten en vloeren geboend worden; er moeten meisjes worden opgesloten, prinsessen in coma’s liggen, prinsen in kikkers en vinnen in benen veranderen.
En vervolgens moeten er draken worden verslagen, heksen gedood, verbrand of verbannen worden; er moet aan lange haren in torens geklommen, geitjes bevrijd, schoentjes gepast, kikkers tot prinsen en prinsessen tot leven gekust worden.
We moeten er wat voor doen, voor dat happy end.
Of we moeten er in ieder geval wat voor ondergáán.
De één misschien met wat meer pijn dan de ander.
Maar aan de horizon gloort die zon, die de twee voor elkaar bestemden doet baden in z’n gouden licht.
Of de psycholoog het daar nu mee eens is, of niet:
Daar geloof ik in.

Ik druk mijn sigaret uit in de asbak voor Aankomsthal 2.
En krijg enorme trek.
In suikerspin.

De voorzichtigheid voorbij

2011-02-21T09:02:00.000-08:00

“Mam, ik ben verliefd!
Hij is alleen nog een beetje getrouwd.”

Het introduceren van een nieuwe liefde in je leven kan op veel manieren.
Soms is dat recht voor zijn raap.
Soms zijn er meer woorden nodig (omdat ‘hii is getrouwd, maar echt, hij gaat scheiden’ voor meewarige blikken kan zorgen).
Soms is er grote voorzichtigheid geboden. Zeker als je een kind hebt.
Die wil je niet verwarren.
Dat je opeens aan komt zetten met een ‘nieuwe papa’. Dat kan natuurlijk niet.
Dat moet stap voor stap.
En pas als je helemaal zeker bent, dat de man in kwestie niet zomaar uit je leven verdwijnt.
En die van je kind.

Mijn moeder kijkt een beetje geschrokken.
“Getrouwd?”
“Ja. Maar hij gaat bij haar weg.”
Mijn broertje trekt een wenkbrauw op.
Dit gaat de verkeerde kant op. Ik stuur bij.
“Hij is al heel lang ongelukkig bij haar. Heeft het hele afgelopen jaar geworsteld met het idee om bij haar weg te gaan. En nu heeft hij de knoop doorgehakt. Hij meent het. Hij is er klaar mee.”
Nog steeds een bezorgde blik aan de ene kant van de eettafel, en een cynische aan de andere kant.
“Zijn vrouw is een jaar lang vreemdgegaan. Het is echt allang stuk.
En het komt niet door mij. Ik ben alleen maar een katalysator.”
Inmiddels worden de vuile borden van tafel gehaald, en huppel ik mee naar het aanrecht.
Ik wurm me tussen mijn restjesschrapende moeder en vaatwasservullende broertje.
“Hij zijn moeder al over me verteld. En zijn zus ook.”
Mijn laatste troef treft doel.
Ik kan de opluchting van mijn moeder horen in haar uitademing en zien in haar glimlach als ze zich wegdraait van de met pastasaus besmeurde borden.
“Ja”, zeg ik, “dat zei ik toch: hij meent het.”
Mijn broertje zegt niets.
Die ziet momenteel alleen maar beren op de weg van de liefde.
En het zijn beslist geen troetelberen.
Ik laat een foto van Merijn zien.
Ik laat ze zijn stem horen.
Mijn moeder kijkt me warm aan.
“Hij voelt goed.”
Ik glimlach terug.
“Dat doet hij zeker”.
Mijn broertje is in de vaatwasser verdwenen.

Merijn kwam de week na onze eerste echte ontmoeting bijna elke avond bij mij.
Als mijn zoontje al sliep.
En ging dan midden in de nacht, of vroeg in de ochtend, weer weg.
Nog voor mijn zoontje wakker werd.
Je wil immers voorzichtig zijn.
Tenminste, dat was de bedoeling.

We zitten tegen elkaar aan op het zachte bed van mijn hoogpolige tapijt.
Mijn rug tegen zijn buik. Mijn hoofd tegen zijn schouder.
Zijn ene arm beschermend om mij heen.
Zijn andere verkennend tussen de warmte van mijn benen.
Had ik al gezegd dat hij geweldig is?
Zijn vingers die van een pianist, en zijn tong die van een vaardig spreker?
Dat seks met hem even hemels mooi en zacht en liefdevol is, als rauw en heet en lustig as hell?
Dat bij iedere aanraking de tijd stil staat?
Dat onze lichamen elkaar begrijpen, zoals hij en ik elkaar begrijpen?
Dat ik letterlijk voor hem overstroom van liefde, en dat hij die liefde gulzig drinkt?
Op het tapijt dat een wolk is geworden geef ik me aan hem over.
Een moment van absolute tederheid en versmelting waarin hij mij vraagt niets te willen verlangen, maar alleen maar te Zijn.
Een moment dat ik mezelf vergeet, en slechts zijn hart als het mijne ervaar en zijn strelingen als zachte regen op mijn huid, stromend in de kolkende lava van de plek van eeuwig verlangen.
Een moment dat alleen wij bestaan. Alleen ons samenzijn.
Totdat de deur open vliegt met een aardverschuivende ‘BOE!’
Mijn zoontje in de deuropening.
Mijn benen in een flits bij elkaar.
Hart dat stil staat.
Bloed dat wegtrekt.
Mijn stem, die de schrik niet kan verhullen.
“Hoi lieverd, ben je wakker?”
Want daar zit je, met je zogeheten voorzichtigheid en een exponentieel groeiend schuldgevoel.
Hij staat schuchter te kijken naar de man die achter mij zit.
Ik trek snel een dekentje over mijn naaktheid.
Ik hervat mijzelf.
Hij heeft vast niets gezien van wat alleen voor ons was.
Is zich enkel bewust van mijn niet-alleen-zijn.
Die man die zijn moeder vasthoudt.
Op de grond.
“Kom maar even hier.” Ik probeer heel nuchter te klinken.
Hij komt op schoot zitten. Stilletjes.
“Dit is Merijn. Een...vriend van mama.
Hij is vanavond op visite.”
Mijn zoontje knikt. Durft bijna niet te kijken.
Staart naar de televisie, waar geen tekenfilm op is.

Als ik hem even later naar bed breng, vertel ik mijn zoontje dat ik Merijn heel erg lief vind, en dat we daarom aan het ‘knuffelen’ waren.
“Waarom dan, mama?”
“Nou..omdat ik hem dus lief vind. En hij mij. En hij blijft hier ook logeren.”
“Gaat hij dan in de logeerkamer slapen?”
Cruciaal moment. Ik besluit voor de volle waarheid te gaan.
“Ik denk dat hij bij mama slaapt, vannacht.”
En hoor mezelf onwillekeurig kuchen.
“Waarom dan?” vraagt hij enigszins beteuterd.
(je moet weten, mijn zoontje mocht tot dan toe nog regelmatig naast mij komen liggen als hij de slaap niet vatten kon, of als hij een droom had gehad)
“Omdat, als twee mensen verliefd zijn, ze graag bij elkaar slapen.”
“Maar dan kan ik er toch gewoon tussen komen liggen?”
Mijn zoon is erg oplossingsgericht.
“Nee, liefje, je moet nu echt in je eigen bed blijven. Daar ben je nu toch groot genoeg voor.”
Hij knikt. Dat vindt hij zelf gelukkig ook wel. Een beetje.
Oud genoeg voor de volgende vraag, in ieder geval.
“Waarom ben je verliefd dan, mama?”
“Omdat ik Merijn héél erg lief vind.”
“Waarom dan?”
“Dat gebeurt gewoon. Daar kan ik helemaal niets aan doen.
Maar het is een heel fijn gevoel. Dan krijg je kriebels in je buik, en voelt het warm in je hart.”
Hij glimlacht flauwtjes.
Rare wezens, die grote mensen.
Maar hij blijft in zijn eigen bed, die nacht. En ook de daarop volgende.

Het introduceren van een nieuwe liefde in je hart, kan ook op veel manieren.
Bij mij gaat dat doorgaans niet voorzichtig.
In dit geval al helemaal niet.
De vulkaan sliep. Sluimerend. Afwachtend. Naar binnen gekeerd.
Maar is zonder enige waarschuwing, zonder enige vooraankondiging, in alle hevigheid uitgebarsten.
Stukken steen in het rond slingerend.
Dikke wolken as uitstotend.
Kolkend lava uitgutsend.
Het oude leven bedolven onder stromend vuur dat het versteent, vergruist, tot het onomkeerbare verleden verkoolt.

Als de relatie begint, als je elkaar leert kennen, voelt, ziet, herkent, inademt - dan denk je onwillekeurig terug aan de verkoolde resten van de relatie die achter je ligt.
Je vergelijkt het.
Omdat het anders is.
Omdat sommige dingen misschien hetzelfde zijn.
Maar vooral omdat je voelt dat je eindelijk kunt ademhalen.
Dat je zó lang niet kon zijn wie je wilde zijn.
Dat die ander je dat niet kon laten zijn.
Maar dat dat nu anders is.
Dat je niet meer op je tenen hoeft te lopen.
Dat niets wat je doet, dat niets van wat je bent, wordt afgekeurd of verkeerd begrepen.
Je beseft je dat je dacht dat relaties nooit anders zouden zijn.
Dat je je altijd moest aanpassen.
Dat er nu eenmaal nooit iemand zijn zou die helemaal perfect voor je is.
Waar jij perfect voor bent.
Dat een relatie een compromis is.
En dat je ontdekt, nu eindelijk ontdekt, dat dat niet zo hoeft te zijn.
Dat er wel degelijk iemand is die voor jou gemaakt lijkt te zijn.
Dat er wel degelijk iemand is die jou werkelijk begrijpt.
Dat er wel degelijk iemand is die jou omarmt zoals jij bent.
VOLLEDIG omarmt zoals jij bent.
Dat er wel degelijk zo iemand is.
Dat je daar je hele leven naar gezocht hebt.
Dat iedere man die je ooit ontmoette in je leven, maar die nooit kon zijn wie jij zocht, een voorbode bleken van degene die plots in je armen ligt.
Dat alles op zijn plaats valt.
Dat je leven je naar dit moment heeft geleid.
Naar deze man, die je hart en lichaam vervult met zijn liefde en jouw liefde voor hem.
Het valt op zijn plaats.
JIJ valt op jouw plaats.
Je hoopte dat het waar kon zijn.
Je wenste het bij iedere uitgeblazen kaars.
Bij iedere vallende ster.
Je geloofde in alle sprookjes.
In je dromen van een prins.
En dat die ook op zoek was naar jou.
Dat die voelde dat hij iemand toebehoorde, die hij nog niet had gevonden.
Je hoopte dat er zo iemand was.
En dan blijkt tot je grote verwondering, voelbaar tot het diepste van je hart, dat zo iemand altijd bestaan heeft.
Dat er wel degelijk zo iemand is.

Op weg naar Peter voel ik een lichte knoop in mijn buik.
De navelstreng met hem, die ik het hele afgelopen jaar aan het loslaten ben.
Ik weet dat ik het hem moet vertellen. Nu.
Ook al ken ik Merijn nog geen twee weken.
Ik moet mijn zoontje voor zijn.
Die zat de dag ervoor naast een buurtvriendje (ook van vier) op de bank, en zei, met een soort plechtigheid in zijn stem:
“Mijn moeder is weer verliefd. Op Merijn.”
“Ja?” reageerde het andere jongetje.
“Maar wie is er dan verliefd op je vader?”
“Niemand.”

Hij doet de deur open, en onze gezamenlijke trots springt achter me tevoorschijn.
“Boe!”
Daar is hij goed in, dat ge-boe.
Peter laat ons binnen, en zodra ik de kans zie, spreek ik hem aan in het halletje.
“Ik moet je iets vertellen.”
Spanning in zijn gezicht.
“Ik heb iemand ontmoet.”
Hij kijkt me aan. Onpeilbaar glimlachend.
“En het is nog maar sinds kort, maar het voelt heel erg goed.”
“De man van de rozen?”
Hij had ze zien staan, op mijn verjaardag.
Hij zegt het heel rustig. Geen spoor van verrassing. Geen spoor van pijn.
“Ja.” En ik glimlach. Een beetje ongemakkelijk.
“Ik wens je veel geluk.” Zegt hij.
“Dank je.” Zeg ik.
Ik voel tranen in mijn ogen prikken.
Die van hem zijn droog.
Ik omhels hem.
De brok in mijn keel vormt zich om tot woorden.
“Ik hou nog steeds van je. Dat zal ik altijd blijven doen.”
Hij antwoordt niet.
Hij knikt, me aankijkend.
“Doe je voorzichtig?”
Ik knik terug.
Voorzichtig. Ja.
Ik heb me voorzichtig van hem losgemaakt.
En dit was de allerlaatste kleine knip.
Stop de navelstreng in een doosje.
Trek de deur rustig achter mij dicht.
Loop met ferme passen de straat uit.

De voorzichtigheid voorbij.

'When Elja met Merijn II'

2011-02-11T12:18:00.000-08:00

Ik heb de gordijnen van mijn woonkamer omhoog getrokken.
Buiten in de tuin staat de boom in de zon, wiegend in de aanwakkerende wind.
De vogel die er eerder zat, is er niet - de takken zijn verlaten.
Die vogel is immers vrij.
Die bindt zich niet aan deze boom.
Mijn kat zit in de vensterbank.
Hij knijpt eens met zijn ogen, en wacht geduldig af.
Hij weet dat er altijd wel een vogel terugkomt.
En als dat gebeurt, dan is het geen schaduw.
Als de vogel terugkeert, dan is hij echt.

De dag na mijn eerste ‘in real life’ ontmoeting met Merijn, vier ik mijn verjaardag.
En word ik verrast met een gigantische bos rozen.
31 enorme, prachtige, dieprood fluwelen rozen.
Van hem.
Voor mij.
Mij, zijn ‘muze’.
Hij schrijft: ‘Ik heb al mijn liedjes, gedichten en gevoelens voor jou gemaakt en ervaren. Ik zweer het. Jij kan ze ontvangen en begrijpen.’
Ik smelt.
De mooiste roos zet ik in een aparte vaas.
De mooiste is mijn hart. Zoals die voelt.
Zo groot. Zo open. Zo zacht.

De mistige onzekerheid van de avond ervoor begint langzaam op te trekken.
Ik ben alleen maar vrolijk die dag. Eén en al rozige glimlach.
Niet omdat ik jarig ben.
Maar omdat een man waarvan ik houd, mij in zijn hart gesloten heeft.
Een man die mij rozen stuurt.
Beter nog: zijn liefde.

Als ik die avond uitga, doe ik echter wat ik meestal doe, en flirt ik met andere mannen.
Ik zeg hier ‘andere’, omdat ik van binnen voel, dat ik eigenlijk al bezet ben.
Maar ik ben een Waterman.
Een sterrenbeeld dat niet te temmen is, ongrijpbaar is.
Een vlinder die van bloem tot bloem gaat, maar geen enkele bloem toebehoort.
Dus mag ik sjansen.
Want Watermannen zijn vrij.
Die kunnen niet gebonden zijn.
Die zijn allergisch voor een touw.
Behalve die om een ander te vangen.

Maar ik loop die avond van de ene verbazing in de andere.
Je moet weten: ik ben lang, slank en blond. En heb een OK-cupmaat. En grote, blauwgroene ogen.
Dus.
Maar iedere man waar ik sjans mee heb, verdwijnt op mysterieuze wijze.
In de armen van een andere vrouw, of gewoon: in het niets.
Ik ben een beetje verontwaardigd.
Het is mijn verjáárdag!
MIJN verjaardag.
Maar zelfs die eer wordt mij ontnomen, als ik met vrienden in de kroeg sta.
De bubbels in de hand. Wachtend op klokslag twaalf.
Om mijn eigen Nieuwjaar in te luiden.
Wordt er opeens gezongen.
OM DRIE VOOR TWAALF.
“Lang zal ze leven, lang zal ze leven…”
Ik draai me om.
Ergens aan de andere kant van de kroeg wordt er gezongen voor een ander.
Goddamn.
Uitgerekend in deze tent haalt iemand het in zijn/haar harses om ook jarig te zijn. EERDER dan ik, schijnbaar.
Ik drink teveel.
Het is een rare avond, met die vermiste mannen.
Het mag niet.
Het universum heeft besloten dat het niet mag.
Dus daar sta je met je blonde haren.
Met je whisky in je hand.
Je afvragend of de bermuda-driehoek zich vanavond richt op mannen die met Elja sjansen. Of andersom.
Dat mag blijkbaar niet.

En dan lig ik vroeg in de ochtend misselijk in bed.
Kan maar aan één persoon denken.
Iemand die zelfs van mijn kots zou houden.
(okay, dat misschien niet, maar hij zou er in ieder geval voor me zijn - als hij er was geweest)

Drie dagen na onze eerste ontmoeting, zien we elkaar weer.
Bij mij thuis nu.
Hij is er rond twaalven in de avond.
Hij komt binnen, en we kussen.
Hij komt binnen, en drie uur later wil ik hem nooit meer laten gaan.

Alles blijkt op zijn plaats gevallen te zijn.
De virtuele Merijn is nu werkelijk Merijn.
Zijn hart is mijn hart.
De roes is er nu niet een van spanning, maar van een bedwelmende warmte.
Tijdloos zijn.
Praten, lachen en liefhebben – precies zoals we dat schrijvend deden.
Maar de woorden zijn nu ook woordeloos.
De stiltes zijn liefkozingen.
De muziek van Adèle de soundtrack van onze film.
Want dat lijkt het haast. Een film.
Een romantische, van het kaliber Sleepless in Seattle en You’ve Got Mail.
Maar dan beter.
We lachen en we huilen.
Ja, ik huil.
Ik huil als ik voel dat ik hem gevonden heb.
Ik huil als hij weer moet gaan.
Behoeftig als een klein kind klamp ik me aan hem vast.
Een diep gevoel, dat ik ooit heb weggestopt, komt naar boven, nestelt zich in mijn buik, mijn hart, mijn tranen.
Verlaat mij niet, zegt het.
Verlaat mij niet, en laat mij nooit meer gaan.
Het lijkt alsof deze emotie – die ouder lijkt dan de 31 jaar van mijn leven – eindelijk gevoeld mag worden. Erkend mag worden. Móet worden.
Worden moet.
Verlaat mij niet.
Verlaat mij niet, en laat mij nooit meer gaan.

Maar hij gaat, hij moet.
Al verlaat hij mij niet.
Hij belooft mij nooit meer te laten gaan.
Ik knik, zeg dat het goed is.
Hij heeft zelf nog iemand los te laten.
Dus hij gaat.
En bij het sluiten van de deur, laat ik alle tranen vrij.
Alleen in de gang staand.
Alleen.
Met een verwarrend soort zelfmedelijden.
Maar gelukkig tegelijkertijd.

Een klop op de deur.
Hij is terug.
Hij is terug en zoent mij.
Omhelst mij.
Wil nooit meer gaan.
Het is werkelijk net een film.
Alleen veel en veel beter.

“Wees je wel voorzichtig?”, vraagt een vriendin bezorgd.
“Ik wil niet dat je pijn gedaan wordt.”
“Ja,” zeg ik begrijpend.
“We lopen heus niet te hard van stapel.”
Maar het is niet waar.
Het is te laat.
Ik loop heel erg hard van stapel.
Ik rol, VAL van stapel.
Alle voorzichtigheid is overboord.
Alle angsten. Alle twijfels.
Mag ik me hier alsjeblieft aan overgeven?
Mag dat??
Nee, het MOET.

Ik schrijf dit, vier dagen nadat hij hier was. Bij mij.
Hij heeft gisteravond Het Gesprek gevoerd met zijn vrouw, die niet van plan is hem zomaar te laten gaan.
Maar hij gaat.
Ongeacht haar plannen.
Ik weet het.
En ik ben allesbehalve naïef.
Ik geloof ik sprookjes.
En ik geloof in films.
Daar ben ik heel erg nuchter in.
Toeval bestaat niet, maar een happy end wel.

En als ik vandaag een astrologiesite doorgelinkt krijg van een vriendin die mij wat meer onvoorzichtigheid gunt, weet ik dat ik gelijk heb.
Het universum heeft beslist.
De sterren hebben gesproken.
Dit.
Is onze toekomst.
Dit.
Is wie wij zijn.
Samen.

Zijn woorden aan mij zijn de echo van mijn hart:
‘Dit is waar ik heen moet.
Dit is waar alles heen leidt.’

Sagittarius Man and Aquarius Woman
Lasting happiness is the most likely result of a love match between a Sagittarius man and an Aquarius woman. The chemistry between the two is excellent and the understanding, just perfect. Both of them are very outgoing, love to socialize and have a penchant for adventure. Fun is something without which they cannot live and being carefree is embedded in their nature. Both the individuals get their much-desired freedom and can easily retain their independence. They both want variety in their life and will be able to give what the other person desires. He will help her fully cultivate her creativity, and she will stimulate him intellectually. They have intellectual and soul-satisfying conversations and will grow in each other intelligence. They will never fall short of conversation and will cherish and love each other as long as they live.

'When Elja met Merijn'

2011-02-11T01:03:00.000-08:00

De zon schijnt.
De kat op mijn schoot staart met grote ogen naar het raam.
Hij maakt er een kirrend geluid bij – het geluid dat hij maakt als hij vogels in het vizier heeft – zijn vogeltjesspotgeluid.
Ik kijk met hem mee.
De vouwgordijnen benemen het zicht. Weren de wereld buiten.
Op één boom na.
Een tekening die zachtjes beweegt in de wind.
Takken, groter dan de realiteit, dansen op het lichte ecru voor het glas, met daarop een vogel – speels springend van tak tot tak.

De kat volgt iedere beweging.
Het geluid dat hij maakt, lijkt meer op die van een vogel dan het roofdier dat hij is. Alsof hij zich afstemt op zijn prooi.
Ermee praat.
Zelf het dier wordt dat hij vangen wil.
De vogel beweegt, de kat verstart.
Het groen van zijn ogen lijkt de vogel erin te willen zuigen.
Te verlammen in hypnose.
Plots springt hij op en is hij binnen een halve tel bij het raam.
Zag hij een kans?
Was het een wanhoopssprong?
Hij houdt halt voor de muur van stof.
Maar de takken zijn leeg.
De schaduw van vleugels is van het doek gevlogen.

Ik zit in de trein.
Een knoop in mijn maag, en een hart dat razend mijn borstkas uit dreigt te kloppen.
De mensen om mij heen leven in een andere wereld.
Weten niet waar ik heen ga.
Weten niet wat ik ga doen.
Weten niet dat er iets beslissends gaat gebeuren.

Na vier avonden lachen, praten, ontdekken en verlangen, na vier dagen haast niet kunnen eten en in een toestand van toenemend geluk en wazige verwarring door mijn dagelijks leven te zweven, na vier dagen verslaving aan de woorden en liefdesbetuigingen van die ander, na vier dagen vergroeid te zijn geweest met mijn laptop en iPhone, na vier dagen vlinders en vleermuizen door mij heen hebben voelen zwermen, vond ik het tijd dat er iets ging gebeuren.
Ik wilde mijn droom realiteit zien worden.
Nee, ik wilde dat het geen droom bleek te zijn.
Dat de virtuele wereld echt werd.
Dat mijn twitterliefde mijn liefde werd.

Dus ik zit in de trein naar hem toe, op een vrijdagavond.
Anderhalf uur.
Het is niets, vergeleken bij de 14 uur die ik ruim elf jaar geleden in een vliegtuig naar Vancouver doorbracht.
Maar het effect is even sterk.
Ik ben verheugd. Ik ben bang. Ik ben blij. Ik ben nieuwsgierig. Ik ben verliefd.
Ik ben bang.
En mijn oksels klotsen.
Ik weet dat er een risico is.
Ik weet wat een teleurstelling inhoudt.
Ik weet dat wat van binnen, of op afstand, helemaal goed voelt, dat van buiten en dichtbij niet hoeft te zijn.
Ik probeer mijn hoofd koel te houden, maar mijn wangen gloeien.

‘Ik wil je zien.’ Had ik hem die middag geschreven.
‘Ik wil je zien, ook al moet ik er voor door een storm gaan’.
‘Ik wil je zien’, schreef ik, ‘ook al hebben we maar een kwartier samen.‘
Ik wilde hem zien. MOEST hem zien.
Voor ik gek werd van de storm die niet alleen buiten raasde, maar ook bij mij van binnen alles overhoop blies.
Hij schreef ‘JA!’
En in een toestand van half blinde paniek en wilde vreugde, fietste ik, met de wind in mijn rug, naar het station.
Ik dacht dat ik gek werd.
Ik werd het net niet.

En dan sta ik voor het hek van het gebouw waar hij werkt.
Zijn studio.
Ik stuur hem een berichtje: ‘Ik geloof dat ik er ben.’
Een ‘Ik kom eraan’ van hem.
Mijn hartslag in mijn keel.
Vijf seconden.
Tien seconden.
Er gaat ergens een deur open, links achter het hek.
Er komt iemand de hoek om lopen.
Een lange man. Groot.
‘Hoi’, denk ik dat hij zei. En daarna nog iets.
Ik weet het niet meer precies.
Ik weet wel dat ik dacht: O... hij praat met een Gooische ‘r’.
En op een hogere toon, dan in het liedje dat ik zo goed kende.
Nee, ik herkende zijn stem niet.
Twee tellen stond ik verlamd toe te kijken hoe hij het hek opendeed, en kwam toen lachend naar hem toe.
Zenuwglimlachen. Ben ik een kei in.
Ik zie zijn gezicht.
Herken opeens niets van de foto in zwart-wit.
Hij is natuurlijk in kleur.
Drie zoenen op elkaars wang. Geloof ik.
Het is een roes.
Angst grijpt me naar de keel.
Ik ben haast weer terug op het vliegveld van Vancouver.
De man die mij daar omarmde bij aankomst, was voor mij een vreemde.
Het ging toen helemaal fout.
Ik voel mijn hart in mijn maag zakken.
Ik voel de roze wolk wiebelen.
Ik grijp ernaar.
Ik sta op de grond.
De vlinders in mijn buik zitten er nog. Maar wel doodstil.
Luisterend.
Wachtend op instructies.

Ik maan mezelf tot kalmte.
Ik ben hier.
Hij is hier.
Sluit jezelf niet af.
Laat het gebeuren. Wacht het af.

Hij is nerveus. Ik merk het.
Maar wel heel enthousiast.
Hij zegt dat hij blij is dat ik er ben.
Ik zeg dat ik dat ook ben.
Maar weet niet of dat zo is.

Hij zit naast me op de bank.
De afstand is niet groot, maar tegelijkertijd immens.
“Ik heb geen wijn, maar we kunnen wel wat halen?”
Misschien klink ik te opgelucht, als ik blij zeg: “Ja!”
Samen naar de Albert-Heijn lopen werkt opeens kalmerend.
Het is alsof we dat vaker doen. Naar ónze Albert-Heijn.
En we delen een geheimpje. Wat zeg ik: een gehéim.
Ik gniffel.
De situatie is ook eigenlijk best wel heel bizar.
Als hij bij de kassa wacht, en ik in een andere rij mijn sigaretten wil halen, stuurt hij mij een berichtje, waar ik erg om moet lachen.
Het herinnert mij eraan.
Dat dit de man is, die mij altijd aan het lachen kan maken.
Dat dit de man is, die mij kent.
En verdomme, ik ken HEM.
Ik moet alleen nog aan hem wennen.

Terug op de bank, met wijn en nootjes, en de houvast van een sigaret, praten we met elkaar.
We lachen om mijn reactie op de manier waarop hij praat.
“Een KAKstem?!” zegt hij quasi verontwaardigd, “Heb je jezelf wel eens gehoord?”
“Ik praat anders helemaal niet bekakt”, zeg ik even verontwaardigd.
Maar hoor terwijl ik het zeg, dat mijn ‘r’ die van een hete aardappel is.
“Ik pas me gewoon snel aan”.
Ik lach.
Is dat zo?
Ik bekijk hem terwijl hij praat.
Borstelige wenkbrauwen boven lichte ogen.
Een gezicht dat heel vaak lacht.
Hij is ongelooflijk open.
Zijn lichaam is zacht. Net als hij van binnen is.
Ik weet dat dat zijn grote onzekerheid is.
Het spijt me op dat moment te weten waarom.
Maar ik laat al mijn oordelen en gedachten varen.
Ik ben hier voor hem. Voor de liefde die ik voel.
Ik voel mijn hart. En dan het zijne.
De omarming van binnen is er voor de daadwerkelijke.
Langzaam maar zeker komt de Merijn van de tot tranen toe roerende en grappende woorden in de man voor mij naar boven.
Eerst weet ik het.
Dan voel ik het.
En plots hoor en zie ik het.
Merijn.
Mijn Merijn.
Als we kussen, voel ik een tederheid die mijn binnenste doet smelten.
En als hij me aanraakt, mij streelt, mijn lichaam liefkoost, smelt er nog veel meer.
Ik ben met hem.
Ik voel zijn liefde, en weet dat ik hier altijd naar verlangd heb.
Hij weet van mijn buitenrelationele ‘escapades’.
Hij weet waarom het tussen mij en Peter niet goed ging.
Hij weet van mijn hang naar vrijheid.
Hij weet dat iets in mij naar buitengewoon veel bevestiging zoekt.
Maar hij omarmt mij.
Hij kust mij.
Hij ziet mij.
Hij wil mij.

Hij houdt van mij.

Ik voel het, op het moment dat hij het zegt.
“Ik hou van jou”.
Het komt binnen als een steekvlam.
Mijn hart gloeit, maar mijn keel zit dicht.
Ik lieg niet, als ik het zeg. Maar mijn ogen glinsteren niet enkel van geluk.
“Ik ook van jou.”
Ik wend me af.
Ik voel een pantser opkomen.
Ik duw het weg.
“Ik ben bang”.
Ik kijk naar de apparatuur die in de ruimte staat.
“Ik ben bang dat ik je pijn ga doen.
En ik wil je echt geen pijn doen.”
Ik haal adem, en vervolg:
“Als ik het gevoel heb, dat ik ergens aan vastzit, dan maak ik rare sprongen. Dan wil ik vrij zijn, en zoek ik dat ergens anders.”
Ik kijk hem aan.
Iets in mij daagt hem uit.
Iets in mij smeekt hem zacht te zijn.
Wat volgt, is een explosie van tederheid en aanvaarding, als hij zegt:
“Ik wil jou niet claimen. Jij moet zijn wie jij bent. Ik zou je nooit op willen sluiten. Ik laat je vrij, Elja. Ik wil dat je vrij bent.”
Er waait een adem door mij heen.
Het is stil.
De vlinders ritselen zacht hun vleugels.
Maar als ik hem kus, en in de ogen kijk, klemt opnieuw de angst met kou om mijn hart.
Ik ben bang dat ik niet eerlijk ben.
Dat het allemaal toch een droom is.
Dat ik mezelf verliefd gemaakt heb.
Omdat hij mij begrijpt.
Omdat hij mij liefheeft.
Omdat hij mij volledig accepteert zoals ik ben.
Ik ben bang.
Ik wil dat deze man De Ware is.
Ik wil dat ik daarvan overtuigd ben.
Ik wil dat het geen illusie is.
En ik wil het zo graag, dat ik niet meer weet of ik het werkelijk voel of niet.
En ik zeg dat ik hem niet kwijt wil.
Ik zeg dat, mocht dit ‘niet werken’, of we dan alsjeblieft vrienden zullen blijven.
Hoe erg dat ook klinkt. ‘Vrienden blijven’.
Ik schaam me een beetje, als ik het vraag.
Omdat ik twijfel aan de verliefdheid.
Omdat ik iedere mogelijke imperfectie aangrijp om die twijfel aan te wakkeren.

Ik geef mij niet over.
Niet volledig.
Ik weet het.
Iets houdt mij tegen.

Als ik weer in de trein naar huis zit, voel ik mij vreemd.
Ik krijg geen grip op wat er die avond gebeurd is.
Mijn gevoelens zijn een soort van hutspot.
En ik hou niet erg van hutspot.
(behalve dan van de worst)
Het was namelijk heel erg mooi, en bijzonder.
Het was leuk, en hoewel eerst onwennig, later erg ontspannen.
Warm. Openhartig.
Vertrouwd.

Maar ik voel me een beetje verdrietig.
Ik voel mijn hart, vol van liefde voor de man die ik met het verglijden van de kilometers achter mij laat.
Ik voel de liefde.
Ik voel het.
Maar de realiteit heeft moeite het sprookje te evenaren.
Het is alsof twee afbeeldingen nog samen moeten komen om een mooi en levendig beeld te geven.
Een transparantie over een stevige ondergrond.
En dat dan het plaatje compleet is.
Dat dan alles samenvalt.

Maar ik ben moe.
De roze wolk is mist geworden, en de vlinders slapen op het ritme van de wiegende trein.

'You've Got a DM'

2011-02-09T03:46:00.000-08:00

Negen dagen geleden begon iemand voor mij te zingen.
Een lied in mijn hart, dat ik hoor als ik stil ben.
(En ook, als ik dat niet ben.)
Negen dagen geleden wekte een glimlach mijn leven tot leven.
Groeide een briesje uit tot een laaiende storm.
Negen dagen geleden begon het.
Op Twitter.

Laat mij iets vertellen over Twitter -
een medium waar ik lichtelijk verslaafd aan ben geworden.
Wat eigenlijk te belachelijk voor woorden is.
Want je zou denken dat je aan de rommel in je eigen hoofd genoeg zou hebben.
Maar nee.
Twitter is in principe niet meer dan een wereldwijd depot (slash afvalbak) aan gedachten.
Gedachten van meer dan 100 miljoen mensen.
Gedachten die je kunt volgen, en ontvolgen.
Gedachten die je kunt ordenen, en kunt beantwoorden.

Het zijn de gedachten van mensen die iets kwijt willen.
Van mensen die gehoord willen worden.
Van mensen die iets delen willen.
Van mensen die zichzelf belangrijk vinden.
Van mensen die zichzelf heel grappig vinden,.
Van mensen die op zoek zijn naar inspiratie.
Van mensen die willen netwerken.
Van mensen die om aandacht vragen.
Van mensen die smeken om bevestiging.
En ook, van mensen die op zoek zijn naar liefde.

De reden dat ik Twitter, is om al bovengenoemde redenen.
#bekentweet

En ik besluit de lijst niet voor niets met het woord ‘liefde’.
Op Twitter wordt namelijk veel méér gedeeld dan ideeën.
Op Twitter wordt met gevoelens gesmeten.
Met verlangens.
Met seks.
Op Twitter wordt er geflirt alsof het een lieve lust is.
(En dat is het natuurlijk ook.)
Twitter is uitgegroeid tot waarschijnlijk de grootste dating site ter wereld.
Er komen tweeps (twitteraars) bij elkaar voor een goed gesprek.
Voor het luchten van een hart.
Voor hat lachen om elkaars grappen.
Voor verliefdheden.
Voor liefdesverdriet.
Voor een nieuwe vlam.
Voor gelijkgestemden.
Voor vriendschappen.
Voor groepsorgies.
Voor twitterhuwelijken. (ja, echt)
Voor een leven buiten de realiteit.
En met een beetje geluk, misschien binnen de realiteit.

Twitter heeft een tijdslijn -de zogeheten Time Line (TL).
Het is de lijst aan gedachten die een tweep van andere tweeps volgt.
Die tijdslijn bestaat in een andere dimensie.
En die virtuele dimensie wordt bevolkt door mensen met een naam, die de hunne is, of die – meer dan eens - ontsproten is aan de fantasie die tot de oneindig mogelijke verwezenlijkingen behoort.
Het is een parallelle wereld waar alles lijkt te kunnen.
Waar je alles mag zeggen.
Waar je jezelf opnieuw kunt uitvinden.
Waar je jezelf misschien wel kunt herontdekken.
Alles is er mogelijk.
Ook de liefde.

Ik was er niet op bedacht.

Een man met een ongewone naam, die het zijne was.
Met een foto van zichzelf, en niets anders dan zichzelf.
Een man met heldere ogen en een guitige lach.
Een man die zich niet verschool.

Die man verscheen gewoon plots in mijn TL.
Alsof hij daar altijd al geweest was.
Merijn Peredur.
Met een foto in zwart-wit.
Gewoon.
En compleet ongewoon.
Een onbekende man met heldere ogen en een naam als was hij uit een oud-Hollandsch sprookjesboek gekropen.
Stapte zo mijn virtuele wereld binnen.
In conversatie met mensen die ik kende.
Zomaar.
Zonder te vragen.
In MIJN TL.
Ik mengde mij in de conversatie.
Hij mengde zich in mijn woorden.
En bij de volgende tweet zat ik hardop te grinniken achter mijn laptop.
Grinniken dat niet ophield.
Dat schaterlachen werd.
Zijn humor goot licht in mijn TL.
Humor die intelligent was, en heerlijk op het randje.
Zijn woorden kietelden mij tot onbedwingbaar lachen.
(en ik kan tegen kietelen.)

Wie is die man?! dacht ik.
Wie schrijft en grapt mij aan het lachen?!
Ik hoefde niet lang te wachten.
Hij verschool zich niet.

Op een avond, negen dagen geleden, sprong hij van mijn TL in mijn DM.
(nog even voor de twitterleek: DM betekent níet Dirty Mind, al komt het daar ongetwijfeld wel vaak op neer, maar staat voor Direct Message: daarmee kun je – zonder meekijken van honderd miljoen anderen – elkaar korte berichten sturen.)
Maar de DM was al snel te klein.
Dus verplaatsten we ons naar de chat op Skype.
En vanuit daar nestelden we ons in elkaars leven.
Negen dagen geleden.
In snel over en weer vliegende woorden leerden we over elkaar en elkaars leven.
Kleine dingen, grote dingen, diepe dingen, platte dingen.
Het ging echter niet zozeer om wát er gezegd werd, maar om hóe.
Ik had zó lang niet echt gelachen.
Zijn woorden waren als water voor een met uitdroging bedreigde plant.
Gulzig dronk ik ervan. Absorbeerde ik het.
Iedere druppel op mijn gebarsten lippen.
God, wat had ik dit gemist.
Lachen. Onbedaarlijk lachen.
Huilen van het lachen.
Lachen van het huilen.
De knoppen H en A van mijn toetsenbord moeten bijna lamgedrukt zijn.
En de smiley’s konden vaak niet voldoende uitdrukken hoezeer ik werkelijk lachte. Hoe mijn hele wezen lachte.

En daarbij raakte hij mij.
Zomaar.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, raakte hij mij.
Daar is wel meer dan humor voor nodig, zou je denken.
Dat klopt.

Merijn leek precies te kunnen denken als ik. Te kunnen voelen als ik. Zien als ik. Luisteren als ik.
Op precies hetzelfde moment exact hetzelfde te kunnen schrijven als ik.
Hetzelfde te bedoelen, hetzelfde te verlangen als ik.
Net zo hard te moeten lachen om mij als ik om hem.
Een beetje alsof we met onszelf zaten te chatten, dus eigenlijk.
En we waren reusachtig openhartig.
ALLES mocht gezegd worden.
Ik wist dat dat kon.
Hij oordeelde niet.
Hij begreep.
Hij omarmde mij, ook al was hij er niet.
Hij kende mij, ook al zag hij mij niet.

Negen dagen geleden.
Het was bizar.
Het was wonderbaarlijk.
Maar daar begon het echt.

Ik werd verliefd.

De avonden erop verdwenen we in elkaar.
Ik achter mijn laptop thuis, hij achter die van hem, 60 kilometer verderop.
Woorden die mooi waren, grappig, vunzig, lief, geil, ontroerend en open.
Niks bleef geheim.
Tussen ons, althans.
Hij had iets verteld dat mij verbaasde. Maar ook niet.
Ik legde het voorzichtig naast mij neer.
Een formuliertje met woorden zonder schijnbare betekenis.
Ambtenarentaal. Een feit dat geen realiteit leek te zijn.
Hij was getrouwd.
Een huwelijk dat allang gestrand was, vertelde hij.
De zeilen kapot gereten.
Het hout vermolmd.
De kandelaars gedoofd.

Hij was dus getrouwd.
Maar was het niet.
Hij was bij mij.
Hij praatte met mij, lachte met mij, raakte mij, streelde mij, vree met mij.
We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar ik denk dat ik zelden iemand zo dichtbij had gevoeld.
Iemands hart voelen, terwijl je ogen over een computerscherm gaan en je vingers over het toetsenbord bewegen.
Het gloeit vanbinnen.
Alles lacht.
Brandt.
Verlangt.
Alles staat in lichterlaaie.

Ik had hem altijd gelezen, maar had hem nooit gehoord.
Tot hij mij zijn stem stuurde.
Een liedje, zelf geschreven. Gezongen op de bruiloft van zijn zus.
Ik luisterde naar zijn pianospel, en hield mijn adem in toen hij begon te zingen.
Warm. Zuiver. Gevoelig.
Over liefde. Over liefde Voor Altijd zong hij.
Zo - recht mijn hart in.

Ik moet het wel vijftig keer gehoord hebben, die eerste dag.
En toen ik ’s avonds in bed lag, terwijl zijn woorden van binnen doorzongen, wist ik dat er iets veranderd was.
Er was iets verschoven, van binnen.
Ik keek naast mij, naar de lege plek in bed.
De kant waar Peter altijd lag.
Waar hij een jaar lang nog altijd een beetje had gelegen.
Maar hij was opgestaan, naar de deur gelopen.
Hij had nog even omgekeken, voor hij de kamer uitliep - alsof hij nog iets zeggen wilde, maar het niet zei.
Omdat dat niet hoefde.
En toen was hij weg.
En had ik tranen in mijn ogen.
Wist dat dit een keerpunt was.
Dat er ruimte was gekomen.
En luisterend naar de stem, die zachtjes in mij door had geklonken, wist ik ook waarom.
Wist ik precies, waarom mijn hart huilde.
Huilde - en onbedaarlijk lachte tegelijk.

De (on)zin van gelukkig worden

2011-01-20T14:05:00.000-08:00

Als je vier dagen lang praktisch niets anders doet dan op de bank vegeteren, dan is dat een uitgelezen kans om, behalve tv te kijken tot je scheel ziet, bepaalde zaken in je leven eens onder de loep te nemen.
Tenminste, als er in je hoofd nog plaats is voor overpeinzingen naast de opeenhopingen van slijm en snot en de zorg om daarbij zo vlekkeloos mogelijk te niezen.

Ik had voor ik griep kreeg al besloten om iets te schrijven over geluk.
Of gelukkig zijn.
En hoe je dat dan doet.

Zomaar een levensvraag.
Ik dacht: die hebben we nog niet gehad.
De drijfveer van ieder menselijk handelen.
De essentie van iedere wens die wij doen.
Iedere belofte, voor later.
Gelukkig worden. Gelukkig zijn.
Dat is toch het enige dat IEDEREEN wil? In wat voor vorm dan ook?

Toen ik op de basisschool zat, had ik zo’n ‘vriendenboekje’.
Daarin kon je je vriendjes en vriendinnetjes op laten schrijven wat hun lievelingskleur en –eten was, wie hun beste vriend(in) was, wie hun idool – dat soort dingen.
Nu vond ik het eigenlijk veel leuker om zelf die vragen in te vullen dan de antwoorden van mijn klasgenootjes te lezen, dus in plaats van mijn best te doen om zoveel mogelijk kinderen hun likes en dislikes in dat boekje te laten kalken, vulde ik zo eens in het half jaar of jaar zelf gewoon een nieuwe bladzij in.
Kinderen groeien hard, weet je. En hun interesses groeien mee.
Dus ik vond het eigenlijk wel belangrijk om, voor mijn levensarchief, de boel een beetje te updaten.

Nu veranderde er per half jaar niet bijster veel.
Mijn lievelingskleur bleef blauw.
Mijn beste vriendin bleef mijn beste vriendin.
Patat bleef gewoon altijd heel lekker.
Een idool had ik eigenlijk niet.
(okay, op mijn twaalfde vulde ik New Kids on the Block in, maar dat kan ik mezelf wel vergeven)
Maar er was natuurlijk ook de vraag: ‘Wat wil je later worden?’
En dat veranderde weer wél.
Eerst subtiel, van ‘tekenaar’ en ‘reclametekenaar’ naar ‘modeontwerpster’.
Maar op zeker moment besefte ik dat dat niet omvattend genoeg was voor mijn gehele toekomstige leven.
Wat nou, als ik tekenaar werd, maar dat ik iedere dag wakker zou worden met een gevoel van: ‘shit, wat een kutleven heb ik’?
Dus toen vulde ik in: ‘Gelukkig’.
Alles mocht me gebeuren in mijn leven. Tekenaar of niet.
Als ik maar gelukkig was, later.

Hetzelfde heeft altijd gegolden voor het doen van wensen.
Bij het uitblazen van de kaarsjes van mijn verjaardagstaart.
Bij het zien van een vallende ster.
Alleen werd de wat abstracte term ‘geluk’ vanaf mijn puberteit ‘liefde’.
Vanaf die tijd vatte ik namelijk het geloof op dat het gevoel van geluk, dat je gehele toekomst veilig kon stellen, te vinden was in De Liefde.
Dat waar geluk alleen te vinden was in Ware Liefde.
En natuurlijk had ik gelijk.
Maar ik wenste mezelf wel een bepaalde vorm toe van die Liefde.
Namelijk een lieve, leuke, romantische, knappe, slimme en stoere jongen die mij uit mijn verlegen prinsessenschulp kon redden. Een prins die alles was wat ik zelf wou zijn – alleen dan mannelijk.
Eeuwig geluk verzekerd.

Tijdens een meteorenregen, die ergens in mijn vijftiende levensjaar neerdaalde, wenste ik bij ieder lichtpuntje dat bliksemsnel langs de hemel zoefde hetzelfde.
Liefde.
Dat ik mijn Liefde zou vinden, en hij mij.
Dat ik mijn Liefde zou vinden, en hij mij.
Dat ik mijn Liefde zou vinden, en hij mij.
Dus na die meteorenregen moest mijn liefdesgeluk wel veilig gesteld zijn.
En anders...
Anders moest ik gewoon heel veel geluk hebben.
En op dat soort geluk gooide ik het liever niet.

Geluk.
Wat is dat? Wat is dat voor jou? Voor mij?
Wat is dat in het algemeen?

Als je je wilt beroepen op de definities van geluk in een woordenboek, kom je er bekaaid vanaf.

ge’luk (het) 1 voorspoed; stom of blind ~ louter toeval; meer ~ dan wijsheid voorspoed die niet te danken is aan eigen bekwaamheid of overleg; op goed ~ (af) in de hoop dat het goed zal aflopen; een ~ bij een ongeluk iets wat meevalt tijdens een onprettige of schadelijke gebeurtenis; zijn ~ beproeven door iets te wagen onderzoeken of men geluk heeft; 2 het bewustzijn te verkeren in aangename omstandigheden; tevredenheid met zijn levenssituatie; huiselijk ~

ge’luk·kig bn bijw geluk smakend; in een toestand van geluk verkerend, voorspoed genietend; ~ in het spel, ongelukkig in de liefde; niet ~ zijn met bezwaren hebben tegen; dan ben je (nog) niet ~ dan krijg je het moeilijk

(bron: Kramers Woordenboek)

Lezen jullie dat? Onder ‘geluk’ no2? (ook zoiets trouwens – dat het synoniem voor ‘mazzel’ hoger in de lijst staat dan het doel en de vervulling van ons bestaan. Dat er een grotere kans lijkt te zijn op een toevalstreffer, dan op levensgeluk. Enfin..)
Als we Kramers moeten geloven, dan mogen we van geluk spreken als we ons in een aangename situatie bevinden. Dan zijn we gelukkig als we tevreden zijn met onze levenssituatie.
En als lichtend voorbeeld wordt er ‘huiselijk geluk’ gegeven.
Daar kun je het mee doen. Het hoogst haalbare.
En dan krijg je onder de term ‘gelukkig’ als laatste opbeurende affirmatie ook nog eens het spreekwoordelijk gezegde ‘dan ben je nog niet gelukkig’ voor je kiezen.
En eindigt het met ‘moeilijk’.

En dat is toch niet echt het van de daken schreeuwende, trompettenschallende, rozenblaadjesregenende geluk dat ik voor ogen had in mijn meisjesjaren.
Dat is niet waar al die vallende sterren voor naar beneden zijn gesodemieterd.
Dat is niet het geluk waar ik voor heb getekend.
Dat IS ook geen geluk! roept mijn protesterende hart.
Dat is net-niet miserabel zijn!
Maar laten we eerlijk zijn, beste mensen:
Daar komt het vaak wel op neer.

In de wetenschap maken ze het overigens nog bonter.
Uit onderzoek is gebleken dat geluk voor ongeveer 50% erfelijk bepaald is, en dat de rest van onze geluksgevoelens bepaald wordt door onze omgeving.
Bovendien staat het wetenschappelijk onomstotelijk vast dat geluk veroorzaakt wordt door hormonen.
Dopamine, serotonine en adrenaline voor de ervaring van genot (waarvan serotonine voor verliefdheid), en endorfine voor geluk en het gevoel van ‘houden van’. (bron: Wikipedia)
Wetenschappelijk gezien is genot dus geen onderdeel van geluk.
Al kunnen ze wel samen gaan - dat zou dan waarschijnlijk een monogaam huwelijk betekenen....
Conclusie: volgens de wetenschap hebben wij geen grip op onze ervaring van geluk.
We kunnen grijpen naar stimuli, maar voor de helft is het toch al erfelijk bepaald – we zijn er dus niet zelf verantwoordelijk voor.
En zo is geluk in de wetenschap niet een matter of the heart, maar een matter of hormones.
Meer kunnen ze niet bewijzen, dus meer bestaat er niet.
En daarmee uit.

En daarmee uit?
En daarmee uit?!

Laten we even kijken naar een meer esoterische visie op geluk.
Boeddha stelde ooit dat het leven lijden is.
Dat is natuurlijk niet helemaal waar, zou je denken, want we lijden niet continu. Er zijn momenten van geluk. Toch?
Ja, er zijn momenten van geluk.
Relatief geluk.
De werkelijkheid is, dat we allemaal continu behoorlijk ongelukkig zijn, en zo nu en dan momenten ervaren dat we iets minder ongelukkig zijn.
Echt waar.
Want komt het woord ‘onrust’ je bekend voor?
We zijn allemaal altijd op zoek.
Op zoek naar wat?
Naar geluk?
Naar geld, naar liefde, naar macht, erkenning, genot, afleiding, naar iets om te consumeren, iets om te kopen, iets om de tijd mee te doden, iets om te zien, te proeven, iets om in te verdwijnen, iets om jezelf door te vergeten.
Ja, we zoeken naar geluk.
We weten alleen niet goed waar we dat kunnen vinden.
Of wíllen het niet weten.
Niets van wat wij bereiken of tot ons nemen lijkt ons blijvend geluk te kunnen geven, want de enige plek waar wij werkelijk geluk zouden kunnen ervaren, ontwijken wij.
Daar rennen wij voor weg.
Want echt.
Niets of niemand kan jou werkelijk gelukkig maken, als je zelf al niet gelukkig bent.
We lijden, omdat we niet naar onszelf luisteren.
We lijden, omdat we niet stil durven te zijn.
We lijden, omdat we onszelf niet kennen.
We lijden, omdat we onszelf niet ZIJN.
Als je dat beseft, is dat de eerste stap naar geluk.
En dat was denk ik precies wat Boeddha bedoelde.

Met mijn kind zit ik op de bank.
Het is de derde dag van ons gezamenlijk griep-zijn.
Toy Story staat op. Voor de achtste keer die week.
De kat zit op schoot.
Die zit altijd op schoot.
Tot het irritante aan toe, soms – nog voor je je kopje thee hebt ingeschonken, ploft die vijf kilo aan sociaal knuffeldier al op je benen – soms nog voor je überhaupt zit, en dan hijst ie zich met zijn nagels aan je bovenbenen omhoog. Maar goed...
De kat zit dus op schoot, en mijn zoontje leunt tegen mij aan.
Hij slaapt, merk ik opeens.
Niet de kat – of die ook – maar mijn zoontje.
Zijn kleine lijfje dreigt voorover te vallen, en ik leg voorzichtig zijn hoofd op mijn buik.
Strijk een paar blonde plukken van zijn warme voorhoofd.
Kijk naar zijn slapende gezichtje.
Blosjes op zijn wangen.
Mondje half open.
Zijn ademhaling ronkt zachtjes, vanwege de verkoudheid.
Ik kijk naar hem.
Mijn kind.
Mijn mannetje.
Op de achtergrond klinkt een enthousiast “Op naar de sterren, en daar voorbij!”.
En ik zie mijn zoontje.
Voel de kat op mijn benen.
De loomte in mijn lichaam.
De rust van gewoon daar zijn.
En ik glimlach.
Mijn lippen als tweedst.
De hormonen als derdst.
Want echt: mijn hart was het eerst.

En ik besef me dat dat mijn geluk is.
Op dat moment.
Dat ik liefheb.
Want hoewel een ander jou niet wezenlijk gelukkig kan maken, kun je wel geluk ervaren in jouw liefde voor die ander.
In liefde zijn we het meest onszelf.
Namelijk:
Extatisch genot.
Blijdschap, vreugde, genegenheid.
Alles wat wij wensen.
Vrede en tevredenheid.
Huiselijk geluk.
(En hormonaal, dat zijn we ook.
Maar dat even terzijde.)

En je hoeft niet ver te zoeken.
Je hoeft er ook niet op te wachten.
Je hoeft het niet te wensen bij het vallen van een ster.
Je hoeft er niet de juiste genen voor te hebben.
Je hoeft het niet te worden, later.
Je hoeft het alleen maar te zijn.

Mijn wens, mijn doel, mijn verlangen
- het is allang vervuld.

Dat ik mijn Liefde zou vinden, en hij mij.

Scene one, take two

2010-12-28T16:14:00.000-08:00

Scène 1:
Ze staat in een kroeg met een podium. Het zou ook een theater kunnen zijn.
Ze weet niet meer precies hoe, maar ze weet dat ze verliefd is. Dat ze daar is voor de man die op het punt staat het podium op te gaan.
Zij is mij.
Hij lijkt op Russel Crowe.
Ze is verward. Want hij heeft al een vriendin. Of was hij zelfs getrouwd?
Maar zijn blik naar haar is teder.
Omarmt hij haar?
Zo voelt het wel.
En dan staat hij daar voor een mensenmenigte.
Iedereen lacht.
Iedereen houdt van hem.
Hij draait zich naar haar toe, en glimlacht zijn breedste glimlach.
En terug naar zijn publiek, roept hij uitbundig in de microfoon:
“Mag ik jullie voorstellen: mijn NIEUWE VRIENDIN!"
Zijn hele gezicht straalt, als hij zijn arm haar richting op zwaait.
Ze staat daar met gloeiende wangen. Vindt het een beetje gênant, maar kan haar liefde niet ontkennen.
Ze is dolgraag zijn vriendin.
Ook ten koste van die ander.
Iedereen klapt. Juicht.
Iedereen houdt van hem.
Zij ook.

Scène 2:
Ze zitten in de auto.
Ik en Russel Crowe.
Het is stil. De sfeer gespannen.
Achterin zit een kind. Geloof ik.
Of in ieder geval veel bagage.
Hij is boos. Zij verdrietig.
Ze weet niet wat zij gedaan heeft, maar blijkbaar was het verkeerd.
Ze wil hem kussen.
Ze wil alles wegnemen. Zorgen dat het weer beter is.
Maar hij kijkt haar niet aan. Kijkt strak naar de weg voor hen, met zijn handen om het stuur geklemd.
Hij neemt het haar kwalijk.
Hij zegt dat hij niet weet hoe het verder moet.
Zij zegt dat zij van hem houdt.
Nee - ze denkt het.
Ze houdt bedrukt haar mond.

Scène 3:
Er is brand in de straat.
Rook komt uit het theatertje, of de kroeg – het gebouw waar hij ooit openlijk zijn liefde aan haar betuigde, ten overstaan van een groot publiek.
Hij had dat gebouw meer lief dan hun huis samen.
Ze voelt zijn pijn, als hij er naar toe rent.
Het is te laat.
Compleet afgebrand.
Hij gaat op de straat zitten, een eindje er vanaf.
Zijn rug gebogen.
Zijn hoofd in zijn handen.
Zij weet wat hij voelt.
Zij voelt het om iets anders.
Ze loopt naar hem toe.
Legt haar hand zacht op zijn schouder.

The End.

Een droom van mij, een paar weken geleden.
Ik werd verschrikkelijk verdrietig wakker.
Alsof ik mijn vorige relatie in vogelvlucht voorbij had zien komen.
De bijkomende emoties in sneltreinvaart nog eens mee mocht maken.
Dat ik mijn ex opnieuw was verloren.
Al was het nu dan Russel Crowe.

Het onderbewustzijn spreekt in beelden.
In mijn geval in films.
Want zo droom ik vaker. Als was het een film.
Vaak begin ik daarin als toeschouwer, soms als regisseur, maar meestal maak ik al snel deel uit van de cast.
Blijk ik zelfs de hoofdrol te hebben.
En vergeet ik gaandeweg dat het een film is. Een droom. Niet echt.
Dat vergeet je. Heel gek.
Dat het een droom is.
Dat je maar een rol speelt.
Een beetje zoals het leven zelf dus.

Maar goed. Mijn onderbewustzijn is de laatste tijd net een overactieve productiemaatschappij.
Tjeez. De films die er voorbijkomen ’s nachts!
Een greep uit de selectie:

Scorpio’s Hand
Erotische horror-thriller, ca 15 min.
Een moordenaar achtervolgt onze heldin door de vele kamers van een schip.
Ze denkt dat ze kan ontkomen, want ze is snel en er zijn veel plekken om je te verbergen.
Maar dan – ze bevindt zich in de roze kamer van haar jongere zusje – haalt hij haar in.
Ze weet dat hij haar met gemak om zeep kan helpen.
Maar ze weet ook dat het een man is.
Een niet eens zo onaantrekkelijke man, bij nadere aanschouwing.
Ze besluit hem te verleiden.
En met succes.
Al moet ze even slikken wanneer hij, als ware het een bizar paringsritueel, plotseling met zijn hele bovenlijf naar achteren klapt en hiermee de flexibiliteit van een volleerde yogi of circusartiest tentoonspreidt.
Waarom weet ze niet, maar ze denkt: Schorpioen.
En ze is nog altijd op haar hoede.
Bijna raakt ze in paniek, als ze merkt dat meneer Schorpioen niet snel warm te krijgen is en ze niet zeker weet of haar seksuele kunsten toereikend genoeg zullen zijn om hem van zijn oorspronkelijke doel af te leiden.
Vreemd genoeg, is hij het zelf die haar gerust stelt.
Wanneer zij naar hem opkijkt, verwachtend door zijn blik vernietigd te zullen worden, ziet zij medeleven. Blauwe ogen in een knap gezicht die haar bemoedigend zeggen dat het niet erg is.
En dan wil ze zich ineens echt geven aan deze man. Deze moordenaar, die zij niet zou mogen vertrouwen.
Haar opwinding vindt in zijn mannelijkheid een weerslag, en net als zij deze bij zich naar binnen voelt komen, wordt het zwart.
Eindigt de film.
En word ik wakker met een broeierig verlangen.

Behind the play
Romantisch drama, ca 10 min.
Ze loopt een theater binnen. Groot, als een stadsschouwburg.
Ze komt om een toneelstuk te kijken. Vermoedt ze.
Maar al gauw ziet ze waar ze werkelijk voor kwam.
Het is de man van de seksuele verstandshouding.
De man met de bekende vrouw.
De Leeuw die het op haar slipje had gemunt.
Maar er is geen zweem meer van de afstandelijkheid die hem in gezelschap kenmerkte.
Hij komt op haar af. Lang, donker, maar open.
Zijn blik toont zachtheid dit keer. Geen lust.
Zijn houding verraadt liefde die hij niet verbergen kan.
Maar er zijn mensen.
Mensen die hij kent, en die ook zijn vrouw kennen.
Ze kijkt behoedzaam om zich heen, maar hij doet alsof er niemand anders is dan zij alleen.
Het kan hem niets schelen.
Hij heeft geen angst voor wat hij voelt.
Geen angst voor wat het teweegbrengt.
Zo staat hij voor haar.
Een man die niets te verliezen heeft, ook al staat alles op het spel.
Een man die alles los heeft gelaten.
Een man die haar nu werkelijk ziet.
Hij neemt haar gezicht in zijn handen.
Raakt zachtjes haar wang, als hij haar haren uit haar gezicht strijkt.
Haar in de ogen kijkt.
En hij kust haar, warm en teder.
Het voelt helemaal echt.
Ze voelt zijn lippen. Zijn tederheid. Zijn verlangen.
Ze voelt daarmee zichzelf.
Ze lacht.
Hij lacht terug.
Ze zoeken opnieuw elkaars lippen. Gretig, nu.
Ze wil hem nooit meer laten gaan.
Ze kussen, ze omarmen, ze verwarmen, ze vergeten.
Maar dan wordt het mistig.
Voelt ze hem wegslippen.
Ziet ze hem verdwijnen.
Shit!
Ik word wakker en baal als de spreekwoordelijke stekker.
En als iemand die een heerlijke nacht heeft gehad met iemand, die zich dat zelf niet kan herinneren.
We waren verliefd. Hij en ik.
We waren verliefd, maar hij weet het niet.

From the fire we came
Aktie-drama, ca 15 min.
Ze bevindt zich in een gebouw met heel veel mensen.
Er is een feest geweest. Of iets dergelijks.
Er is iets aan de hand.
Ze voelt zich continu ongemakkelijk.
En dan is er een explosie.
Vliegen er mensen in het rond.
Breekt er een brand uit.
Ze komt buiten, ongedeerd.
Maar anderen zijn er minder goed aan toe.
Eén ervan is een man in een blouse die ooit wit was.
Zijn gezicht is onherkenbaar verminkt.
Twee mannen dragen hem. Leggen hem op de grond, ver van het vuur.
Ze loopt naar de gewonde toe.
Ze voelt dat ze hem kent.
Hij leeft nog. Hij zegt iets. Ze hoort niet wat.
Maar ze ziet aan zijn ogen wie het is.
En dan ziet ze het aan zijn haar.
En aan het gezicht, dat steeds iets minder verminkt lijkt te zijn.
De Bijter.
Het is de man die eerder dit jaar eindelijk echt verliefd was geworden.
Alleen niet op haar. Maar dat gaf niet. Dat was zij ook niet op hem.
Toch voelt ze nu een enorme genegenheid opkomen.
Niet vreemd, vindt ze zelf. Als je ziet hoe hij eraan toe is.
Maar één van de mannen die hem naar buiten had geholpen, is niet blij met haar affectie voor de gewonde.
Het is haar ex.
Hij gooit de gewonde met een furieuze zwier een paar meter verderop, waar hij tegen een bankje knalt, en verlaat met briesende passen het toneel.
Zij kijkt hem na, en blijft.
Hoewel De Bijter net extra is toegetakeld, ziet hij er toch beter uit dan daarnet.
Zijn huid is aan het herstellen.
Ze is ontroerd. Blij.
Ze streelt zijn gezicht. Zijn haar.
Er is al haast geen bloed meer.

Cut!

Laat ik je zeggen: actrice zijn is verdomd zwaar.
Zeker, als je het script niet kent.

Schaamrood

2010-12-06T14:03:00.000-08:00

Hij is getrouwd. Zij is bekend. Hij zelf ook, een beetje.
Hij is een Leeuw, en trots op zijn manen. Zijn hand gaat door zijn haar.
Hij is vader. Heeft drie kinderen. Eén is er nog maar net.
Maar hij heeft iets.
Hij is fout.
Hij is verschrikkelijk bezet.

Wij ontmoetten elkaar op een feestje.
Eigenlijk was het maar één blik. Ik liep langs hem. Zei “Wij gaan roken”.
Hij zei “Dat denk ik niet”.
Hij was en bleef heel netjes.
Wat hij zei, was niet wat hij dacht.
Hij fietste die avond weg, met een nonchalante “Dag”.
En ik verzuchtte: “Jammer”.
Zo ontmoetten wij elkaar die avond, en toen ontmoetten wij elkaar nog verder. Via Facebook. Via chat. Via telefoon. Via Skype.
Lang leve de technologie, lang leve internet!

Toen heb ik me al best misdragen.
Of ‘misdragen’... Ach. Gewoon nog wat verkenning op het vlak van de Lange Afstandsseks, zullen we maar zeggen.
LAS-sen met een foute man (met wat voor man ook anders?). Dat heeft wel degelijk iets. Geen inhoud, misschien. Maar wel heel veel verlangen van het aller laagste soort.
Gewoon, seks dus. Op het pornografische af.
En daar valt best wat voor te zeggen:
Dat je niets dan dat van elkaar hoeft te verwachten. Dat het geheim is. Dat er heel veel spanning wordt opgebouwd. Dat je nieuwe grenzen verkent. Dat het lekker is.
En daar valt ook best wat tegen te zeggen:
Dat je niets anders dan dat van elkaar kunt verwachten. Dat het altijd een geheim blijven zal. Dat er niets wordt opgebouwd, behalve lust. Dat je jezelf blootgeeft. Heel letterlijk.

De afspraak is dan ook: iemand niet te leuk gaan vinden.
Het hart dient buitengesloten te worden.
En aan die afspraak houd ik me heel streng.
Ik hoef er niet eens veel moeite voor te doen.
Meneer – ik noem hem M. - is namelijk als de dood dat RTL Boulevard straks een smeuïg item heeft. Maant mij om de haverklap alsjeblieft mijn mond te houden.
Heel, heel vermoeiend. Geloof me.
Vriendin C. is echter compleet op de hoogte. Dat weet hij ook. Tegen zijn zin in, weliswaar. Vriendschap bij vrouwen betekent dat nu eenmaal: WIJ WETEN ALLES, MAAR DAN OOK ALLES VAN ELKAAR.
Daar moest hij het mee doen.
En hij is akkoord gegaan.
Maar wil er wel heel veel voor terug.
Mijn slipje, bijvoorbeeld.

Chat via Facebook
Hij
Waar is je feestje morgen?
Ik
in zuid
Hij
Thuis
Ik
ja
Hij
Hoe laat?
Ik
eind middag - we gaan missch ook nog uit daarna.
Hij
Stel je legt ergens een tasje op afgesproken plek met een slipje
Die kom ik dan om 21.30 ophalen
Ik
hahaha
Hij
Dan móet ik je wel iets terug brengen
Het slipje wat je nu aan hebt
Ik
en als dat tasje gestolen wordt?
Hij
Nee we spreken het goed af
Ik
OK

De bewuste avond zat ik dus gezellig met de ooms en tantes en nichtjes van de jarige te praten, terwijl in mijn handtas iets onzichtbaar zat te branden.
Namelijk: een klein plastic tasje van de Bruna, met daarin een (zeer kortstondig) gedragen slipje - eentje die ik kon missen als ik het nooit meer terug zou krijgen, maar die nog wel sexy genoeg was om de fantasie van de nieuwe eigenaar niet gelijk in een sompig moeras te doen verzinken.
Om 21.20 uur liep ik zo onopvallend mogelijk richting toilet, en ging meteen de voordeur door naar buiten.
Bij een pal naast de weg staande boom stond ik stil, en toen ik de omgeving getuigenvrij had verklaard, liet ik zo nonchalant mogelijk het roodwitte zakje op de grond onder de boom vallen. Om mij vervolgens met zogenaamd rustige tred en overduidelijk gloeiende wangen weer uit de voeten te maken.
Binnen nam ik nog een drankje, en mengde mij geruisloos weer onder de feestgangers.
Missie geslaagd.
So I thought.
21.35 uur. Een bericht van M.: “Ga het niet redden. Sorry.”
‘Typisch’, dacht ik. En ‘lekker dan’.
En dus zo snel mogelijk, dit keer met mijn mobiele telefoon in mijn hand om een gesprek te fingeren, naar buiten, naar de boom, naar het zakje dat daar – thank God – nog lag, en dat ik snel in mijn handtas moffelde.
Missie afgeblazen.
‘En bedankt’.

Twee maanden later.
(Vorige week vrijdagavond, om precies te zijn.)
Ik ben uit in Amsterdam. M. weet dit.
Hij heeft mij gevraagd opnieuw het gewilde kledingstuk mee te brengen.
Ik vergeet dat.
Expres.
Maar dan is het kwart voor drie, en sms’t hij me.
Vraagt waar ik ben.
En het volgende moment staan we samen voor een kroeg.
Hij is beschonken, dat zie ik aan zijn ogen.
Maar dat ben ik ook.
En hij is nog even lang en donker en aantrekkelijk als vier maanden terug, toen ik hem voor het eerst en laatst in levende lijve (dus zonder pixels) zag.
Ik wil dat hij mij wil, en zie dat hij dat doet.
“Ik moet naar huis”, zegt hij.
Zijn fiets staat om de hoek.
“Ik loop met je mee”, zeg ik.
En dat is wat ik doe.

Om de hoek vinden we meteen elkaars lippen.
Zoenen we alsof we vier maanden lang onze adem hebben ingehouden.
Zoenen we alsof het ademhalen is.
Druk ik hem tegen de muur.
En dan hij mij.
Vindt zijn hand de warmte in mijn broek.
Komen er voorbijgangers voorbij gelopen.
Dus trekt hij me mee naar de waterkant.
Achter een auto.
Half op die auto.
Trekt hij mijn broek half naar beneden.
Vindt zijn tong wat het zoekt.
Wat ik al maanden wilde dat het zou vinden.
En het kan me niet schelen, dat een auto iets verderop blijft staan met brandende lampen.
En dat, aan de overkant, wandelaars ons kunnen zien, mochten ze er lopen.
En dat de geluiden die ik maak, niet zacht zijn, maar precies zoals ik het voel.
En dat M. met een harde ruk mijn slipje van mij lostrekt.
(Correctie: dat kan me wel even schelen – dat slipje heb ik net twee dagen, en kostte veertien euro.)
Maar het kan me niet schelen dat ik daar op de koude grond lig.
Ook al is het min vier.
Ik verlang dat hij doorgaat en dat we daar terplekke ook dat allerlaatste delen. Maar hij is voorzichtiger dan ik.
Dus dat laatste moet nog komen.

En teruglopend naar de kroeg, met het schaamrood op mijn wangen en mijn jeans aan zonder slipje, besef ik dat hij genomen heeft wat hij van mij verlangde.
En dat dat mij dus veertien euro heeft gekost.
Op z’n minst.

Zie ginds komt de waarheid

2010-11-18T15:48:00.001-08:00

Toen ik vier, bijna vijf was, nam mijn moeder mij even apart.
Ik weet het nog heel goed.
We waren in de ouderlijke slaapkamer, waar ik niet vaak kwam.
Want daar mochten mijn broertje en ik niet spelen.
Mijn moeder deed de deur dicht.
“Ga maar even zitten”.
Het klonk heel gewichtig. En dat was het ook.
Het ging over Sinterklaas.
Daar scheen ik een aantal sceptische vragen over gesteld te hebben.
Iets over de stem van de Sint op school, die leek op die van de buurman. En dat die Sint toevallig ook dezelfde schoenen als de buurman droeg. En dat Zwarte Piet een vrouwenstem had. En een witte nek.
Zoiets.
Ik was heus een kind met een opmerkelijk grote fantasie. Maar ook één met een fantastisch grote opmerkzaamheid.
Mijn moeder sprak. Bekende.
En mijn vermoedens werden bevestigd: het was één grote oplichterij.
Sinterklaas bestond niet. Niet meer, althans. Immers, als je oud bent, ga je dood.
En Sint Nicolaas was een heel erg lieve man, die heel lang geleden leefde. En hij was nu toch echt dood.
Maar er waren wel heel veel ‘Hulpsinterklazen’ (verklede meneren) en idem Zwarte Pieten (geverfde meneren en mevrouwen) die ieder jaar kinderen blij maakten. Met pepernoten, vooral (want de cadeautjes, die kochten mama en papa zelf).
Mijn moeder praatte heel zachtjes, en heel rustig.
De waarheid was niet hard.
Mijn broertje was een jaar jonger, en bevond zich in de kamer ernaast.
Ik mocht hem dit nog niet zeggen, want hij zou het nog niet begrijpen.
Ik begreep het. En knikte zwijgend.
Ik voelde me heel gewichtig. Helemaal geen klein meisje meer.
Ik was oud genoeg voor de waarheid van de Grote Mensen.
Ik wel – mijn broertje niet.
Dit overstemde de lichte teleurstelling die er ook was.
Immers, Sinterklaas - die kon je alles vragen.
En papa en mama hadden beslist geen pakjesboot.
Maar wél een kledingkast.
In de ouderlijke slaapkamer, waar ik niet vaak kwam.
Niet vaak.
En zo klopte mijn hart nog vol verwachting. Zeker eens per jaar.

Nectar van de Godin

2010-11-07T14:12:00.000-08:00

Eigenlijk had ik er al spijt van.
Maar daar zat hij dan. Midden op de bank. Zodat ik geen andere keuze had dan mezelf naast hem te wurmen.
“Zo, daar zitten we dan.”
Dat kon ie wel zeggen, ja.
Waarom was ik in godsnaam op zijn voorstel om af te spreken ingegaan?!
ZOEF ZOEF for crying out loud!
“Ik wil je bewijzen dat het ook anders kan...”, sms’te hij mij toen ik liet weten niet heel veel zin te hebben in een rendez-vous met iemand die geen benul van manieren had.
“...en dat het ook gezellig kan zijn”.
Ja, ja.
Maar hij hield aan.
En toen dacht ik: bewijs maar.
Dus. Hier zat ik nu.
En vroeg me af wie hier nu het meeste te bewijzen had.

Zoef Zoef was een verschrikkelijk langdradig verhaal begonnen over zijn carrière (bijna baanloos) en financiële situatie (aanvragen WW en omzeilen Belastingdienst), maar leek nog behoorlijk met zichzelf in zijn nopjes te zijn.
“Ik ben nu eenmaal iemand die zijn zaakjes goed op orde heeft.”
Zijn gedecideerde stem deed daar geen twijfel over bestaan.
Ik bleef glimlachen, en knikte hem af en toe begrijpend toe, terwijl ik intussen koortsachtig naar een uitweg zocht.
Zou ik de kaarsjes op tafel weer uitblazen?
Zou ik hem zeggen dat ik er geen zin in had?
Dat ik me niet lekker voelde?
Of zou ik naar zijn vriendin vragen?
Of de biologische klok niet tikte, zo langzamerhand?

Ik besloot hem eerst zijn verhaal te laten doen – dit was immers zijn (weliswaar ijdele) poging om sociaal volwassen over te komen. En hem wegsturen na een half uur zou wat minder onaardig zijn dan na 5 minuten.
Dus luisterde ik naar zijn zachte, wat zalvende stem, en met steeds glaziger wordende ogen nipte ik van de goede Australische wijn die ik die middag gekocht had.
Intussen - terwijl op de achtergrond, als een hotelliftmuziekje, het verhaal geen einde leek te hebben, maar wel heel veel herhalingen – speurde ik Zoef Zoefs gezicht af. Probeerde daar te zien wat ik ooit zo aantrekkelijk had gevonden.
Maar vond er niets van terug.
Hád ik hem überhaupt ooit aantrekkelijk gevonden?
Ik zag alleen maar een uitgestreken gezicht met de vale teint van iemand die teveel achter de computer zit.
En ogen die een beetje uitgezakt in dat vale gezicht stonden.
En lippen, die dun in een halfbakken baardje op en neer bewogen en af en toe een zuinig slokje wijn namen.
Jammer, dat ik geen goedkopere had genomen.

En plotseling kon ik het niet meer bedwingen.
Daar deed ik ook geen poging toe.
Ik begon lánguit te gapen.
Met wijd open mond.
Midden in zijn gezicht.
Zoef Zoef zou Zoef Zoef echter niet zijn, als hij dat niet als een compliment had opgevat.
“Mensen zeggen wel eens dat mijn stem heel rustgevend werkt”.
Ik knikte instemmend met op elkaar geperste lippen, om mijn lachen in te houden.
“Ehm, wil je wat te knabbelen misschien?”
Maar nog voor ik kon opstaan, pakte hij me vast en zoende me op mijn mond.
Zoef Zoef had, vermoedde ik, inderdaad wel zin in iets te knabbelen.
Vooruit, dacht ik. Eventjes dan.
En zoende hem beleefd terug.
Een stem vanbinnen schold mij minachtend uit voor ‘zwakkeling!’, en dat gaf ik ook meteen grif toe.
Maar nog voor de stem mij met een nadruk op ‘voor het te laat is!’ kon vermanen, werd deze met succes gesmoord door een hand die zijn weg langs de barrière van mijn rits vond.
En nog stiller werd het (in mijn hoofd dan) toen ook lippen die weg volgden.
En toen wist ik weer wat ik ook weer wèl aantrekkelijk aan Zoef Zoef vond.
Mijn lichaam wist dat nog voor ik dat zelf wist.

Want toen gebeurde het.

Vrouwelijke ejaculatie (ook wel squirten of sproeien) is de benaming voor het uitstoten van vocht uit vaginale klieren, lijkend op de ejaculatie bij de man.
Dit helder, kleurloos en geurloos vocht wordt Amrita of, in Tantra, Nectar van de Godin genoemd, omdat het gezien wordt als het levenselixir zelf.

Een gesmoorde kreet klonk tussen mijn benen vandaan, gevolgd door luid gegorgel en gespuug.
Bijna was hij achterover gevallen, Zoef Zoef. Van schrik.
En hij zag een beetje bleker dan hij al was.
“Gaat het?” vroeg ik lachend (ook – toegegeven - om mijn eigen gêne te verbergen).
Al vond ik het behoorlijk beledigend dat hij de boel zomaar op de grond spuugde.
Ondankbaar, haast.
“Ja”, zei hij, met een klein stemmetje. “Dat had ik even niet verwacht.”
En dat had ik ook niet, eigenlijk.
Want al was dit zeker niet de eerste keer – het was wel de eerste keer bij hém.
En dan zo snel ook.
Ik werd er duidelijk steeds beter in.

“Ik was bijna verdronken”.
Zoef Zoef keek nog steeds beduusd, al zag ik dat hij zijn mannelijke eigenwaarde zo snel mogelijk bij elkaar probeerde te rapen.
Zonder uit te glijden over de nu spekgladde vloer.

Later, weer op de bank, keken we voetbal.
Want zijn vriendin dacht dat hij bij vrienden was om de wedstrijd te kijken.
Daar moest hij dus wel wat van zien.
Ze belde zelfs nog even. (Voelde ze soms nattigheid? Wuhahahaha!)
“Ja, lieverd, het is gezellig hoor”.
En ik vroeg me af wat hij daar toch mee bedoelde. ‘Gezellig’.
We zaten daar, zonder iets tegen elkaar te zeggen.
Het was stil, op het voetbal en een terugkerende giechel van mij na.
Want telkens zag ik zijn verschrikte gezicht weer voor me.
Verslagen - bijna verdrónken - door de seksuele ontlading van een vrouw.
En deze traumatische gebeurtenis kon hij niet eens met iemand delen.
Ik had met hem te doen. Echt.
Die arme jongen had al zo’n last van emotionele onderdrukking – kwam dit er ook nog eens bij.

Ajax verloor, en toen was hij weg. Zoals het Zoef Zoef betaamt.
Maar daar was ik ook wel blij om.
Zoef Zoef kreeg weliswaar een staartje, maar die hazenstaartjes zijn maar kort.
Ik heb hem iets gegeven.
Een laatste beetje van mezelf. En een hele kleine kans voor hem.
Hij zou bewijzen dat het ook anders kon.
Maar ik geloof dat ík dat heb bewezen.
Ik realiseerde me dat mijn lichaam mij niet verraden had, ook al leek dat natuurlijk wel zo (want come on: je drukt op een knopje en de boel slaat op tilt).
Maar dat was pure tactiek. Zij wist van het verborgen wapen.
En het moet gezegd:
De verrassingsaanval was ronduit subliem.
Seks zou, beste mensen, absoluut nooit meer veilig zijn...

Los

2010-11-02T14:50:00.000-07:00

Als iets te zwaar wordt om te dragen, laat je het los.

Als je met een uitpuilende plastic boodschappentas van de supermarkt naar huis loopt, terwijl je met iedere stap die je zet de handvaten dieper in je hand voelt snijden en de spieren in je arm en schouder in een kramp schieten van inspanning - dan laat je die tas op een gegeven moment los.
Omdat je niet meer kan.
Omdat het zo’n verrekte pijn doet.
Maar die tas - die laat je bij voorkeur niet met een plof vallen.
Die zet je neer. Met beleid. Zodat er niets uitvalt.
Zodat er niets breekt.
En je wrijft over je toegetakelde hand. En je draait je schouder los.
En dan moet je verder. Want je bent nog niet thuis.

“Kopje thee?”
Hij zit naast me op de bank, en kijkt naar de tv. Het is zondagavond.
Onze zoon, die hij een klein uurtje geleden terug kwam brengen, ligt stil te slapen. In zijn ledikantje - ook al is hij al vier. Met een mobiel van vlinders – ook al houdt hij van auto’s.
En ik wil Peter vragen wanneer hij nu eindelijk tijd heeft om te helpen het nieuwe bed in elkaar te zetten, en of hij misschien ook bij wil dragen aan nieuw beddengoed, en – als ik toch bezig ben – wanneer het tuinhek wat minder uit z’n voegen kan hangen en de tractor gerepareerd wordt - maar ik slik de vragen in.
Ik begin namelijk altijd over geld.
En of hij nog iets voor me kan doen.
We waren tijdens onze relatie al niet zo goed in gezellig praten.
En ik voelde me soms echt een beetje een zeik-vriendin.
Dus laat ik nu even niet ook een zeik-ex zijn.

Want ik zie zijn brede schouders.
En zijn armen die gespierder zijn geworden, omdat hij – nu hij vrijgezel is – weer naar de sportschool gaat.
En ik zie hoe zijn broek strakker zit. En ik weet dat ook dat dankzij de sportschool is. En misschien omdat ik best ver voorover buk als ik de thee inschenk.
En als ik bewijs nog steeds te weten wat hij lekker vindt, wanneer ik een zak ribbelchips voor hem op tafel leg, trekt hij mij bij zich op schoot.
En dan zoenen we alsof het onze eerste zoen is.
Alsof het onze laatste zoen is.
En dan tilt hij mij in zijn armen en draagt me de trap op.
Net als vroeger. Alleen dan met voelbaar meer gemak.
En hij werpt mij op bed. Mijn bed, dat nog steeds het onze is.
En we kleden elkaar uit.
Een beetje klunzig en lacherig, alsof we dit voor het eerst doen.
En hij is gretig, alsof hij al heel lang niet meer gevreeën heeft.
Een terugkerende, maar nog nooit uitgesproken vraag (“Heb je inmiddels al eens iemand anders ontmoet?”) borrelt in mij omhoog, maar ik spreek het niet uit. Ik wil het wel weten - maar liever toch niet.

Als we weer beneden zijn, vraag ik of hij nog even blijft. Zijn thee is nog niet op.
Hij zegt “Even dan.”
En als hij weer naast me op de bank zit, leg ik mijn hoofd tegen zijn borst.
Ik hoor zijn hart kloppen.
Ik ruik zijn geur.
Voel zijn warmte.
Voel me veilig.
Zo was het. Zo was het óók.
En er is heel veel dat ik zeggen wil. Maar ik zeg het niet.
Ik slik het allemaal weg, en bedwing mijn brandende ogen.
Want zo was het misschien, maar zo is het niet meer.

Als je stil staat op de stoep, met de afgeladen supermarkttas naast je op de grond, dan kun je een paar dingen doen.
De tas opnieuw oppakken, met dezelfde arm als voorheen. Omdat dat de sterkste is. Ook al voel je de striemen nog in je hand. Ook al hangt je arm haast uit zijn kom.
Je kunt de tas ook met je andere arm dragen. De arm die zwakker is, maar die geen pijn doet. Nóg geen pijn doet, maar dat snel zal doen.
Of je vraagt iemand anders om je tas te dragen.
Maar daar ben je dan weer te trots voor. En welke vreemde kun je vertrouwen?
Dus zucht je nog eens diep, en denkt: “Daar gaan we dan.”
Want de tas laten staan is geen optie.
Toch?

Als hij opstaat blijf ik zitten. Ik kijk tv.
Hij doet zijn schoenen aan. Zijn jas. Zijn sjaal. Pakt zijn tas op. Staat in de deuropening.
Ik blijf zitten. Op tv zie ik mensen dansen.
“Slaap lekker”, zegt hij.
“Doeg”, zeg ik.
De voordeur gaat open. De voordeur gaat dicht.

“Ik mis je”, zeg ik.
Uit de tv klinkt een daverend applaus.

Nog even nog

2010-11-02T09:08:00.000-07:00

Nog even nog
En je gaat weg
Nog even
En dan kom je terug
Nog even nog
Je kust me
Nog even
En dan zeg je 'dag'
Nog even nog
Ik weet het
Nog even maar
Ik wil het toch
Nog even nog
Beloof je me
Nog even nog
Geloof ik je
En zeg ik hoopvol
'Weet je nog?'
Nog even
En dan kom je
Nog even
En dan ga je weer
Nog even nog
Ik vraag je
Nog even nog
- heel even -
Was je er
En ben je er

Nog

Block

2010-10-08T13:32:00.000-07:00

Als een schrijver een writers block heeft, zou hij dat aan zichzelf toegeven?
Zou hij een onuitputtelijke lade aan excuses opentrekken?
Zou hij er iets aan doen? Iets aan kunnen doen?

Ik heb geen writers block, overigens.
Ik heb het druk gehad – zeker wel twee weken - en heb als een natte, snotterige dweil in huis gehangen door een verkoudheid – ook zeker wel een hele week.
Ik denk bovendien dat ik me in een periode van bezinning heb begeven.
Dat ik me afvraag waar ik sta.
Waar ik mee bezig ben. En vooral NIET mee bezig ben.

Het is niet dat ik te weinig heb om over te schrijven.
Er is juist te véél om over te schrijven.

Ik zou kunnen schrijven over – niet geheel verrassend - de liefde.
Over hoe ik mijn ‘toyboy’ aan het vergeten ben. Probeer te vergeten. Omdat blijven hangen zinloos is gebleken.
En dat ik flink genoeg heb van mijn eigen liefdesverdrietige gezemel.

Ik kan schrijven over de laatste keer dat ik met iemand in bed belandde, en hoe ik verrast werd door zijn onzekerheid, en dit met tranen in mijn ogen ook ontzettend goed begreep. Hoe je als man het gevoel kunt hebben flink tekort te schieten.
En dat dat ook zo was.

Ik kan schrijven over de verhitte chats die ik gevoerd heb met een ontzettend bezette, maar ook ontzettend aantrekkelijke meneer met donkere, woest golvende haren en diepbruine ogen. En over de telefoon- en (een primeurtje) Skypeseks die daaruit voortkwam.
En hoe hij – een beetje pervers, een beetje kinky, maar o wat spannend – een slipje van mij wilde hebben, zonder dat wij elkaar zouden zien, en hoe ik dus op een avond tijdens een feestje van iemand anders zo onopvallend mogelijk een klein plastic tasje bij een boom deponeerde, en hoe ik vijf minuten later bericht van hem kreeg dat hij niet langs kon komen rijden, en hoe ik dus opnieuw zo onopvallend mogelijk dat tasje weer bij die boom moest gaan opvissen.
En hoe ik me bedacht dat dat wel een behoorlijk hilarische anekdote kon opleveren.

Ik kan ook schrijven over mijn ex. Mijn ex, die ooit van mij hield en dat waarschijnlijk nog steeds doet. Mijn ex, die sinds we uit elkaar zijn weer naar de sportschool gaat en mij met lede ogen de resultaten daarvan laat aanschouwen. Mijn ex, naar wie ik regelmatig nog hart- en lichaamverscheurend verlang. Willend dat hij bij mij was. Willend dat hij terug was. Zonder hem dat aan te doen. Zonder hem dat te vragen.

Ik kan ook schrijven over het klimaat.
Het politieke klimaat, welteverstaan, dat als het roestige gifslib in Hongarije een rood spoor van dood en verderf achterlatend het land door trekt, vastberaden de hoofdaders te bereiken en daarmee al het leven uit het leven te verdrijven tot er niets anders rest dan verzuurde takjes, verlaten huizen en stijve vogeltjes met opengesperde bekjes.

Ik kan ook schrijven over gelukkig zijn. Of zo ongelukkig zijn dat iemand het leven niet verdragen kan. Het eigenhandig inruilt voor de dood.
Dat de nacht zo donker is, dat hij zelfs de dag overschaduwt. Dat je de zon niet meer kan zien, ook al schijnt hij recht in je gezicht.

Ik kan er over schrijven. Over al die dingen.
Maar doe het niet.
Omdat ik van het één genoeg heb.
Omdat ik van het ander de volledige waarheid niet zien kan, of wil zien.
Omdat ik de één onder geen beding kwetsen wil.
Omdat ik de ander beloofd heb niets te doen wat zijn ‘reputatie’ kan verpesten (want dat krijg je dus als je het aanlegt met een getrouwde vader die bovendien een beetje een soort van BN-er is met een vermoeiende vorm van verhoogde paranoïa).
Omdat ik moe ben van het kwaad zijn.
Omdat ik moe ben van geraakt zijn.

Ik kan heus schrijven.
Maar nu even niet.

9-11

2010-09-12T13:30:00.000-07:00

12 september 2005
Ik loop door de stationshal van de stad van mijn liefje.
Hij wacht op mij, ergens, ik weet niet precies waar.
Mijn benen bewegen mij naar voren, al weet ik niet hoe.
De schuld vreet zich een weg door mijn hart en klemt zich om mijn keel.
Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft...
Ik durf niet verder te denken dan dat.

De avond ervoor is het 11 september.
Met een groep collega’s drink ik nog een wijntje na het werk. Er is iemand jarig, en dat moet gevierd worden. Al mis ik mijn Peter, mijn liefje, mijn schat – me vermaken zonder hem lijkt me een hele opgave - ik blijf nog even. Voor die vriendin, die jarig is. Voor de gezelligheid. Omdat ik anders toch maar alleen thuis zou zitten, ver van Peter vandaan. Ik zie hem morgen pas.
Viggo schuift ook aan, en mijn inwendige voelsprieten draaien zijn kant op.
Hij was degene naar wie ik verlangde voor ik deze zomer mijn huidige vriendje - mijn eerste vriendje in mijn volwassen bestaan - ontmoette. Op Viggo was ik verliefd voor ik écht verliefd werd. En hij was ook de laatste met wie ik het bed gedeeld had voor ik dat deed met Peter.
Maar Viggo is een echte flierefluiter, en Peter niet. Peter is mijn vriendje, Viggo zou dat nooit zijn geworden.
Hij zit naast me, Viggo, en ik neem nog een tweede wijntje.
Hij vraagt naar mijn nieuwe liefde.
Glunderend vertel ik hem over Peter, over wat ik voor hem voel, wat ik nog nooit gevoeld heb, voor niemand niet.
“Ware Liefde”, zeg ik met lichtjes in mijn ogen, “je zou het eens moeten proberen”. En ik lach erbij.
Peter en ik zijn nog maar zes weken samen, maar ik voel al sinds de allereerste week dat ik van hem Houd. Dat dit voorbij verliefdheid is. Dit is iets van het Hart. We zijn voor elkaar bedoeld. Kan niet anders.
Viggo luistert geïnteresseerd en is oprecht blij voor me.
Ik vind het een geschikte kerel, die Viggo. En hij lacht nog even charmant. Maar daar trap ik natuurlijk niet meer in, in die glimlach. Daar ben ik nu tegen bestand.
We nemen nog een drankje en hebben het over monogamie. Hoe hij denkt dat mensen daar niet voor gemaakt zijn. Hoe ik overtuigd ben dat dat absoluut mogelijk is. Als je echt van iemand houdt. Want als je echt van iemand houdt, dan wil je geen ander. Als je echt van iemand houdt, dan is die liefde genoeg.
Hij zegt dat hij dat graag wil geloven.
Een vierde wijntje dient zich aan, en de jarige is inmiddels al een uur naar huis.
Veel anderen trouwens ook, en uiteindelijk komt het voorstel om met een klein groepje nog te gaan dansen.
Ik sta op om mee te gaan, en negeer een alarmbel, diep van binnen.
Ik heb altijd al een hekel aan wekkers gehad.

In de stationshal is het bijna leeg, en schijnen de lichten schel in mijn ogen.
Ik zie hem nog voor hij mij ziet, en ik stop met ademen. Stop met leven.
Hij heeft mij blijkbaar toch al gezien, want hij komt recht op mij toegelopen.
Al kijkt hij mij niet aan.
Met opgetrokken schouders loopt hij. Een beetje stoer en onverschillig. Zijn haar onder een zwarte muts - wat hem zo goed staat, omdat zijn lichte ogen dan nog helderder lijken. Al zijn ze bloeddoorlopen van pijn.
Ik zucht vanbinnen. Ik huil.
Maar wat je ziet is een glimlach.
Want dat doe ik, als ik nerveus ben.
Lachen, als ik bijna flauwval van angst.

In de club is het druk en warm, en mijn hemdje plakt tegen mijn huid.
Met mijn derde wodka-tonic in mijn hand, leun ik tegen een pilaar.
Ik kijk naar Viggo.
“Niet doen”, zegt mijn hart. “Dat is Viggo, dat is niet Peter. Morgen zie je Peter weer – verlang naar hem. Want je verlangt naar hem, niet Viggo – die tijd heb je nu wel gehad.”
“Ach”, zegt iets vanuit mijn onderbuik, “Dit is toch de ultieme test? Als jij zegt monogaam te kunnen zijn, dan kun je best met Viggo dansen. En misschien een beetje zoenen, maar zo erg is dat toch niet?”
“Niet naar luisteren, laat je niet...” maar ik snoer mijn hart de mond als ik mijn glas in één keer leegdrink en me lachend naar de dansvloer beweeg.
En dan staan we buiten, en ik voel me een beetje duizelig.
“Nog een kopje thee bij mij?” stelt hij voor.
“Nee, ik moet naar huis – dat is de andere kant op”, zeg ik vastberaden. Ik wil ook echt naar huis, en maak mijn fiets al los.
Maar dan sta ik voor zijn deur.
En dan ben ik in zijn slaapkamer.
Hij laat een bad vollopen.
Ik sta stil.

Er zijn momenten in je leven dat je weet dat je een keuze hebt, en dat die keuze bepalend is voor je toekomst. Dat de beslissing onomkeerbaar zal zijn.
Dat je weet dat je niet eens voor die keuze zou moeten komen te staan, omdat de juiste weg zo duidelijk voor je ligt.
En dat die andere weg zo duidelijk naar een afgrond leidt.
Maar je maakt de keuze. Je kiest.

Ik sta stil, en het is alsof ik naar mezelf kijk. Hoe ik daar sta. In Viggo’s slaapkamer. Ik ben verdoofd, maar heel even ook ontzettend helder.
Ik kan nog weggaan.
Ik kan de trap naar beneden nemen, mijn fiets pakken, naar huis gaan, slapen, en morgen Peter weer zien, me veilig in zijn armen nestelen en heerlijk verliefd zijn, volop van hem houden en hem volop van mij laten houden.
Ik kan het tij nog keren.
Maar een stem zegt “Ach, je bent hier nu toch. Deze stap heb je al gezet, dus kun je het net zo goed afmaken.”
Het is een beredenering van niks, ik weet het, maar ik zie hoe ik langzaam naar de spiegel loop. Hoe ik mijn oorbellen één voor één uitdoe en op het kastje voor de spiegel leg. Hoe ik mijn horloge er netjes naast leg. Twee ronde knopjes langs een horizontale streep.
Ik kijk mezelf aan.
Ik glimlach niet.

Je maakt de keuze. Je kiest.

Anti-held

2010-09-09T16:27:00.000-07:00

Als je niets te verliezen hebt, kan je plotseling boven jezelf uitstijgen.
En dan zeggen mensen weleens dat het ontzettend goed of moedig is, wat je hebt gedaan. Maar dat zijn vreemde complimenten.
Want is iemand moedig, als hij geen angsten kent?
Is iemand moedig, als hij niet nadenkt over de consequenties?
Is iemand moedig, als hij gewoon suïcidaal is?

Met het posten van mijn onverbloemde liefdesbetuiging (‘Cougar-dom’ en the sequel) liep ik een heel groot risico.
En toch heb ik het geschreven, en gepost. JUIST daarom heb ik dat gedaan.
Vanwege de ontzettende kansloosheid die ervan af spatte.
Ik had niets te verliezen, want het risico (of eerder de garantie) op afwijzing liep ik toch. Of ik het nu schreef, of niet.

Maar toen stond het online.
En begon ik te wachten.
En te wachten.
En besefte ik dat ik wilde dat hij iets liefs zou zeggen.
Dat hij mij nog graag wilde zien.
Dat hij mij niet heel erg eng vond, nu.
Ik besefte dat het geen liefdeszelfmoord was, al had het daar alle schijn van, en al had dat de meest logische uitkomst geweest.
Ik had mijn verliefdheid de polsen doorgesneden, en ze meteen aan hem laten zien. Hopend dat hij een EHBO-doos tevoorschijn zou toveren. Een LHAW (Liefde Heelt Alle Wonden) – doos.

Ik besefte dat ik aan het wachten was.
En dus, dat ik nog H-O-O-P had.

Negen hele dagen duurde dat wachten.
En juist toen ik dacht, dat er geen druppel bloed meer over was, dat de laatste adem nu toch wel moest zijn uitgeblazen – toen kreeg ik een berichtje.
Ik verwachtte zijn naam al helemaal niet meer in het scherm van mijn telefoon te zien staan, maar het stond er toch. En ik denk dat behalve mijn adem ook het kloppen van mijn hart stokte.
Leest en klappert met uwe oren...

Hij schreef dat er zeer zeker een woord was voor een jongen die met een oudere vrouw gaat, en dat dat woord ‘toyboy’ is. (Leesreactie: Dùhùh!! Dat had ik – cougar – toch moeten weten!)
Maar er was meer, lieve mensen, veel meer.
Hij schreef dat hij zich vereerd voelde.
Dat ik weer heerlijk had geschreven, EN positief.
En wanneer we naar het theater zullen gaan.
En dat ik niet moest gaan denken: “wat moet ik terugschrijven, wat wil ie van me?” maar dat ik gewoon moest sms-en wat er in me opkwam.

Mijn hart sprong echt alle kanten op, en ik moest me inhouden niet net zo hard alle kanten op te springen - mijn ex en zijn broer en zus bevonden zich na een oppasavondje op dat moment nog op mijn bank - maar állejezus wat een opluchting.
En dat hij me ‘mevrouw Cougar’ noemde en later, “om het nog niet iets smeriger te laten klinken”, ook nog ‘Cougar mama’, daar moest ik alleen maar nog breder door glimlachen. Hij schreef met een vette knipoog. Hij schreef erover. Hij schrééf.

En ik weet best dat de opluchting de grootste ontlading was.
Dat als hij ‘boe’ had geschreven ik net zo had zitten grijnzen als gisteravond.
Maar de stilte was verbroken.
Hij was niet keihard weggerend.
Hij wilde me nog zien. Hij WILDE ME ZIEN!
Euforie te over.
En ik had verwacht dat ik die vandaag ook nog wel zou voelen.
Maar net als alle andere drugs, was ook deze veel te snel uitgewerkt.

Ik heb namelijk ook een cynische kant.
Zo eentje die met een wrede glimlach al je hoop de grond inboort.
Een kant die uitgaat van het ergste, ook al vind je op dezelfde dag een hoefijzer, klavertje vier, en... en nóg vier items die je van geluk dienen te voorzien.
Het is de afwijzingsexpert, deze cynische kant.
En het gloeiend irritante is, dat die kant meestal nog gelijk heeft ook. Of krijgt.
En ik kan zijn geblaat over naderend onheil, verschrikkelijke waarheden en wolven in schaapskleren niet stoppen, tenzij ik met concreet tegenbewijs kom.
En dat is verdomde lastig.

Hij voelt zich vereerd.
- maar niet verliefd.
Hij vindt mijn schrijven heerlijk.
- maar wat vindt hij van jou?
EN hij vindt het positief.
- ja, omdat hij Zoef Zoef kent...
Hij is niet weggerend.
- maar ook niet naar je toe gerend.
Hij heeft me geschreven.
- maar niet meteen.
Hij wil me zien.
- maar niet vandaag.

Daar word je moe van.
Heel moe.
En ik moest nog wel niet teveel nadenken over wat hij van me zou willen, maar gewoon opschrijven wat er in me opkwam.
En dat laatste heb ik bij deze dan weer wel gedaan.
En van dat eerste heb ik schoon genoeg.

Ik mag best hoop hebben, maar mag niets verwachten.
Ik heb niets te verliezen, want ik ben volledig blut.
Wat ik winnen kan, is liefde. Wat ik krijgen kan, is heel, heel veel pijn.

Het drama spat ervan af, vind je niet? En ik vraag me wel eens af of ik niet ontzettend aan het overdrijven ben. Wat ik die arme jongen allemaal wel niet aandoe. Of ik ze wel helemaal op een rijtje heb. Of mijn onverschrokken openheid niet gewoon een vorm van masochisme is.

Het risico lopend blij te zijn met uitstel van executie, durf ik toch vast te stellen dat de polsen langzaam dichten en de patiënt voorlopig buiten levensgevaar is.
Al is het dankzij twee hele kleine pleistertjes.
Met Bert en Ernie erop.

Cougar-dom (2)

2010-08-30T02:44:00.000-07:00

Ik gaf het op.
Ik kon niet meer.
Wachten op duidelijkheid.
Op bericht van jou dat me hoop kon geven.
Op een teken dat jij misschien iets voelde dat op hetzelfde leek.

Ik kon niet meer.

Ik zag je een maand niet.
Ik probeerde aan anderen te denken.
Probeerde je uit mijn systeem te bannen.
Probeerde het evenwicht te herstellen.
En dacht ook dat dat behoorlijk goed gelukt was.
Ik dacht echt dat ik er zo goed als overheen was.
Dat ik zonder dat gevoel kon. Zonder jou in mijn hoofd.
Dat ik in staat was niet te verlangen naar iets dat ik niet krijgen kon.

Maar toen mocht ik op je verjaardag komen.
En toen je de deur met een zwaai opendeed - een witte glimlach lachend ik een zongebruind gezicht – zwaaide mijn hart met eenzelfde zwier open.
En was ik terug bij af.

We zijn op je kamer. En je laat me foto’s zien. Spanje. Waar je zo van houdt.
Feestjes. Lachend. Dronken. Blij. Een Spaanse schone aan je zijde met volle rode lippen en veel te veel make-up.
“Ze is eigenlijk veel mooier”, zeg je.
Een scharrel, noem je haar.

“Waarom hebben wij eigenlijk nooit gezoend?”

Het floept eruit. Kan niet langer binnen blijven.
Volgens mij klink ik behoorlijk zelfverzekerd.
Van binnen siddert het.
Je glimlacht. Zegt iets. “Ik weet het niet”?
Ik weet het niet.
Maar wel dat je vervolgens zegt
“Vanavond? – wie weet...”
Het is geen vraag. Het is een belofte.

Als je als vrouw meer dan zeven jaar ouder bent dan je geliefde, ben je in Amerikaanse termen officieel een ‘cougar’, weet een bevriende schrijfster (en expert op dit gebied) mij te vertellen.
Zeven-en-een-half jaar verschil.
Dus ik ben een cougar.
Klinkt niet erg mooi, cougar. Beetje naar (en dat is het niet). Beetje vies (en dat is het niet – god, nee, dat is het niet).
Is er ook een woord voor een jongen die iets heeft met een vrouw van meer dan zeven jaar ouder?

De kus komt op de dansvloer.
Welk liedje er speelt, weet ik niet. Ik hoor het toch niet meer, als hij voor mij staat en dichterbij komt. Als ik ademloos weet wat er komen gaat.
Als ik zijn warmte voel, zijn lippen bij de mijne.
Als we zoenen.
Eindelijk eindelijk eindelijk zoenen.

Ik zweef.

Net als in mijn droom, als ik dans met de in een man veranderde draak, zweef ik door de lucht.
Wil ik dat we nooit meer landen.

Ik zucht. Ook nu ik dit schrijf.
Want landen moet je toch.

Zoals wij samen dansten, zo zoenden wij.
En God, wat was dat fijn.
Deze man kan dansen, precies zoals ik dat fijn vind.
Deze man kan zoenen, precies zoals ik dat fijn vind.
En ik vervloek hem grondig.
Omdat hij kan dansen en kan zoenen, precies zoals ik dat fijn vind.
Omdat ik mij bijna letterlijk aan zijn voeten heb geworpen.
Omdat ik mijn lichaam, hart en ziel zonder blikken of blozen aan hem geven zou, als hij dat zou willen.
Als hij dat zou willen.

Maar hij wil dat niet. Niet echt.

Ik houd mijn ogen even gesloten, al is de zoen voorbij.
Ik weet, als ik ze open doe, dat jij dat niet deed. Ook nooit doen zal.
Ik voel me een bakvis, een kind nog. Een tiener van zestien.
Ik wil dat je me eeuwig vasthoudt. Dat onze lippen elkaar keer op keer blijven vinden. Dat het niet ophoudt.
Maar we dalen af, en je ontglipt me.
Ik sta wachtend op het plein, en ik weet: je vergeet me.
Jij bent drieëntwintig, ik pas zestien.
En veel te jong voor jou.

Bij het afscheid is er geen kus.
Wel een vraag:
“Kom ik in je blog?”
Bijna, alsof het hem daarom te doen was geweest.
Ik glimlach “Je zult het wel lezen.”
“Toch wel positief?”
“Wat zou er niet positief kunnen zijn?” vraag ik terug.
Een antwoord blijft uit.
En als ik wegloop, blijft iets van mij achter.
Ik weet alleen niet wat.

Niet veel later, vroeg in de ochtend, zit ik bij vriendin C. op de bank.
Ik voel me moe. Zo ontzettend moe.
Ik kan niet meer bewegen. Kan alleen nog luisteren naar de muziek die ze opzet.
Frank Sinatra’s One for my Baby klinkt vanaf de grammafoonplaatspeler, en ik ben terug op de dansvloer.
We staan dicht tegen elkaar aan.
Mijn hoofd leunt op jouw schouder. Mijn lippen raken zachtjes je nek.
We zeggen niets. Frank zingt.

It’s quarter to three,
There's no one in the place
‘cept you and me
So set’ em up Joe
I got a little story
I think you should know

We’re drinking my friend
To the end of a brief episode
Make it one for my baby
And one more for the road

I got the routine
Put another nickel in the machine
Feeling so bad
Can’t you make the music easy and sad

I could tell you a lot
But you gotta be true to your code
Just make it one for my baby
And one more for the road

You’d never know it
But buddy I’m a kind of poet
And I got a lot of things I’d like to say
And when I’m gloomy,
Won’t you listen to me
Till it's talked away

Well, that's how it goes
And Joe I know
you're gettin’ anxious to close
And thanks for the cheer
I hope you didn't mind
My bending your ear

But this torch that I found
It’s gotta be drowned
Or it soon might explode
So make it one for my baby
And one more for the road

The long, it’s so long
The long, very long...

Je weet nu alles.
Kent al mijn kaarten.
Liefde is geen spel, tenzij het geen liefde is.
En ik stop met spelen, al heb ik Black Jack in mijn handen.
Of helemaal niets.

Cougar-dom

2010-08-30T02:31:00.000-07:00

Je hebt geen idee.
Je hebt echt geen flauw idee.

Eerder deze zomer:
Ik kende hem van werk. Een project waar hij en ik in een groep aan meededen.
Ik kende hem al een paar maanden, maar oppervlakkig.
Chris. Een goed geklede jongen (- té goed eigenlijk). Met mooie, lichte ogen en golvend , donker haar (- té mooi eigenlijk). En jong nog (- té jong eigenlijk). Een jongen die schijnbaar makkelijk een vriendschap kan hebben met een vrouw, zonder dat het een relatie is (- té makkelijk eigenlijk). En hij glimlachte wel naar me, maar daar zag ik geen verleiding in.
Hij is immers homo, dacht ik. Alles wees er op.
“Chris?” zei de vriendin waar hij zo makkelijk een vriendschap mee had, “Nee joh, die is geen homo. Hij heeft altijd vriendinnetjes gehad. Valt zelfs op oudere vrouwen”.
Mijn oren klapperden, en ik dacht dat ik dat laatste niet goed had gehoord, maar durfde er niet verder naar te vragen.
Mijn interesse was in ieder geval gewekt.
Maar ik was nog steeds een oudere vrouw met een kind, en hij een zeven jaar jongere metroman, met de wereld (gevuld met vele jonge vrouwen) aan zijn goed geschoeide voeten.
Meer gedachten aan hem had ik niet. Mocht ik niet hebben.
Geen hoop. Geen verlangen.
Aan zo’n verloren zaak waagt geen vrouw zich namelijk.
Dat is vragen om een ontzettend dikke betonnen muur om tegenaan te knallen.

Dus ik was verbaasd toen ik iets nieuws opving van hem.
Een heuse echte flirterige blik.
“Huh?”
Maar wel een aangenaam verbaasde “Huh”.
Het was er opeens. Zijn aandacht.
Ik had er niet eens om gevraagd.

En toen zaten we samen aan de whisky.
En vertelden we elkaar van alles, en groeide mijn interesse naar hem met het uur en met de glazen.
Ik was heel openhartig.
Over relaties ook. Nou ja – die ene dan.
En waarom het uitging.
En dat ik hield van schrijven.
“O ja?” vroeg hij “Wat dan?” Want hij schrijft ook.
En hier had ik een tweede keer na moeten denken.
Maar ik was dus openhartig. Vond niet dat ik iets te verbergen had voor deze jongen die een nieuwe vriend leek te worden – maar dan in de zin van just friends. Ofzo. Dacht ik.
Ik weet niet wat ik dacht.
Maar ik kon mezelf wel door mijn hoofd schieten, achteraf.
Want wat ik deed, was hem vertellen dat ik een blog schreef.
En heb hem toen eigenhandig op zijn iPhone nog fan gemaakt ook.
Heeeeel heeeeeeeeel heeeeeeeeeeeeel erg slim als je iemand eigenlijk wel heel erg leuk vindt.
Maar dat wist ik toen nog niet.
Zat toen nog helemaal in mijn “Er moet van mij gehouden worden om wie ik ben, en dan ook echt om ALLES van mij dat ik ben” – fase.
Maar ook al kan het er heel erg op lijken, meestal houdt iemand na zeven whisky nog niet onvoorwaardelijk van je. Er komt namelijk ook altijd nog een ochtend. En die doet pijn aan je hoofd.
Maar zover was het nog niet.
We zijn die avond nog spontaan een club ingedoken.
En toen bleek dat hij kon dansen. En dat we dat samen ook best leuk konden.
En ergens tijdens dat dansen besefte ik het me:
Ik wilde hem zoenen.
En eigenlijk was ik er van overtuigd dat dat ook zou gebeuren.
Dat er een juist moment zou komen, en dat we dan elkaars lippen zouden vinden.
Dat moment zou komen.

Maar het gebeurde niet.
Dat moment kwam nooit.
“Huh?”
En dit was een minder aangename versie van “Huh”.
Het kwam niet.
Niet op de dansvloer, niet aan de bar, niet buiten, niet in de taxi, niet bij hem thuis (nou ja – zijn ouders huis) op de bank, niet bij hem in zijn kamer, niet toen hij mij welterusten wenste en mij in zijn bed liet slapen (terwijl hij ergens in een andere kamer in een slaapzak kroop), niet nadat ik hem berichtte dat het “Toch een beetje eenzaam is, hier”, en hij met een smiley terugschreef dat er nog wel wat knuffels in de kast lagen.
Knuffels!!
Ik mocht het doen met knuffels!!!!
Je kunt op z’n zachts zeggen dat dit een beetje vreemd voor mij was.
Alsof ik op een andere planeet was beland.
Eentje waar de muizen met de katten spelen.
Waar boten van de kade gehouden worden, ook al dreigen ze te vergaan op zee.
Een planeet waar zoenen niet bestaat, en vrouwen in het duister worden gehouden.

Het was ronduit verwarrend. Verontrustend zelfs.
Ik had namelijk alle signalen afgegeven, en hij seinde elke keer hoopgevend terug. En als ik zelf niets liet merken, deed hij het wel. Vraag me niet wat hij dan precies deed, of wat ik dan deed. Dat heeft met lichaamstaal te maken. Dat wéét je. Dat voel je. Hoe subtiel ook.
En die lichaamstaal was echt behoorlijk veelbelovend. Want niet eens zo heel subtiel. Dacht ik toch.
Maar daar zat ik, in zijn kamer. Alleen. Op zijn bed.
En als ik er jeuk had gehad, had ik mezelf even flink achter mijn oor gekrabd.

“Wat is hier fout gegaan???!!”

Die vraag heb ik mezelf nadien nog vele malen gesteld.
En o, wat heb ik er veel antwoorden op gegeven.
Dat ik te oud ben.
Dat ik te openhartig ben geweest.
Dat hij onzeker is.
Dat hij denkt dat ik de liefde niet serieus neem.
Dat hij denkt dat ik het té serieus neem.
Dat ik een moeder ben.
Dat hij een spelletje speelt.
Dat ik niet leuk genoeg ben.
Dat hij verliefd op iemand anders is.
Dat...
Godver, wat kan je jezelf horend dol maken met alle redenen die er zijn voor een onvoorziene, maar regelrechte afwijzing.
Helaas is het helemaal niet geruststellend, en zelden egostrelend.

En het shitte was ook nog eens:
Hij leest mijn blog.
HIJ LEEST MIJN F*CKING BLOG!!!
En ik had net iets neergetypt over een douchecabine en een achterdeur...

Toen heb ik geschreven over onvoorwaardelijke liefde, en dat gepost.
En toen heb ik geschreven over de hopeloze liefde, en dat niet gepost.

Ik word gek. Echt gek.
Want ik dagdroom. En ik wanhoop. Ik ren rond als een kip zonder kop, of zit juist lamgeslagen in een stoel geplant.
Mijn hoofd is een wattige bende, mijn buik een knoop met vlinders die er verdwaasd omheen fladderen, en mijn hart is een stoomijzer dat ik niet op een lagere stand kan zetten dan ‘katoen’.
Ik praat hardop als ik alleen ben - heb hele conversaties met mijn kussen, spiegel, raam, kast, en met de luchtledige ruimte in het algemeen.
Ik draai non-stop muziek ook. Tijdens het eten, tijdens het drinken, tijdens het huishouden, tijdens het lopen, tijdens het reizen, schrijven en tijdens het nietsdoen. Want alle liedjes zijn liefdesliedjes. Alle liedjes gaan over hem.
Ik hoor de muziek, en hij is bij me.
Ik dans, en dans voor hem.
Ik doe mijn ogen dicht, en kus hem.
Ik loop op straat, en zie hem.
Ik kan me niet concentreren op wat dan ook. Behalve op de gedachte aan hem.
Telkens denk ik terug aan alles wat wij tegen elkaar gezegd hebben, alles wat wij hebben gedaan. Alles wat wij nog niet hebben gedaan.

Ik maal. Ik zoek naar aanwijzingen. Aanwijzingen waarom hij zich gedraagt zoals hij doet. Tekenen die ik had moeten lezen om te voorzien wat ik niet had voorzien.
Maar ik snap er werkelijk geen donder van.
Waarom iemand overduidelijk het hof maken, en dan afdruipen?
Waarom iemand met alles wat je doet en zegt laten merken dat je haar leuk vindt, dat je haar méér dan leuk vindt, en dan doen alsof je dat helemáál niet hebt gedaan?
Waarom iemand het hoofd op hol laten brengen en dan snel wegrennen?
En dat meer dan eens?
Wtf is happening????

En dan wordt het een ziekte. Dan vreet het je op, consumeert het je, drijft het je tot waanzin.
‘Wat heerlijk!’ is de eerste reactie van vriendinnen weleens. Want verliefd zijn is toch fantastisch, dat gebeurt je niet elke dag, dat is iets wat ze ook wel weer willen.
Maar dan kijk ik ze aan met een blik die hen het zwijgen oplegt.
Er moet de holle, wanhopige gloed van gekte in te zien zijn geweest. Kan niet missen.
En dan kan ik naar een mug zitten kijken die aan komt zoemen, op mij komt zitten, zijn angel in mijn huid steekt, het bloed uit mijn arm zuigt en verzadigd weer weg zoemt . En ik doe niets.

En ik had het niet voorzien. Niet bedacht. Niet gewild. Niet gedroomd.
Maar het was er nu toch.
Ik word gek.
Ik word helemaal gek.

Je leest dit. Ik weet het.
Ik ben nog niet klaar.

Hunted

2010-08-20T14:23:00.000-07:00

Hunted

If I had a mind
It would turn around you
If I had a life
It would breathe only you
If I had a mouth
It would speak just of you
If I had a hand
It would caress all of you
If I had two legs
They would walk me to you
And had I any lips
They would ask for just you

If I had a vision
It would see only you
If I had a dream
It would be one with you
If I had a will
It would lead me to you
If I had a heart
It would feel only you
And if I had the guts
I would say this to you

But I am nothing
And I have none
For I have lost all ground
To live on
My voice silenced
My eyes blinded
While screaming
While seeking
Like a ghost
Only hunting itself
Itself
And the unbearable
Truth

That you are not here

You are not here
And I am nothing
to you

Oneerlijkheid duurt het langst

2010-08-18T15:51:00.000-07:00

Mijn tweede date met De Architect.
Jongens, dit gaat ‘m niet worden hoor.
Hoezeer ik het hem ook gun – dat ik ben wie hij in mij ziet.
En hoe graag ik het zelf ook zou willen – verliefd op hem zijn, tot over mijn oren mijn hart achterna hollend juichen “Lang leve de liefde!!!”
Dit wordt het niet.

Immers, het is geen goed teken dat ik bijna de trein miste en daar niet mee zat.
Dat ik totaal geen zenuwen of wat dan ook maar voelde, onderweg in de metro.
Dat ik straal aan hem voorbijliep toen ik de bioscoop bereikt had.
Dat ik de zoen die hij op mijn mond wou planten op mijn wang terecht liet komen.
Dat ik wilde dat de film zo snel mogelijk zou beginnen.
Dat ik twee uur lang met mijn armen over mijn buik gekruist in de bioscoopstoel heb gezeten.
Dat ik bij de romantiek in de film vooral niet aan mijn buurman probeerde te denken. En dat ook niet deed.
Dat ik hem op een gegeven moment ook gewoon vergeten was.
Dat ik na afloop van de film niet kon stoppen met gapen.
Dat ik veel te enthousiast (lees: opgelucht) reageerde op een vriendin die ik tegenkwam.
Dat ik het jammer vond dat hij een tweede rondje ging halen.
Dat ik blij was dat ik de oppas gezegd had op tijd terug te zullen zijn.
Dat ik het moment van enige zoenerij behendig bleef ontwijken.
Dat ik inwendig zuchtte (om de verkeerde reden) toen hij mij bij het afscheid weer aankeek met de ‘Eentje dan?’-blik en dat ik mijn hoofd niet wegdraaide om hem niet te kwetsen (maar dat eigenlijk wel wou – dat wegdraaien).
Dat ik me schuldig voelde.
Dat ik niet kon zeggen wat ik nu tegen jullie zeg.
Dat hij zei “Ik vind je leuk” en ik alleen maar kon lachen.
Dat hij vroeg “We spreken snel weer af?”
En dat ik zei “We spreken elkaar”.

Ik voel me een klootzak.
Een dief, een oplichter.

Je zou denken dat ik duidelijk was.
Dat hij de tekens toch ook gezien moest hebben.
(Of... shit: hoorde ik laatst niet ergens dat een vrouw die languit gaapt bij een man juist lustgevoelens opwekt?)
Ik vrees het ergste.
Een derde date.

Maar hoe ga ik dit brengen?
Hoe ga ik hem – zonder hem te kwetsen – zeggen: “Ik wil je niet”?

Eerlijkheid duurt het langst?
Laten we hopen kort.
Heel erg kort.

Brief

2010-08-14T10:47:00.000-07:00

Ongelooflijk.
Alsof hij wist waarover ik nadacht. Waarover ik schreef.
Ongelooflijk dat hij dat voelde. Zonder het te weten.

Een paar dagen geleden een e-mail in mijn postvak.
Na jarenlange stilte een e-mail van hem.
De Canadees:

Hi Elja,

How are you doing?

Do you remember a hundred years ago we emailed all the time?

Ray

Ik heb nog best lang naar die zin zitten staren.
Do you remember a hundred years ago we emailed all the time?
Ongelooflijk.

En toen teruggeschreven:

A long long time ago, in a galaxy far far away from here, there were two people who connected through their writing. And then... they didn't.
☺

Gevolgd door een standaard aardig mailtje over hoe mijn leven nu is en de vraag naar het zijne.
En dan.
Dan blijkt dat hij niet de enige is die, terugdenkend aan de tijd samen in Canada, enige nare gevoelens in zijn binnenste tegenkomt.
Hij stort het zo zijn hart uit, regelrecht in het mijne:

Dear Elja,

In the moment that your breath touched my cheek and the hair on my neck stood up and the heave of your chest that took me deeply into you...

beautiful all where I just breathe deepness into you

and then I was lost complaining that not everything was right and not knowing ever that all you were so beautiful would anyone ever experience you so beautiful........

And then something took me over. Something I do not know what it was but I only know it as regret.

Love Ray, but I am not finished.

It was you who laid bare your secrets to come to Canada. It was you who cast any fears aside. It is you who gave me everything of yourself to be loved, be welcomed, to be accepted.

And in my most weakest, for whatever reason, for whatever unexplainable, futile, stupid, desire; some ridiculous, incredulous, fundamentally, flawed personality trait or reason, cast you out into the night: I am a failure of possibility.. And a failure, truly, in this respect.

Dear Elja,
I apologize. With deepest regrets I apologize for the most grievous wrong I have ever put on someone. I apologize completely, in whatever capacity it is possible, I, unto you give, without fear of repercussion, without fear of incredulity, without fear of public humiliation, expecting any and all retribution:

I offer you my most sincere apologies.

I offer you my most sincere apologies.

I offer you my most sincere apologies.

Dear Elja:
I am not asking for another chance. I have been with the same lovely woman for six and a half years. What I am asking for is for you to, if you possibly can, talk to me, and let me talk with you. If what I did, helped create a stronger person, please, please share it. If what I did, did not build a stronger person, please, please let me take part in helping build your confidence and make you stronger.

It is with the strongest possible conviction that I hope that you do not forgive me, but hold me accountable for my actions till I am so lost in the mind that I cannot understand what is asked of me.

I do not wish for forgiveness. I only wish that I am able to provide to you the support that will give you all that you need in order that you are whole and complete, in all your facets. In all wholeness,

Ray

En het was weg.
De pijn die ik dacht allang kwijt te zijn, tot ik het opgraafde.
De woede die ik dacht niet meer te bezitten, tot het op kwam laaien.
Het verdriet dat ik dacht niet meer te voelen, tot het al schrijvend binnensijpelde.
Weg.
Ik dacht altijd dat ik hem allang vergeven had.
Dat ik hem ergens wel dankbaar mocht zijn voor de ervaring, omdat ik er sterker en volwassener uit was gekomen, naar mijn gevoel.
Maar het was maar schijn. Of slechts gedeeltelijk waar.
Ik was boos op hem, maar ook op mezelf.

Hij had mij pijn gedaan.
Ik had mij pijn laten doen.

Maar het was nu weg.
Zo makkelijk kan het dus gaan.

Noem me een softie. Noem me zwak.
Zeg maar dat het beter is hem nog even in zijn schuldgevoel te laten sudderen.
Dat hij er niet zo makkelijk mee weg mag komen.
Dat ik het erin moet wrijven - zo in zijn hart.
Maar ik ben er klaar mee.
Dat sudderen doet hij inmiddels wel langer dan alleen vandaag.

Hier was iemand die zijn verontschuldigingen aanbood met zijn hart op een presenteerblaadje.
En hij wilde niet vergeven worden.

Ik schreef:

Forgiveness is not mine to give - you have to forgive yourself.

I am looking into my own heart now.
It speaks out the words above.
But I also know that there is a part - hidden in my personality - not totally (or totally not) agreeing with it.
It’s that part of me that has always felt hurt, also before you, and it lets itself get hurt again and again. It probably thrives on pain, on being hurt. It cannot live without it.

Your words have resolved that little bit of darkness that was left behind.
Truly, Ray, I have forgiven you. Everything inside of me has, now.

I still believe you are a wonderful person.
Even though I haven't seen you in ten years.
I can feel your honesty, your sincerity, your emotions and your Heart
right through every sentence, every word you wrote to me.

I hope you can feel my feelings too.
I hope you feel forgiven.
I hope that you do.

Love,

Elja

Masker-a

2010-08-14T02:57:00.000-07:00

Ik had een blind date. Nou ja, ongeveer dan.
Ik had een internet date.
Daarom rakelde ik de oude e-mailliefde uit Canada op. Viste ik die koe in al zijn glorie (en mindere glorie) uit de sloot. En dat ziet er natuurlijk niet zo best uit, na tien jaar.
Maar daarom dus. Om te laten zien en niet te vergeten.
Wat een teleurstelling het kan zijn. Wat een strijd tussen de gedeeltelijke realiteit van het schrijven, en de realiteit van de tastbare werkelijkheid die plots voor je neus staat. Die ook maar gedeeltelijk is, overigens (want wie ziet een ander 100% zoals hij is?).

Enfin, ik had een date met iemand die ik op Facebook had leren kennen.
Helemaal door mijn eigen toedoen.
Ik zat een paar weken terug in een pietepeuterig klein dipje (“Iedereen is weg, niemand vind me meer leuk, geen man die nog interesse heeft, geen liefde meer voor mij”), en scrolde een beetje doelloos door de news feed van mijn Facebook-vrienden en -vriendinnetjes.
En toen zag ik daar, bij een collega met wie ik ooit een drankje zou gaan doen maar met wie ik dat nooit gedaan heb, een fotootje staan bij een conversatie tussen hem en iemand die hij blijkbaar kende:
Blauw-groene tinten (mijn lievelingskleuren) in de achtergrond en een gedeeltelijk gezicht dat mij meteen intrigeerde. De jongen die daar op stond had grote, blauw-groene ogen (had ik al gezegd dat dat mijn lievelingskleuren zijn?) – een beetje zoals mijn eigen ogen, eigenlijk.
En ik herkende de stijl van de foto als een typische uitkomst van een bepaalde camera-applicatie die je op een iPhone kunt installeren. Heb ik ook. Vind ik ook heel erg leuk speelgoed. En de applicatie maakt (meestal per ongeluk, want je hebt geen idee wat je aan het doen bent) mooie foto’s.

Dus ik in een soort desperate impulsiviteit een berichtje sturen met uitnodiging om ‘vrienden’ te worden. Uiteraard schreef ik dat ik dit (iemand die ik niet ken via Facebook aanschrijven) normaal gesproken nooit doe (is ook echt zo). Maar dat ik zijn foto zag en het leuk vond dat hij die applicatie ook gebruikt (en niet dat ik dacht: wat als dit de liefde van mijn leven is?! En dat ik dit moment zomaar voorbij laat gaan? Wat als dit blauw-groene mysterie onopgelost bleef? Zou ik dat kunnen? Dat zou ik niet kunnen).
Dus... “Facebook-vriendjes worden”?
En hij zei ja.

Hij bleek architect te zijn, deze jongen van 35. Ik noem hem jongen, omdat hij nog iets heel jongensachtigs heeft, ondanks zijn grijze haren.
En ik noem hem vanaf nu ook De Architect. Omdat hij dat dus is.
We hebben bijna dagelijks ge-e-maild, tijdens mijn vakantie.
E-mails waarin duidelijk werd dat hij van water houdt, van de zee. Van surfen en skateboarden. Van science-fiction en italiaans eten. Maar ook dat hij nadenkt over dingen. Dat hij een voorzichtige honger naar verdieping heeft.
Zo hadden we het op een gegeven moment over het dragen van maskers.
Dat iedereen maskers op heeft. Soms heel erg veel.
En dat we die bewust en onbewust opzetten. Soms vergeten af te doen.
Soms vergeten dat we ze dragen.
Maar dat het zo mooi is om je maskers af te zetten. Steeds meer.
Dat je ze niet meer nodig zou hebben - dat dat fijn zou zijn.
Dat je uiteindelijk zonder maskers door het leven kan.
Zonder masker een ander ontmoeten kan.
En dat die ander dat dan ook doet.

Sta je er wel eens bij stil dat er iemand onder de maskers schuilt? Jouw eigen maskers?
Enig idee wie dat is?

Een masker stelt een laag of een aspect van onze persoonlijkheid voor.
Maskers waar we mee geboren worden en maskers die we onszelf aanmeten.
De Architect opperde dat er drie soorten ‘jij’ zijn:
De ‘jij’ die je bent (maar die niemand helemaal kent).
De ‘jij’ die je voor anderen wil zijn (de facade die je opzet).
De ‘jij’ die anderen zien (en die vaak anders is dan jij denkt).

Ik denk dat we van die eerste ‘jij’ eigenlijk zelf ook niet genoeg weten.
Van hoeveel wat er in ons binnenste afspeelt zijn we ons daadwerkelijk bewust? Weten we wel zeker dat we zijn wie we zijn?
Is de persoonlijkheid zelf niet het masker dat afgezet dient te worden?
Wie zijn wij?!
Zelfkennis. Daar worden hele boeken over geschreven, religies voor opgericht en hoofden over gebroken. Ons zelfbeeld is vaak anders dan de realiteit. Dus eigenlijk kan je stellen dat er naast de ‘jij’ die je werkelijk bent, nog een ‘jij’ is die jij denkt te zijn. En dan is er misschien nog wel een veel diepere laag van ‘jij’ – een vijfde of zelfs zesde ‘jij’... Maar laten we even bij de basics van de persoonlijkheid blijven;
De tweede ‘jij’ heeft te maken met de dagelijkse maskers die we opzetten, afzetten en te pas en te onpas wisselen. Bewust, onbewust en doelbewust.
Want voor de één wil je anders zijn dan voor een ander.
Op een sollicitatiegesprek gedraag je je immers anders dan wanneer je iemand het bed in wil krijgen (hoewel, daar valt nog over te discussiëren..); als je bij je schoonouders op bezoek bent gedraag je je meestal anders dan met vrienden onder elkaar in de kroeg (tenzij die vrienden je schoonouders zijn, maar dat lijkt me weer een ander verhaal).
Enfin – die maskers kennen we allemaal en ze zijn er veelvuldig, dus in die zin zijn er ontzettend (waarschijnlijk oneindig) veel tweede ‘jij’s’.
De derde ‘jij’ is lastig. Want die hangt helemaal af van de interpretatie van de persoon die jou ziet, hoort, voelt, ervaart en beoordeelt. Het referentiekader en de openheid van iemand anders schept jouw beeld bij die ander. En die ander heeft ook last van zijn eigen maskers, dus hoeveel van de werkelijke ‘jij’ zal hij of zij zien? Misschien stukjes, misschien niets. Misschien een compleet fictieve jij.
Of wellicht ziet iemand meer van jou dan jijzelf ziet.
En als je mazzel hebt, kijkt iemand dwars door al jouw maskers heen.

Terug naar mijn afspraakje.
Dat is wel even spannend, als je aan komt lopen voor het restaurant waar je hebt afgesproken, en je geen idee hebt of het echt gaat klikken en wat voor avond je tegemoet gaat. Ik geloof dat ik de halve minuut vanaf de hoek tot de deur niet geademd heb.
Maar daar zag ik hem staan.
Naast zijn fiets.
En het leek alsof hij er elk moment op mee weg kon crossen.

Als iemand anders bang en onzeker is, kan het zo zijn dat mijn eigen angst en onzekerheid plaats maakt voor het omgekeerde gedrag. Dat ik kalm, open en zelfverzekerd word. Of in ieder geval dat masker draag. En had ik dat die avond niet gedaan, dan was het de date geworden waar iedereen doodsbenauwd voor is:
Twee mensen die niet weten wat te zeggen, die ongemakkelijk om zich heen kijken om vooral elkaars blik maar te ontwijken, die het eten op hun bord vanwege de knoop in hun maag niet weg kunnen krijgen, en opgelucht zijn als ze de obligate drie zoenen op de wang ter afscheid achter de rug hebben.
Zo’n avond werd het gelukkig niet.
Maar niet dankzij mijn tafelgenoot.
Hij bleef de hele avond nerveus – dat merkte ik aan alles. Aan de manier waarop hij praatte, lachte, twijfelde over wat te bestellen, reageerde op andere mensen, aan de stiltes die bij hem beladen waren, de bierglazen die iets te snel leeg waren (maar weinig effect leken te boeken).
Maar Elja saves the day.
Ik had met hem te doen. Dus bleef opgewekt. Probeerde hem op zijn gemak te stellen. Maakte grapjes, viste vragen uit het aquarium van onderwerpen waar hij zelf zijn hand niet in durfde te steken, en trok hem beetje bij beetje uit zijn schulp.
En tegelijkertijd ergerde ik mij daar dus dood aan.
Aan hem. Zijn onzekerheid. Zijn onbeholpenheid. Dat ik het voortouw moest nemen.
Want nee, daar val ik nu niet meteen als een bak voor.
Maar waar je je aan ergert in een ander, betekent meestal een struikelblok in jezelf.
Het waren de eigenschappen die ik niet graag in mezelf zie. Die onzekere kant probeer ik zoveel mogelijk de baas te zijn, zoveel mogelijk als deel van mijn verleden te zien en niet van mijn huidige ik.
Maar ik had hem geschreven vanwege zijn foto. De kleuren. Het dromerige ervan. Het mysterieuze. Zijn ogen die op die van mij leken.
Ik had een afspraakje gemaakt met iemand die eigenlijk ontzettend op mij leek.
En dat ik mij daar dan aan erger, is mijn eigen schuld.
Ik had een date met mijzelf.
Dus wilde ik de maskers bij hem weghalen.
Want ik weet dat daarachter altijd iets schuilt dat je in eerste instantie niet kan zien. Iets, dat er zelf heel graag uit wil komen.

Bij het afscheid liet hij merken het leuk te vinden snel weer met mij af te spreken.
“Eentje?” vroeg hij mij met een scheve glimlach.
Ik keek hem niet-begrijpend aan.
Maar toen zijn mond dichterbij kwam was ik in een halve seconde klaar voor wat er komen zou.
En dat viel vies tegen.
Stel je even voor dat er een reptiel tegen je lippen gedrukt zit dat zijn tong vluchtig door je mond roert en zich dan weer terugtrekt.
Zoiets.
Maar hij is lief, deze architect. Hij is gevoelig. Hij is creatief.
En hij heeft ontzettend mooie ogen.
Hij was alleen een beetje gespannen. That’s all.
Dat kan volgende keer al anders zijn.
En die kus hopelijk ook. (O, goden - laat dat alsjeblieft deel van een afneembaar masker zijn....)

Ik was degene die hem had geschreven. Ik had mezelf in deze situatie gebracht.
Ik wilde zelf iemand vinden, en blijkbaar zocht ik gewoon mezelf.
Hij verdient het, een tweede kans.
Dat verdien ik zelf toch immers ook?

e-love

2010-08-10T09:17:00.000-07:00

Via internet kan je best verliefd worden.
Ik weet er alles van.

Tien jaar geleden was er een jongen uit Canada waar ik intensief mee e-mailde.
Hij schreef prachtig: romantisch, grappig, poëtisch - met volzinnen die zo, POEF! mijn hart inzeilden.
En ik antwoordde met woorden die de zijne evenaarden. Misschien wilde ik ze zelfs overtreffen.
Ik voedde hem mijn gedachten en kreeg er verlangen voor terug.
En zo vulde mijn inbox zich al gauw met liefdesbetuigingen.
RE: Love
Het was wederzijds.
Hoteldebotel op iemand waarvan je alleen de woorden kunt lezen.
En na drie maanden met rode blosjes, hartkloppingen en tranen van ontroering achter een computerscherm gezeten te hebben, bevond ik mij in het vliegtuig naar Vancouver.
Want ik moest het weten.
Of het echt zo was.
Dat onze woorden meer dan woorden waren. Dat onze gevoelens niet virtueel waren, maar dat ze tot de realiteit behoorden. Dat wij voor elkaar gemaakt waren. Dat onze liefde echt was.
Dus vloog ik op een decemberdag naar hem toe. Met rode blosjes, hartkloppingen en klotsende oksels van angst in mijn vliegtuigstoel.
Met weke benen door de gate.
Met klamme handen door de douane.
Met een ademstilstand de aankomsthal in.
Want daar zou hij staan.
Maar stond hij niet.

Het was een veeg teken.

Na een kwartier wachten met het hart in mijn schoenzolen (“Hij zag mij en maakte rechtsomkeer”, “Hij wacht in de verkeerde hal”, “Hij is verongelukt”, “Hij staat om de hoek met een camera en lacht zich een ongeluk”, “Hij is hier, maar herkent mij niet”, “Hij is hier, maar ik herken hem niet”, “Hij heeft zich bedacht en is niet eens naar het vliegveld gekomen”, “Hij is dood en nu zal ik de liefde van mijn leven nooit in leven zien”), stond hij ineens voor mijn neus.
Een lange en gespierde jongen van 22 jaar, met kort blond haar, helder blauwe ogen, een geprononceerde kin en brede nek. En met wangen die snel rood werden. En een voorhoofd dat snel glom. En een glimlach die een beetje scheef was.
Precies als op de foto’s die ik al van hem gezien had. Maar dan echt.
De liefde van mijn leven. Toch?
Hij glimlachte zijn scheve glimlach en drukte mij tegen zich aan.
“Finally, I’ve come home”, murmelde hij.
En ik zei niets.
Ik was juist heel erg ver van huis.

Onderweg naar zijn huis stopten we bij een meer, waar juist de zon boven aan het ondergaan was.
Heel romantisch stonden we daar op de bijna witte stenen aan het water.
Het perfecte moment voor een kus.
Hij pakte mijn hand, en draaide zijn hoofd naar de mijne. Hij straalde.
Hij boog zijn hoofd al naar mij toe.
En ik draaide de mijne weg.
“Sorry... I can’t... I don’t feel that right now. I need time... Sorry.”

En dat was het begin van het einde.
Maar dan wel een einde dat drie weken nodig had om te eindigen.

Gekwetst door mijn afwijzing zei hij de hele weg nauwelijks nog een woord.
Ik, intussen, probeerde wanhopig mijn hart te openen en mijn gevoelens wakker te schudden voor deze vreemdeling naast mij, die ik na al die maanden schrijven toch zo goed moest kennen.
Ik klapte dicht.
Hij reed stug door.

Ik logeerde in zijn kamer.
Hij sliep in de logeerkamer. Op een matrasje op de grond.
En toen hij ’s ochtends vroeg nog sliep, ging ik stilletjes bij hem zitten.
Ik keek naar hem.
En ik dacht aan alles dat hij mij had geschreven. De manier waarop hij dacht. De schoonheid van zijn woorden. Zijn kracht, zijn humor, zijn warme gevoelens voor mij. Dat hij van mij hield. Want dat had hij geschreven.
En ik had geschreven “I love you too”.
Dat was allemaal waar.
Ik hoefde het alleen nog maar samen te laten vallen met deze slapende Canadees in zijn slaapzak op de grond.
Dus ik keek naar hem.
En ik dacht aan zijn woorden.
Ik keek naar hem, en voorzichtig begon er iets in mij te gloeien.
Tederheid.
Ik wilde hem strelen, maar durfde niet.
Ik wilde hem zachtjes kussen, maar kreeg de kans niet.
Hij werd wakker met een grom en ik deinsde achteruit.
Vroeg of hij kwam ontbijten.
Een schor “hmhm” interpreteerde ik maar als “Ja, lekker”, en de rest van de dag werd het niet veel beter.
De rest van mijn verblijf eigenlijk ook niet.

Tijdens één van onze eerste avonden samen gingen we uit eten in een mooi restaurant, en we bevonden ons tussen alleen maar stelletjes.
Het koppel naast ons, een wat oudere man en vrouw, zei geen woord.
Ze strooiden zout over hun aardappels, maar keken elkaar nauwelijks aan.
Ze aten, maar spraken niet.
Het bestek knarste over de borden.
“Been married far too long”, zei mijn tafelgenoot met onverholen cynisme.
Ik lachte schaapachtig.
Probeerde een onderwerp te vinden om over te praten. Probeerde dat al twintig minuten. Maar vond niets.
We hadden het al over zoveel dingen gehad.
Alles waar je op een eerste date over praatte, wisten we al van elkaar. En daarbovenop ook alles waar je het tijdens minstens drie vervolgafspraakjes over had.
Ik graaide in mijn hoofd naar nieuwe ideeën, naar leuke anekdotes, naar vragen, naar interessante filosofieën, maar vond niets.
Leegte. Stilte. Zenuwen. Onzekerheid. Angst. Afgrijzen. Dat wel.
We waren precies dat koppel dat naast ons zat.
Minstens veertig jaar getrouwd.

En dan het kat-en-muis-spel.
Telkens als ik toenadering zocht, telkens als ik liet blijken dat ik hem werkelijk beter wilde leren kennen, lief wilde hebben, sloot hij zich voor mij af. Duwde hij mij van zich af. Soms letterlijk.
En als ik hem vervolgens begon te negeren of opzettelijk chagrijnig tegen hem deed, begon hij toenadering naar mij te zoeken. Deed hij lief. Was ik zijn vriendinnetje.
Om mij dan weer straal voorbij te kunnen lopen zonder enige blijk van genegenheid.
En lichamelijk contact? Ja. Seks hadden we wel.
Op mijn eigen initiatief.
Heel bewust verleidde ik hem, wilde ik hem ontdooien, wilde ik dat hij begon te zien en te voelen wie ik in woorden ooit voor hem was.
Ik wilde dat hij mij verlangde, en dat hij mijn hart, en daarmee ook het zijne, voelen kon.
Dat wilde ik. Dus verleidde ik hem. Dus liet ik hem toe. Liet ik hem mijn lichaam betreden, en dacht ik in de intimiteit genegenheid te lezen.

En weet je wat hij op een nacht - ik weet het nog goed, de maan scheen vol aan de hemel en wierp haar blauwe licht op het bed waarin we net gevreeën hadden, scheen recht in mijn gezicht dat ik naar hem toegedraaid had, en ik dacht nog dat ik er vast weergaloos mooi uitzag in dit zachte schijnsel - weet je wat hij op een nacht zei?
“I hope you’re not thinking that by having sex, you can get what you want from me. Love, I mean.”
Mijn gezicht verstarde. Mijn hart ook.
“No”, perste ik er uit. Hoe weet ik ook niet, maar het klonk behoorlijk overtuigend. “Of course not.”
“So”, vervolgde hij fijntjes. “let’s just have fun while you’re here, OK? And when you get home, you find yourself a nice boyfriend with a car”.
Bewegingloos lag ik naast hem.
Met een hart als een vertrapte nectarine, en met de pit diep in mijn buik gedrukt.
En als hij zijn rug niet naar mij toe had gedraaid, dan had hij in mijn door de maan beschenen ogen kunnen lezen wat er via de e-mail nog nooit verstuurd was.

Via internet kun je dus best verliefd worden.
Maar de realiteit kan een behoorlijke (en pijnlijke) desillusie betekenen.
Ik weet er alles van.

Droom

2010-08-08T11:59:00.000-07:00

Ik sta buiten op een kasteeltoren.
Het is druk, onrustig. Om mij heen lopen soldaten in volle wapenuitrusting. Alsof ze zich hals over kop moeten voorbereiden op de strijd.
Een groeiend gevoel van dreiging steekt de kop op, en het lijkt donkerder te worden. Alsof wolken zich boven het kasteel verzamelen.
De dreiging komt echter niet uit de lucht.
Achter de hoogste toren, die zich voor mij bevindt, trekt iets de aandacht van de soldaten. Ik kan niet zien wie er achter de toren staat, maar ik denk dat het één van de manschappen is. Iemand die zijn zeggenschap over de rest heeft afgeroepen.
Iemand die geen genoegen neemt met het bevel van een ander.
Ze lopen naar hem toe, de soldaten. Ze bieden zich aan.
En hij eet ze op.
Eén voor één neemt hij ze tot zich, deze onzichtbare man.
En ze wachten netjes hun beurt af. In rijen laten ze zich verorberen. Sommigen dragen ledematen in hun armen. Van zichzelf, van anderen. Afgehakt. Afgescheurd. Bebloed.
Ik sta vastgenageld toe te kijken hoe ze achter de toren verdwijnen.
Kan het haast niet geloven.
Wat is dit voor verschrikking?
Wie verdedigt het kasteel straks, als iedereen dood is?
Wie kan er nog ten strijde trekken als wij aangevallen worden?
Wat bezielt dat stel krankzinnigen?!

Ik denk dat ik schreeuw.
Dat ze op moeten houden.
Dat ze hem niet mogen voeden.
Maar niemand hoort mij.
En de manschappen slinken.
En de man groeit.
Zijn macht neemt toe met elke hap die hij neemt.
Hij wordt bovenmenselijk.
Hij wordt onstopbaar.
Onverslaanbaar.

Ik ren weg.
Ik zoek een plek om mij te verschuilen, en vind een badkamer.
Maar ik ben niet de enige.
Overal rennen mensen in paniek rond.
Vrouwen vooral.
En één ervan, een kleine, donkerharige vrouw met een spits en bleek gezicht, wil zich bij mij in de badkamer verschansen. Ik erger me gelijk aan haar. Ze ziet er zwak uit. Gedoemd om als slachtoffer aan haar einde te komen.
Bovendien gilt ze hysterisch en ik zeg dat ze stil moet zijn, dat hij ons kan horen, maar ze stopt niet, ze gaat nog harder gillen, kijkt verwilderd om zich heen, ziet mij niet, hoort mij niet.
En dan slaat mijn irritatie om in angst.
Ik voel dat Hij ons hoort. Ons ruikt. Ons voelt.
En dat het te laat is.

En dan sta ik weer buiten, aan de rand van de toren.
Aan de rand van de diepte beneden.
En ik kijk in het gezicht van een draak.
De man is geen man meer. Hij is veranderd in een reusachtig monster.
Een vuurspuwend, donkergroen monster met gele ogen die mij opnemen met een geringschattende blik.
Ik weet dat hij mij wanneer hij wil kan doden.
En dat hij dat ook weet.
Ik trotseer zijn blik. Weet dat ik machteloos ben. Overgeleverd aan zijn grillen. Aan zijn eetlust.
Maar hij valt niet aan. Kijkt mij aan met een groeiende nieuwsgierigheid.
Het lijkt alsof hij mij respijt wil geven. Een kans om nog (even?) te leven.
Ik weet niet hoe. Maar ik weet dat hij respect heeft voor moed. Voor kracht.
Dus ik blijf staan.

En dan sta ik opeens met mijn rug naar de afgrond, op de rand van de toren.
De draak is er niet meer.
In plaats daarvan staat er een man voor mij.
Een knappe man met golvend blond haar. Iets ouder al – ergens in de veertig, gok ik – maar onmiskenbaar iemand met charisma. Iemand die weet dat hij elke vrouw kan krijgen die hij wil. Een charmeur. Een gevaarlijke man. Iemand die zelden een vrouw toelaat tot zijn hart. Iemand die zich moeilijk laat vangen, en die zelf alleen jaagt als zijn prooi de moeite waard is.
Hij staat voor me.
Ik voel de diepte achter me.
Ik weet dat één klein duwtje genoeg zou zijn.

Maar dan klinkt er muziek. Latijns-Amerikaanse muziek.
Het is aanstekelijk. Hij wil dansen, ik zie het. Dansen met iemand die het kan. Ik voel dat dit mijn kans is.
Want ik weet dat ik dat kan.
Ik twijfel dan ook niet als hij een hand met de palm naar boven naar mij toereikt.
Het volgende moment dansen we, en voel ik de toren niet meer onder mijn voeten.
We dansen in de lucht.
En die lucht is helder blauw.
Zo blauw zoals je het vanuit een vliegtuig kunt zien. Boven de wolken. Onder de zon. Diep, intens blauw.
Zo dansen we. Zwevend.
Dicht tegen elkaar aan.
We hebben hetzelfde ritme.
Ik voel hoe hij zwicht.
Dat we versmelten.
En het voelt heerlijk.
Het voelt veilig. Het voelt licht. Het voelt warm.
Het is alsof hij mij nodig heeft. Alsof hij alleen bij mij zichzelf kan zijn.
Als was hij mijn geliefde. Als was hij mijn kind.
We lachen allebei.

Maar dan is het tijd.
We zakken langzaam naar beneden.
Langs de toren de diepte in.
Zijn diepte. Zijn regionen.
Hij voelt mijn teleurstelling, maar het lijkt alsof hij mij gerust wil stellen.
Hij heeft mijn hand stevig vast.
En dan staan we beneden.
Zijn Koninkrijk.
Een stad.
We lopen door de hoofdstraat, en mensen buigen hun hoofd naar de man naast mij. Uit respect. Uit angst.
Hij laat mijn hand los en loopt sneller.
Ik moet mijn best doen hem bij te houden, en loop al snel enkele meters achter hem.
En ik zie, als ik van de keien op de grond naar mijn voeten kijk, dat ik schaars gekleed ben. Slechts een minuscuul kort rokje draag ik, en een veel te strak, veel te roze shirtje.
Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me goedkoop.
Ik vraag me af wat ik voor hem beteken.
Ik voel hoe ik mijn grip op hem verlies.

We komen aan bij een groot plein. Er staan mensen in groepjes die stilvallen als ze hem aan zien komen. Ze zijn bang.
Hij zegt dat hij even iets moet regelen en voor ik kan antwoorden gaat hij een groot gebouw in dat aan het plein ligt.
Ik denk dat het regeringsgebouw is. De plaats waar hij werkt, zijn Rijk bestuurt.
Ik wil achter hem aan gaan, omdat ik voel dat ik bij hem moet blijven, maar ben te laat. Hij is al in de duisternis van de grote deuren verdwenen, en ik besluit te wachten tot hij terug komt.
Ik schaar me tussen wat mensen op het plein. De zon schijnt schel in mijn gezicht.
En mijn angst begint weer te groeien.
Ik voel dat hij mij al aan het vergeten is.
Dat ik straks niemand anders meer voor hem ben dan één van de mensen die hij kan commanderen. Die hij op kan eten.
Ik voel een knoop in mijn maag. Ik probeer mijn wanhoop te onderdrukken.
Ik had achter hem aan moeten gaan.
Ik had zo dicht mogelijk bij hem moeten blijven.
Want bij hem ben ik veilig.
Maar als hij mij niet ziet, wordt hij gevaarlijk.
Als hij mij vergeet, verandert hij.
En misschien is hij als draak de volgende keer minder tolerant.
De man kan ik aan. De man wil ik in mijn armen nemen.
De draak echter ontneemt mij alle kracht.
De draak kan mij verslinden.

Ik sta daar, op het plein, en hoop bij God dat hij mij niet vergeet.

Slikken

2010-07-21T14:11:00.000-07:00

Het is even slikken.
Maar dan ga je weer verder.

En ik heb het hier niet over iets smeuïgs (sorry mensen! Trouwens, dat heb ik dus nog nooit gedaan... maar nu even terug naar nu:), ik heb het over dat gevoel dat je ofwel een heel onuitsprekelijk scheldwoord ofwel een kreet van verbijstering ofwel een snik van verdriet moet wegslikken.
Of gewoon zoiets als “Jammer”, omdat je even niet weet wat je nou eigenlijk voelt of zeggen wilt.

“Ik wilde je laten weten waarom ik de laatste tijd zo weinig van me heb laten horen.”
De Bijter aan de lijn.
En ik weet wat er komt.
“Zeg het maar” moedig ik hem aan, als de stilte een halve seconde te lang duurt.
En dan volgt het verhaal dat een einde maakt aan wat we hadden. Of eigenlijk niet hadden.
Want het zou natuurlijk niets worden.
We waren niet verliefd.
We waren verlust.
En vonden elkaar ook aardig, dat wel.
Daarom ben ik ook oprecht blij voor hem. Voor zijn verliefdheid.
Voor het geluk dat hij wel vond, de afgelopen weken, en waar ik beduidend minder van heb mogen ontvangen.
Waar ik stuk liep, mocht hij vliegen.
Waar ik bot ving, vond hij liefde.
Dat is mooi. Dat is heel mooi voor hem.
Vooral omdat hij dat nog nooit zo gevoeld had, zei hij.
“Dan verdien je het dubbelop”, zei ik.
Ik meende het ook echt.
Als je voor het eerst, op je veertigste, werkelijk verliefd bent, dan verdien je dat wel tien keer dubbelop.
“Geniet van het gevoel”, waren mijn laatste woorden.
En mijn hart gloeide toen ik ophing, omdat ik voelde wat hij voelde.
Heel even.

En toen was ik leeg.

Allemaal zijn ze weg.
- Zoef Zoef, omdat ik dat zelf niet meer wilde.
- Mijn ex-klasgenoot, die nog wel van mij gedroomd had, laatst, en wilde afspreken (het was een mooie droom), maar inmiddels in stille nevelen gehuld is (misschien nadien nog een nachtmerrie gehad?).
- De jongen waar ik weinig over geschreven heb (vertel nóóóóit iemand over je geheime blog als dat beter geheim kan blijven) en die de boot definitief lijkt af te houden. (Ziet er waarschijnlijk te gevaarlijk uit, die schuit van mij, en ik geef hem niet geheel ongelijk – ik vang akelig veel water en mijn roer rolt alle kanten op.)
- Mijn goede vriend J., waarbij de vriendschap in een mijnenveld is beland.
- En nu De Bijter. Mijn laatste hoop op een beetje gevoel van...
Tja, wat eigenlijk.
Leuk gevonden worden. Mooi. Aardig. Aantrekkelijk. Lekker. Leuk. O, dat had ik al gezegd. Nou ja. Mijn laatste hoop om in ieder geval iets te voelen.
Maar nu...
Allemaal foetsie.

En het voelt raar. Het voelt leeg. Het voelt verlaten.
Alsof ik zo’n luchtverkeersleider ben die op een vliegveld met van die bordjes staat te zwaaien.
Maar dat er helemaal geen vliegtuigen zijn.

Het is niet voor niets.
Dat zei hij ook nog, De Bijter, toen ik hem vertelde dat ik aanzienlijk minder geluk had met de jongen die de deur zo hard weet dicht te smijten.
“Dingen gebeuren niet voor niets”.
Gelukkig zei hij het niet cynisch, maar lief.
“Ik red me wel”, zei ik moedig.
En natuurlijk doe ik dat.
Ik kan niet anders.
Ik had toch juist alle redders afgezworen? De emancipatie van de prinses gepredikt?
Dan kan ik nu niet hulpeloos zijn.
Het is een nieuwe start. Het is een schone lei.
Ik ben terug bij mezelf.
Hier ga ik verder.

Maar een zwaard onder je kussen is toch iets anders dan een arm om je heen.

S.O.S.

2010-07-19T07:26:00.000-07:00

Wij vrouwen willen gered worden.

Hoe vaak zie je wel geen films waarin de vrouw uit één of andere benarde situatie bevrijd moet zien te worden?
Hoeveel nummers hoor je wel niet waarin het verlangen om gered te worden met brandende passie, wanhoop en hoop bezongen wordt?
Hoeveel sprookjes zijn er wel niet waarin de prinses na veel omzwervingen en schijnbaar onoverkoombare problemen door haar prins gered wordt?

En welke vrouw droomt er niet van om door een Tom Cruise in de armen genomen te worden? Recht uit een brandend raam in de armen van een man die haar zal beschermen tegen het grote kwaad van de wereld? Of uit een huwelijk waarin zij vastzat, ongelukkig was, verpieterde?
Gered wordt ze uit een hoge torenkamer. Gered wordt ze van een vuurspuwende draak. Gered wordt ze van een eeuwige slaap.
En de redder is de prins uit haar dromen. Moedig, mooi, sterk, slim, romantisch, daadkrachtig. En rijk natuurlijk, want een prins.
En hij kust haar.
De vogels fluiten hun mooiste lied, de dwergen pinken een traantje weg, de boze stiefmoeder besterft het, de nacht is voorbij.
En hij neemt haar met één arm op zijn paard en voert haar mee.
Op naar een nieuw leven, een nieuwe wereld, een zorgeloos en altijd zonnig bestaan.
En haar redder is de Ware, de enige die er ooit nog voor haar zal zijn en die haar nooit zal laten vallen, nooit zal laten gaan en nooit zal kwetsen.
And they lived happily ever after.

Het is niet zo gek dat we ons soms bekocht voelen als onze prins niet perfect blijkt.
Als het droomhuwelijk een nachtmerrie wordt.
En dat je jezelf afvraagt wat je toch zag in die boerende, gevoelloze rotzak met zijn loze beloftes.
En dat we dan uitkijken naar een manier om verlossing te vinden.
Dat we fantaseren over iemand die ons redden kan.
Dat we zoeken naar een nieuwe prins.
Zodat we – opnieuw – gered kunnen worden.
En dan begint het hele valse sprookje van voor af aan.

En andersom geldt het natuurlijk ook
Die prins wil sterk zijn voor zijn grote liefde. Hij wil haar redden. Hij wil dat zij zich aan hem vastklampt als ze dat brandende raam uit springen. Hij wil dat ze zijn machtige biceps voelt. Dat ze hem uit meer dan angst omhelst. Dat ze zich veilig voelt. Dat hij voor haar de enige en de Ware is. Dat zij dat voor hem is.
En dan is het niet zo gek dat hij zich ietwat bekocht voelt als zijn prinses niet perfect blijkt.
Als ze steeds meer op haar kijvende stiefzusters begint te lijken.
En dat hij zich dan afvraagt waarom hij haar niet heeft laten zitten in haar onneembare klotetoren.
En dat hij dan uitkijkt naar een manier om betekenis te hebben.
Dat hij fantaseert over iemand die hij redden kan.
Dat hij zoekt naar een nieuwe prinses.
Zodat hij – opnieuw – een held kan zijn.
En dan begint dat hele verdomde valse sprookje dus van voor af aan.

Het sleutelwoord voor deze ontgoocheling is
Verwachtingen.
We verwachten perfectie. Een perfecte relatie, een perfecte partner, een perfecte toekomst.
Immers, als we zo’n beeld niet hebben, waar moeten we ons dan op richten? Het is toch goed om ons te richten op al het goede dat een toekomst, relatie of persoon ons kan brengen?
But then reality kicks in.
De waarheid is dat niets perfect is. De toekomst niet, een relatie niet, jouw redder op het witte paard niet. En jijzelf ook niet.
En als wijzelf niet perfect zijn, kunnen we dat van een ander ook niet vragen.
En als wij een ander willen veranderen om hem in ons plaatje van perfectie te laten passen, dan moeten wij nagaan of wijzelf misschien niet moeten veranderen.
En als een relatie een mijnenveld aan problemen wordt, en we geneigd zijn er met een grote boog omheen te lopen, dan moeten we ons afvragen wie die mijnen daar ook weer heeft neergelegd.

Wijzelf planten onze zaadjes van verwachtingen in de aarde, zonder te weten wat die aarde precies voor die zaadjes gaat betekenen.
De bloemen zijn nooit zoals wij dachten dat ze zouden zijn.
En omdat ze anders zijn, voldoen ze niet.
Ze zouden echter wel eens veel mooier kunnen zijn dan de bloemen uit onze voorstelling. Maar dan moeten we ze wel zien voor wat ze zijn. En ze laten zijn zoals ze zijn.
Verwachtingen in de liefde zijn zoals alle verwachtingen die wij hebben: ze misleiden ons. Ze leiden ons af van de werkelijkheid. Ze zorgen dat wij niet zien wat er nu is. Wat er hier is. Wat er is.
Alles wat je hebt, en alles wat je ooit hebben zult, vind je in het hier en nu.
Want was is er werkelijker – de toekomst, het verleden, of het heden?

Ik wil niet zeggen, dat als je relatie niet goed loopt, of wanneer je partner je ongelukkig maakt, je het maar te slikken hebt. Dat je het moet accepteren en er mee moet leren leven.
Het enige dat je volgens mij verwachten mag van de liefde, is liefde.
Als er geen liefde is, dan ben ik de laatste om te zeggen dat je blijven moet.
Maar als er liefde is, dan is een relatie, hoe moeilijk ook, altijd iets om voor te vechten. Maar dit moet met open vizier. Je moet jezelf totaal kwetsbaar durven op te stellen. Je moet zeggen wat je voelt. Wat je denkt. Je moet luisteren naar de ander. Je moet open staan. Je moet accepteren.
En dan kijken hoe verder te gaan.
Misschien dat je prins dan weer een prins wordt. Maar dan op een bruin paard.
Misschien dat de prinses dan weer een prinses wordt. Maar dan wel eentje die liever niet je overhemden strijkt (het is een prinses, heren!).

Problemen zijn uitdagingen die we liever niet zien. Want wie wil aangaan wat moeilijk is? Wie wil in zichzelf graven en erkennen dat die zwarte plekken deel van hem of haar zijn? Dat wij zelf meestal de oorzaak zijn van wat ons overkomt, van wat ons pijn doet, van de imperfectie die het verlangde plaatje verstoort?

Elke keer weer willen we gered worden.
Maar weten we eigenlijk wel waarvoor?
Waarvoor rennen wij weg? Waardoor voelen we ons opgesloten? Door wat voelen wij ons bedreigd? Wie ontneemt ons onze levensadem? Wat houdt ons in slaap? Wie misleidt ons?
Is dat de buitenwereld? De ander?
Eigenlijk is het raar. En het is onmogelijk.
Want wat we willen is van onszelf gered worden.

Gelukkig worden er ook verhalen verteld die meer in lijn liggen met de werkelijkheid. Ook als ze er sprookjesachtig uitzien.
Zo is er de prachtig vormgegeven Chinese martial-arts film Crouching Tiger Hidden Dragon.
De heldin van het verhaal lijkt in het begin de gewone prinses uit alle sprookjes: zij wordt uitgehuwelijkt aan iemand van wie zij niet houdt, en we hopen met z’n allen meteen grondig dat zij gered zal worden van haar vooraf bepaalde, gekooide toekomst.
Maar dan ontsnapt zij zélf. En laat ze zich niet winnen door haar prins (een rover in dit geval), maar vecht ze met hem tot ze niet meer kan, voor ze zich aan hem overgeeft.
En dan blijkt ze meer een krijger dan een prinses te zijn.
Eentje die zelfs heult met de vijand (haar leraar in de martial arts is een serpent van een vrouw, die verteerd wordt door wrok).
Een krijger is ze, die vecht voor de macht over haar eigen leven en die als een bloedige tirade door het land trekt.
En dan ontmoet ze een meester die haar onderwijzen wil in de martial arts. Eentje van de goede kant, die ziet dat zij beter kan zijn, die ziet hoe zij worstelt met zichzelf.
Maar zij bevecht ook hem. Totdat het te laat is en hij sterft in de armen van zijn geliefde.
Het is haar keerpunt.
Boven op een heilige berg verlaat zij haar eigen grote liefde, en springt van een dodelijke klif de diepte in.
En terwijl hij – haar prins, haar rover - haar wanhopig naschreeuwt, zie je haar verdwijnen in de nevels van de afgrond.

Alle romantici zuchten dan van verdriet. Want zij laat hem daar achter. Zij ontneemt zich van het leven.
Wat een roteinde.
Maar ik heb nog veel gedacht aan het moment dat zij met de armen gespreid de diepte in duikt.
Het is overgave. Totale, complete overgave.
Het hele verhaal heeft zich van begin tot einde in haar binnenste afgespeeld.
Het opgesloten voelen. Het gevecht met haar mannelijke wederhelft.
De aantrekkingskracht van de donkere zijde, die al haar verdriet omzet in agressie. Haar gevecht met het licht in zichzelf, met haar eigen innerlijke stem, haar ziel, waar zij niet naar luisteren wil.
Misschien werd zij, met de dood van haar eigenlijke leermeester, zich niet alleen bewust van haar acties en van haar levensdoel, maar werd zij op dat moment ook haar eigen leermeester.
Zij stond daar op de klif en liet zich vallen.
Niet omdat zij het leven niet meer aankon, maar omdat zij nu werkelijk kon leven.
Ze was vrij. Ze liet haar ego gaan en leek te vliegen, toen zij in de diepte verdween.
Overgave is werkelijke vrijheid.
Het is het einde van het grootste gevecht dat je moet leveren:
die met jezelf.

Ik heb het gevecht nog lang niet gewonnen.
Mijn prins verliet dit jaar het kasteel.
Maar ik voelde mij ook niet waardig zijn prinses te zijn. Dat kan dus ook.
En misschien, omdat ik dat zelf niet vond, vond hij dat ook niet.
Had hij verwacht dat de prinses die hij gered had, ook echt gered wilde worden.

Geen verwachtingen meer voor mij. Ik ban ze uit zodra ik er weer één aan de horizon voel gloren.
Geen prins. Geen wit paard. Geen goudgekleurde toekomst.
Wel een blinkend zwaard.

Mijn kasteel is mijn strijdveld.
De toren moet ik zelf uitklimmen.
De draak moet ik zelf verslaan.
En als ik gekust word (dat mag!), ben ik stiekem alláng wakker.

Rotsblok

2010-07-17T01:50:00.000-07:00

Vriendschap.
Zo fijn om altijd iemand te hebben om je hart bij te luchten. Om je geheimen mee te delen. Je onzekerheden, angsten, je vreugde, je verdriet.
Om je geaccepteerd bij te voelen. Veilig. Geliefd.
En je hoeft je nooit onzeker of vreemd bij je beste vriend of vriendin te voelen. Want je kunt altijd jezelf zijn.
Je hoeft jezelf ook nooit af te vragen wat voor liefde het is. Want vriendschap is vriendschap. Toch?

Op de middelbare school had ik een beste vriendin tegen wie ik behoorlijk opkeek. Want ze was slim en grappig en ontzettend zelfverzekerd. En dat laatste was ik allesbehalve. Daarom zag ik het als een eer om haar vriendin te zijn. Zij had mij uitgekozen. Ik mocht elke dag bij haar zijn. In de pauzes bij haar zitten. Met haar praten, met haar lachen, met haar de wereld verkennen.
Zij hielp mij uit mijn schulp kruipen. Zij zag wie ik kon zijn.
Ik weet nog dat ik op een ochtend naar school liep, en dat mijn hart bij de gedachte haar dadelijk weer te zien een sprongetje maakte.
Volgens mij maakte ik er zelfs een huppeltje bij.
En stond ik toen even stil.
Want wat was dat, dat ik daar voelde?
Was dat normaal?
Was ik... Ik was toch niet....?
Ik stopte mijn verwarring vlug in mijn schooltas, voor iemand het kon zien, en besloot mijn gevoelens nauwkeurig in de gaten te houden.
En haalde een half uur later opgelucht adem toen ik concludeerde dat ik in de verste verte geen behoefte had om mijn beste vriendin te tongzoenen.
Pfffjjiooeee.

Maar ik wist vanaf toen wel dat de grens tussen vriendschap en méér dan vriendschap soms behoorlijk vaag kan zijn. Verwarrend kan zijn.
En later ontdekte ik ook hoe het betreden van dat schemergebied een vriendschap behoorlijk om zeep kan helpen.

Tijdens mijn studie ontstond er een hechte vriendschap tussen mij en R.
Bijna altijd waren hij en ik in de pauzes samen, bijna dagelijks spraken we na de lesuren af, en niet zeldzaam vond je ons samen in een café.
Dan werd er driftig gefilosofeerd over het Leven. Over Kunst. Over de Liefde.
En we waren het niet altijd eens met elkaar, maar dat maakte het alleen maar leuker en waardevoller.
R. en ik begrepen elkaar. Wij voelden elkaar naadloos aan en hoefden onze gedachten nauwelijks uit te spreken. Want de ander wist al precies wat de één wilde zeggen, en de één zag in een enkele oogopslag wat de ander bedoelde.
Het was een vriendschap zoals je die niet vaak ziet tussen een jongen en een meisje. Tussen een man en een vrouw.
Warm en open, en ongecompliceerd.

En toen struikelden we.

Op ons pad lag namelijk een gigantisch rotsblok.
En ik had ‘m niet zien aankomen. Niet wíllen zien aankomen.
Maar R. kon er niet omheen.

Verliefdheid.
Hij was verliefd op mij.
En begreep niet dat ik dat niet op hem was. Dat ik dat ook nooit zou worden.
Maar ik was het niet. En ik wilde het wel – alleen al voor hem, om hem gelukkig te zien, wilde ik het – maar ik kon het niet.
Hij smeekte me.
Het een kans te geven. Het in ieder geval te proberen.
Wilde me zoenen. Maar ik draaide mijn hoofd weg.
Voelde het niet.
En ik zag in zijn ogen zijn verlangen en pijn. Maar kon het hem niet geven. Wat hij verlangde niet. Wel de pijn.
Hij verdiende iemand die echt op hem verliefd was, en ik wilde hem niet nog meer kwetsen door hem hoop te geven. Want die zou vals zijn.
Ik wilde zijn vriendin zijn. Zijn beste vriendin. En dat hij mijn beste vriend zou blijven.
Dat het bleef zoals het was.
Maar hij kon het niet.
En ik smeekte hem.
Het een kans te geven. Het in ieder geval te proberen.
Wilde hem vasthouden. Maar hij draaide zich weg.
Voelde te veel.
En ik zag hem van mij weglopen.
Alsof ik een monster was, een ziekte.
En ik voelde hoe ik hem kwijt was geraakt.
En dat het pijn deed. En dat ik hem miste.
Dat ik mijn beste vriend verloren was.
Aan een monster, aan een ziekte.
Aan een rotsblok dat verliefdheid heet.

Is het wel mogelijk? Een vriendschap tussen man en vrouw, zonder dat er ooit iets meer gaat spelen?
Het is mij nog nooit gelukt.
Maar dat kan ook aan mij liggen, natuurlijk.

Zo is er goede vriend J. Mijn beste mannelijke vriend. Mijn enige mannelijke vriend, eigenlijk.
Acht jaar duurt onze vriendschap nu. Ondanks het feit dat hij in het begin verliefd op me was geworden en ik deze gevoelens niet kon beantwoorden.
(Weer niet, nee.)
Onze vriendschap heeft het rotsblok gelukkig overleefd, en dat mag een godswonder heten.
Maar nu.
Bij J. kan ik alles kwijt. Ik kan hem vertellen wat ik wil en ik kan zijn wie ik ben. Hij zou me nooit van zich afduwen, me nooit veroordelen. Hij is zoals mijn beste vriendinnen: ik weet dat hij sowieso van mij houdt.
En dat is een heerlijk gevoel.
Maar nu.
Ik heb J. verteld over een jongen waar ik al een week haast niet om slapen kan, waar ik al een week alleen maar liefdesliedjes om draai, waar ik al een week bijna niet om eten kan, waar ik al een week alcoholist en kettingroker om lijk te worden, waar ik al een week cirkeltjes in mijn hoofd om ren, waar ik al een week een hart met ADHD verschijnselen om heb, waar ik al een week een botanische modderpoel met vlinders in mijn buik om meezeul, waar ik al een week geen hoogte van krijg, en waar ik dus al een week helemaal gek van word.
Daar vertelde ik dus over. Uitvoerig en met passende wanhoop en rode wangen.
En J. en ik dronken er met vrolijk cynisme een fles rosé bij. En een fles prosecco. En toen nog whisky.
En toen was J. opeens vlak bij me.
En wist ik wat er komen zou.
En wilde ik het niet. Maar wilde ik het wel.
Niet omdat hij J. was. Mijn beste mannelijke vriend bij wie ik altijd terecht kon.
Wel omdat hij J. was. Mijn beste mannelijke vriend bij wie ik altijd terecht kon.
Verwarring alom.
Mijn hoofd zei nee. Mijn buik was het daar mee eens.
Mijn hart was stil, dus daar had ik niets aan.
Maar mijn lichaam was zeker van één ding: dat het aandacht en liefde wilde.

Maar nu.
Nu ben ik bang.
Bang voor dat verdomde stuk rots dat de helling af komt denderen om de boel weer danig te versjteren.
En voel ik me schuldig. Naar hem toe. Naar mezelf toe. Naar degene die ik eigenlijk wil.
En voel ik me misselijk. Misselijk van spijt.
De modderpoel borrelt. De vlinders snappen er niets van.

Eigen schuld, dikke rotsblok.

Deur

2010-07-12T08:52:00.001-07:00

De deur staat open
En jij wenkt mij
Ik loop te stralen
Want jij roept mij
Ik loop wat sneller
Want jij vraagt mij
Ik ga rennen
Want jij belooft mij
Ik strek mijn arm uit
En jij streelt mij
Ik neem een sprong
En jij
Trekt de deur met een
Ruk en met een klap
Dicht
Voor mijn gezicht
Dat tegen het hardhout
Knalt

Ik blijf
In bebloede stilte
Achter
De nerven in mijn hart
Gebrand

Onvoorwaardelijk

2010-07-10T09:44:00.000-07:00

“Je hebt geen reden om te huilen.
Veeg je tranen weg.”
Ik stond voor de spiegel mezelf in de ogen te kijken.
En wat ik zag was wanhoop.
Of eerder verdriet.
Een verdrietig soort wanhopig verlangen.
Niet naar mezelf natuurlijk, al keek ik daar op dat moment wel naar.

Soms wil je niet alleen zijn, en ook niet alleen zijn bij een ander.
Soms is het spel niet meer genoeg, maar zit je vast in je verlangen.

Ik wil dat iemand onvoorwaardelijk van mij houdt.
Ik wil dat iemand, zelfs na het lezen van ALLES wat ik in dit blog neerschrijf, nog steeds bij mij wil zijn.
Ik wil dat iemand ziet wie ik ben, en mij mooi vindt.
Ondanks alles.
Dankzij alles.
Ik wil geen geheimen, ik wil geen opeenstapeling van onzekerheden tussen ons in hebben staan.
Ik wil dat niets het zicht ontneemt.
Ik wil dat hij mij ziet, en ik hem, en dat het goed is. Dat het prachtig is. Dat het niet perfect is. Dat het is zoals het is. Dat het niet uitmaakt.
Omdat je van elkaar houdt.
Wat er ook is gebeurd.
Wat er ook gebeuren zal.

Omdat je van elkaar houdt.

Maar relaties maken van het simpelste en puurste van alles dat er is een moordkuil. En dan noemen we het ‘het gecompliceerdste dat er is’.
Maar het complex zijn we mooi wel zelf.

Onvoorwaardelijke liefde heb ik pas écht leren kennen toen ik moeder werd.
Natuurlijk is er een heel standvastige en diepe liefde voor mijn familie.
Hield (en houd ik nog steeds) heel erg veel van mijn laatste grote liefde.
Voel ik veel vreugde en geluk bij en voor mijn beste vrienden.
Kan ik ook een golf van genegenheid voelen voor een wildvreemde op straat.
Maar voor mijn zoontje zou ik kunnen sterven.
En als hij zou sterven, zou ik niet willen leven.
Ik denk niet dat de liefde voor een man of voor wie dan ook, ooit aan die liefde zou kunnen tippen. Eerlijk niet.

In relaties stellen we vaak voorwaarden aan de ander. Verwachten we iets van de ander. Hopen en dromen we dingen die de ander zou moeten vervullen. Willen we niet gekwetst worden. Eisen we niet gekwetst te worden
En als er aan de verwachten niet voldaan wordt (dat is te verwachten), als de droom geen realiteit wordt (dromen zijn niet voor niets dromen), als we niet gevrijwaard blijven van pijn (vreugde kan niet zonder dat), dan loopt een relatie grote kans om kapot te gaan. Dan lopen we tegen onze eigen voorwaarden op. Pats. Boem. Rinkeldekinkel.
En dan gaat het uit.
Of dan wil je een familielid niet meer zien.
Of verbreek je de vriendschap.
Maar ik kan me absoluut niet voorstellen dat je de band met je kind verbreekt.
Dat is een onmogelijkheid op zich. Want die band is er voor het leven.
En volgens mij zou ik nooit de liefde niet meer kunnen voelen die ik voel voor hem.
Hoe hij ook wordt, later.
Wat hij ook doet.
Hoe vaak hij mij of anderen ook kwetst.
Je kind is als een deel van jezelf.
Veel anderen zijn dat niet.
Al zou het wel zo kunnen zijn. Als je het toelaat. Als je liefde toelaat. De ander toelaat.
Wanneer iemand je werkelijk in je hart raakt, wanneer je werkelijk tot over je oren verliefd wordt, wanneer je werkelijk van iemand houdt – dan kan die liefde absoluut in de buurt komen bij de intensiteit van de liefde voor je kind.

Wanneer je van iemand houdt, geef je je hart weg.
Het is echt zo.
Toen mijn zoontje net geboren was, voelde het alsof mijn hart daar in de wieg lag.
En als iemand anders hem oppakte, dacht ik: “Voorzichtig, dat is mijn hart dat jij daar vasthoudt”.
En toen hij op zijn benen leerde staan, kon het zomaar zijn dat mijn hart plots van mij wegliep.

Als je verliefd wordt op iemand, geef je je hart ook weg.
Alleen kan het best zijn dat je dat hart al snel weer terugkrijgt.
In stukjes, misschien. Of ziek. Of een stukje kleiner geworden.
Dat hangt er helemaal van af hoe de ontvanger en teruggever van je hart er mee om is gegaan. Of hij er een beetje zorgzaam voor is geweest, er genoeg aandacht aan heeft geschonken. Het gevoed heeft. Het niet te heet heeft gewassen.
Of hij geeft het ongebruikt terug. Dat is nog erger. Dat hij het helemaal niet wilde hebben, en je vriendelijk ervoor bedankt.
Een afgewezen hart is het allerergste soort hart om te hebben.

Gelukkig is het overigens ook zo, dat als jij je hart terug wilt, de ander daar niets over heeft in te brengen. Hij (of zij) kan niet zeggen: “Ho, ho, eens gegeven blijft gegeven.”
Dat zou flink balen zijn.
Dan ben je verplicht nog altijd van iemand te houden, ook al wil je het niet.
.....
Hmm,
Ik geloof dat mijn stelling hier geen stand houdt.
Helaas, mensen: soms ben je je hart gewoon voorgoed kwijt.
En hé - dat moet dan onvoorwaardelijke liefde zijn!

Maar gelukkig heb je meer dan één hart tot je beschikking.
Zie je hart als een kopieermachine (ik weet het, klinkt niet heel romantisch, maar soms is een vergelijking ook gewoonweg praktisch): je kunt met één druk op de knop kopietjes van het origineel maken, en weggeven.
En het papier raakt nooit op.
Want als er érgens een onuitputtelijke voorraad van is, dan is het wel van de liefde.
De kruik is altijd gevuld, hoeveel je er ook uitschenkt.
(En is uiteraard gemaakt van onbreekbaar plastic, anders hang je alsnog.)

Als je kijkt naar de mensen om je heen van wie je houdt – kan je je dan voorstellen dat je ooit niet van ze houdt?
En als je kijkt naar de mensen uit je verleden van wie je ooit gehouden hebt – is er werkelijk niets over van de liefde van toen?
Ik geloof dat liefde niet eindig is.
Wel dat affectie tussen twee mensen eindig is. En dat harmonie tussen twee mensen eindig is. En dat verlangen tussen twee mensen eindig is. En dat verliefdheid tussen twee mensen eindig is.
Maar niet dat liefde tussen twee mensen eindig is.
Soms is het er heel sterk, omdat er weinig in de weg zit dat je ervan weerhoudt die liefde te voelen.
Soms lijkt het compleet verdwenen, omdat het bedolven is geraakt onder opeenhopingen van negatieve emoties en gedachten.
Soms voel je de liefde groeien, en wordt een kennis een vriend, of een vriend een geliefde.
Soms is het er ook opeens - alsof alle sluiers met één handbeweging voor je ogen worden weggetrokken, en je ziet wie iemand werkelijk is.
En als je het dan voelt, die bodemloze put van liefde – je hart dat uit zijn voegen barst en je hele lichaam overneemt, in golven van warmte, geluk en verlangen het nog groter wordt dan wie jij bent, net zolang totdat het de ander heeft omsloten – dan voel je dat je niets anders kunt dan onvoorwaardelijk geven.
Dan weet je dat liefde niet voorwaardelijk kan zijn, omdat liefde onvoorwaardelijk IS.

Al is het natuurlijk ook zo, dat er ergens een verlangen sluimert om te ontvangen.
Om wat je geeft, terug te voelen.
Verlangen om één te worden, verbonden te zijn.
Om niet meer alleen te bestaan.
Niet meer alleen te zijn.
Maar samen te bestaan.
En dat die ander dat dan ook ervaart.
Hetzelfde wil met jou.
En als je elkaar dan omarmt, dan voel je plots de grens niet meer tussen jou en tussen hem, waar jij eindigt en hij begint, wat jouw hart is en wat het zijne.
Er is nog maar één hart.
En je omhelst door hem jezelf.

Stel, je hebt dat gevoeld, maar de ander niet.
Of hij begrijpt het niet.
Of wil het niet begrijpen of voelen.
Dan heb je toch alweer je hart gegeven.
En je hoeft het echt niet terug.
Het is een liefdevolle aderlating.
Je gaat nog echt niet dood.
Maar het doet verdomd veel pijn.
Echt.

Enfin, genoeg liefde om weg te geven.
Maar ook genoeg pijn om terug te krijgen.
Dat is het risico dat liefhebben met zich meedraagt.
Zoals Kahlil Gibran het in ‘De Profeet’ verwoordt:
Wanneer de liefde wenkt, volgt haar,
al zijn haar wegen zwaar en steil.
En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan,
al zou het zwaard, verborgen in haar veren,
je verwonden.

Ik stond voor de spiegel en ik voelde mijn wond.
Maar ik voelde ook wat ik wilde geven.
En uit de botsing tussen mijn angsten en verlangens, mijn liefde en pijn, het beeld van degene die ik liefde wilde geven en mijn eigen reflectie die liefde wilde ontvangen – uit die botsing welden mijn tranen en stroomden warm over mijn gezicht.
“Droog je tranen”, zei ik tegen mezelf.
En ik klonk een beetje boos.
“Je hebt geen reden om te huilen”.
Maar ik zag wel dat ik glashart stond te liegen.
Mijn antwoord kwam meteen (want de waarheid is het snelst):
“Er is altijd een reden om te huilen”.
En ik herhaalde het nog eens:
“Er is altijd een reden om te huilen”.
Mijn hart was aan het praten.
Het lacht en huilt altijd.
Verlangt alleen maar liefde.
Dus uiteindelijk zichzelf.

En ik liet mijn tranen gaan.

Invalshoek

2010-07-10T09:39:00.000-07:00

Ik hou ervan als ik iets spontaan vanuit een nieuw perspectief zie.
Dat iets of iemand opeens anders is.
De wereld ondersteboven.
Mezelf binnenstebuiten.
Seks achterstevoren.
Of, zoals laatst, de douchecabine vanaf het plafond bezien.

Ik was uitgeweest met De Bijter.
Jazeker, de man die van pijn houdt en (dus) maar niet los kwam van zijn ex.
De man van wie ik al dacht afscheid genomen te hebben, maar die toch zijn rentree had gemaakt.
“Ik ben klaar met ‘r”, zei hij.
En echt, ik vond het vervelend voor hem.
Maar een vrouw die klinkt alsof ze gebaat is bij een pittig jaartje psychiatrische behandeling (liefst intern) – zo’n vrouw verdient hij niet.
Uiteráárd niet.
We waren dus uitgeweest. Uit eten welteverstaan.
Ik had biefstuk, maar die viel tegen: veel te veel de verkeerde kant van medium, en bovendien te taai en lauw.
En ik had zin in vlees. Sappig, bloederig, mals en warm.
Daar had ik recht op, vond ik. Want ik had het besteld.
Maar ik liet de ontzettend aardige serveerster met rust, en besloot dat de bestelling wellicht elders geïnd kon worden. Was er eigenlijk al zeker van.
Want hij zou mee naar huis gaan, De Bijter. Naar mijn huis. Naar mijn bed.
En onder mijn douche dus.
Want dat doe je op warme, zomerse dagen en bijbehorende klamme avonden als deze.
Douchen.
Om schoon te worden, om af te koelen.
Maar laat dat laatste maar zitten.

Ik zat met mijn hoofd tegen de ventilatie.
Mijn benen tegen de muurtjes geplant.
Mijn billen op zijn brede schouders.
Mijn rechterhand om de douchestang.
Mijn linkerhand door wisselend zíjn haar, mijn eigen haar, tegen de ruwe oppervlakte van het plafond, en voor mijn mond - om mijn kreten te smoren.
Want die afzuiger hè. (Het is stom, ik weet het, maar het kan me helaas nog wel eens schelen wat de buren – in een omtrek van een halve kilometer – kunnen horen en wat zij daarvan denken.)
Maar ik hou er nu eenmaal van om geluid te maken.
Dat maakt het nog lekkerder. Mezelf kunnen laten gaan.
Ik zou zelfs zeggen, dames: hou je nooit in!
Ook handig voor het manschap naast/in/op/onder/achter je: dan weet hij meteen hoe het er voor staat. En kan hij meegenieten natuurlijk, want ik moet de eerste man nog ontmoeten die vrouwelijke bedgeluiden (de uitingen van genot die de keel verlaten dan – over de rest heb ik het even niet) niet opwindend vindt.
(En als zo’n man er wel is – ZIJN probleem.)
Enfin, de douche heeft er een nieuwe dimensie bij.

Mijn onderlichaam overigens ook.
Want diezelfde avond besloot ik om op een voorstel van hem in te gaan.
Geen oneerbiedig voorstel, want hij vroeg het aardig.
Je zou het wel ‘ondergebiedig’ kunnen noemen. Dat wel.
Het ging namelijk over het verkennen van de achteruitgang.
Yep.
Of hij mij dus anaal mocht nemen.
En daar heb ik echt nog even over getwijfeld, dat mag je best weten.
Ik kon mij namelijk een eerdere, ongevraagde penetratie nog wel heugen.
Heel ordinair in een wc-hokje van een club.
Een typisch gevalletje ‘daar denken we maar niet meer aan terug’.
Maar dat moest ik nu dus wel.
Ik had er namelijk een week lang last van gehad, toen.

Dus ik twijfelde even. Begrijpelijk.
Maar omdat ik me had voorgenomen alle onbekende horizonten op z’n minst een kleine kans te geven, leek het me ook wel fair om een reeds op onprofessionele wijze ontgint gebied in de herkansing te gooien.
Bovendien had ik recentelijk tot mijn eigen verbazing ontdekt dat als er iets kleins – een vinger, om specifiek te zijn (voor je er van alles bij denkt) – naar binnen gaat van achteren, tijdens de volop bezig zijnde seks van voren, dat dat toch op een haast onbeschrijfelijke manier lekker is. Een beetje alsof er een extra raampje open wordt gezet in een overvolle, kokendhete auto. En dat dan de plotselinge luchtstroom je even de adem beneemt. En dat je daarna echt hélemaal wakker bent.
Dat gaf me te denken.
Wat als die ene vinger slechts een voorproefje is van een tornado aan genot?
Dus ik zei: “Ja, u mag”.

En ik kan er kort over zijn:
“Auw”
“Ehm”
“Hmm”
“Nou..”
“Mmm...”
En het rijmt, zowaar.
Maar poëtischer dan dit wordt het niet.
De achterkant loopt toch wat achter op de voorkant.
Zal aan de locatie liggen, en de biologische functie ervan.
Er komen van je lang zal ze leven namelijk geen kindjes van. Of uit.
Er komt wel dagelijks iets anders uit.
Vervelend was het overigens echt niet (op die eerste ‘auw’ na dan).
Toegegeven: zelfs behoorlijk fijn nog op een gegeven moment (als de rek er een beetje in zit).
Maar om nou te zeggen mind-blowing...
(Butt-blowing zou meer in de buurt komen, maar klinkt ook weer zo overdreven akelig – ik zie de stukjes bil al tegen het plafond aan zitten...)
Bovendien zag ik het een beetje als een afwijzing van mijn arme vagina.
Die moest hulpeloos en leeg toezien hoe de donkere buurman daar opeens bezoek ontving.
Heel verwarrend. Kan me voorstellen dat ze sip met haar onderlip gepruild moet hebben.
Ze was niet genoeg meer.
Ze stond buitenspel.
Dankzij de uitgang van een afvalverwerkings-systeem.
Een gat dat niet meer dan een sluitspier is.
Een sluitspier!!
Duidelijk niet gemaakt om zich te openen voor de buitenwereld.
Zij wel.

Dus... Nee.
Het deed het ‘m niet voor mij.
Al staat het achterhek op een kier (echt, het slot is stuk);
voortaan toch gewoon maar weer netjes aanbellen bij de voordeur.
En mocht iemand evengoed briljante ideeën hebben betreft hedendaagse of traditionele tuinarchitectuur, dan wil ik het daar best over hebben.
Ik ben namelijk dol op nieuwe perspectieven. Andere invalshoeken.
Maar alleen als hij het hele huis bezichtigd heeft en netjes zijn thee heeft opgedronken.
Want zo ouderwets ben ik dan toch weer wel.

Vader-ding

2010-06-29T03:57:00.000-07:00

Mijn vader is een sukkel.
Echt.
Je zou het niet meteen zeggen als je hem ontmoet.
Hij is spontaan, sociaal, grappig (dat vindt hij zelf ook, maar dat vergeef je hem meteen), heeft altijd wel een leuke anekdote uit zijn levensrepetoire, en is een aardige vent om te zien (voor een vijftiger dan) - met een charmante glimlach, mooie blauwe ogen en een mannelijke baard.
So far, so good.
Maar dan.
Hij houdt ervan om een biertje te drinken.
En whisky in zijn koffie.
Het valt niet echt op, want het is wel gezellig.
En hij woont in Schotland.
Maar als de avond vordert, zul je merken dat hij het wel heel erg leuk vindt om aan het woord te zijn. Aan het woord te blijven. Om zichzelf aan het woord te horen. En als je zelf niet even hard meedrinkt, valt het je misschien ook op dat het niveau flink onder de zeespiegel daalt.
Dat die man echt vol onzin en flauwigheden zit.
En misschien begin je dan medelijden met hem te krijgen.
Of je ergert je groen en geel.
En zorg je dat je toch echt naar huis of naar bed moet.
Want het houdt niet op.
Hij houdt niet op.

Mijn medelijden begon op mijn twaalfde.
Ik begon namelijk in te zien dat deze man vol geweldige ideeën zat, maar dat er van die ideeën nooit een geweldig vervolg kwam. Dat ze jammerlijk eindigden.
Keer op keer deed hij mij en mijn broertje beloften.
Beloofde hij Euro Disney.
Beloofde hij een fijne vakantie.
Beloofde hij onze geplunderde spaarrekeningen aan te zullen vullen.
Beloofde hij een betere vader.
Maar het kwam er nooit van.
En je vergeeft het hem.
Want het komt uit een goed hart, die beloftes.
Hij WIL het ook echt.
En hij houdt van zijn kinderen, dat zie je zo.
Bovendien: de weekenden die we bij hem spendeerden, betekenden structureel laat naar bed mogen, horrorfilms kijken terwijl hij comateus op de bank lag, en in de ochtend snoep voor het ontbijt.
Terwijl hij tot in de middag in zijn bed bleef liggen. Dat dan weer wel.

Mijn vader had het ook niet makkelijk.
Geboren bij ouders die hem verwaarloosden.
Mishandeld door de ouders die hem werden toegewezen.
Gescheiden van de enige vrouw met wie hij – naar eigen zeggen - écht gelukkig was geweest.
Gestopt met zijn baan als maatschappelijk werker om zijn ‘andere talenten’ te laten ontplooien, maar wat keer op keer mislukte;
Zijn schrijfambities bleven stokken bij vooronderzoek; de praktijk voor esoterische geneeskunde die hij samen met een vriendin oprichtte, ging na drie maanden al ter ziele; het reisbureau aan huis ging finaal failliet en hij bleef achter met een schuld van meer dan een ton en stapels brochures met tropische plaatjes van bestemmingen waar hij zelf nog nooit geweest was.
Lang heeft hij op de armoedegrens geleefd.
En heeft hij overwogen er een eind aan te maken. Aan zijn leven.
Maar je moet het hem nageven: hij krabbelde altijd weer overeind.
Mede dankzij ons, zijn kinderen, vertelde hij. Onze tweewekelijkse bezoekjes hielden hem op de been.
Ik, een kind, hield mijn vader levend.
Enig idee hoe dat voelde?
Ik was twaalf, en was de ouder van mijn vader geworden.

Hij is een dromer, mijn vader. Nog steeds.
En hij mag Nederland ontvlucht zijn om een nieuw en beter leven in Schotland na te jagen – hij heeft zijn problemen gewoon in zijn koffer meegenomen.
Wat had hij dan verwacht?
Dat zijn ondernemingen daar wel zouden slagen?
Dat zijn liefdesleven, al even desastreus als zijn zakelijk leven, daar wel zou floreren?
Hij leefde er nog verder onder de armoedegrens dan in Nederland.
In een ijskoud, ontzettend klein huisje waar het spookte.
In een dorp waar roddel en achterklap een even grote levensbehoefte was als drank.
Met een vriendin die aan de Prozac zat en met wie hij meer ruzie had dan vrede.
Maar je moet het hem nageven: hij krabbelt altijd weer overeind.

Het dorp heeft hij ingeruild voor de stad.
Zijn toenmalige vriendin voor een wat stabieler exemplaar waar hij – de goden zij geprezen – toch echt oud mee lijkt te worden (en inmiddels wordt hij dat ook).
En de ene onderneming voor twee nieuwe. Die uiteraard veelbelovend leken, maar die hem door de kredietcrisis veel extra grijze haren hebben bezorgd.
Bij mijn vader is het nu constant crisis, eigenlijk.
Veel veranderd is er dus niet.
Behalve dat ik hem nog minder zie dan voorheen.
En als hij belt, laat ik hem gelaten zijn verhaal doen. Een verhaal dat altijd hetzelfde is en soms wel een uur duurt.
Steevast sluit hij zijn monoloog af met de woorden ‘Ik bel je van de week nog’, maar daar kan ik alleen nog maar om lachen.
Dat doet hij namelijk steevast nooit.

Ik neem mijn vader al sinds mijn kindertijd niet serieus meer.
En dat vind ik echt heel jammer.
En dat neem ik hem ook kwalijk.
Ik neem het hem allemaal behoorlijk kwalijk.
Dat hij nooit kon waarmaken wat hij ons beloofde.
Dat hij ons spaargeld nooit heeft teruggestort.
Dat hij ons heeft laten zien dat relaties rot zijn;
Dat hij ons heeft laten huilen door zijn ruzies.
Dat hij ons in de steek heeft gelaten.
Twee keer.
(eerst door toen ik vijf was opeens uit huis te zijn gegaan, daarna door toen ik vijftien was te emigreren)
Dat hij nooit de tijd neemt écht naar mij te luisteren.
Dat ik nu nooit meer de tijd neem naar hém te luisteren.
Dat ik me schuldig voel.
Dat hij geen echte vader is.
Dat ik medelijden met hem heb.
Dat hij een bierbuik heeft die alsmaar groter wordt.
Dat hij een hart heeft dat ware liefde nooit gekend heeft.
Dat hij mijn moeder aan het huilen heeft gemaakt (ik was vijf, we zaten aan de keukentafel, en ik huilde met haar mee).
Dat alles om hem heen gedoemd lijkt te mislukken.
Dat hij zijn eerste kleinzoon pas opzocht toen die al zes maanden oud was.
Dat hij vreemdging toen mijn moeder zwanger van mijn broertje was (en in hun eigen huis hè: hij zat beneden te vozen op de bank terwijl zij tonnetje rond op bed lag, boven).
En ik neem het hem kwalijk dat hij zelf nooit gelukkig is.
Zijn ongeluk is namelijk het onze.
Ik neem het hem kwalijk dat ik me voor hem heb moeten afsluiten.
Ik neem het hem kwalijk dat ik geen goede dochter voor hem kan zijn.
En ik neem het hem grondig kwalijk dat ik behoorlijk op hem lijk.
Zijn schuld.

Want misschien is het je nog niet opgevallen, maar ik lijdt geloof ik aan een soort vadercomplex.
Het is iets dat me blijft achtervolgen, dat telkens weer de kop op steekt.
Het bewijs?
De enorme lijst aan verliefdheden die nergens toe konden leiden omdat ze zich richtten op De Onbereikbare Man.
Mannen met vriendin.
Met vrouw.
Met een emotionele stoornis.
Met bindingsangst.
Met 2000 kilometer ertussen.
Met nog drie vriendinnetjes als ik.
Mannen dus, waar ik niet op mócht vallen, en die daarom juist zo ongelooflijk aantrekkelijk waren.
Want veilig voor mij.
Ik hoefde me niet te binden, maar kon me toch in een smachtende, smeulende verliefdheid storten.
En als ik ze per ongeluk toch ‘kreeg’ (bijvoorbeeld: ze werden verliefd op me en wilden hun vrouw en eventueel gezin al verlaten) – dan was de verliefdheid voorbij. Dan maakte ik dat ik weg kwam. Ajú.
En als het op een andere manier stuk ging, dan voelde ik me niet zo heel erg afgewezen. Ik had me immers nooit helemaal gegeven.
Ik kon niet verlaten worden, want ik was nooit samen geweest.
Het was me al snel duidelijk dat er een patroon in zat, en dat dat patroon te maken had met mijn eigen bindingsangst.
Met mijn vader.

Alle tekenen wezen ook op dit probleem.
Op mijn twintigste las ik een artikel over de invloed van de band met je ouders op je relaties, en vooral de relatie van een dochter met haar vader, en ik wist dat dat artikel over mij ging.
Maar wat doe je ermee?
Ik was 23 en liet uit nieuwsgierigheid een waarzegster in een restaurant wat kaarten voor mij open leggen.
Ze keek mij doordringend aan, en vroeg of mijn vader erg belangrijk voor mij was.
Ik lachte schamper en antwoordde dat hij niet veel in mijn leven betekende, nee.
Ze keek nog eens naar de kaart die de waarheid had verteld, en zei dat er toch een vaderfiguur in mijn leven was die belangrijk voor mij zijn moest.
Ik dacht aan mijn stiefvader, met wie ik een goede band had.
Ik dacht zelfs aan een leraar, die mij veel geleerd had.
Maar mijn eigen vader veegde ik van tafel.
En dat had wat moeten zeggen, natuurlijk.

Een jaar later bood een astrologe aan eens naar mijn horoscoop te kijken.
Ze zei veel rake dingen. Dingen die ik wist, maar ook dingen waar ik nog mee worstelde. Heel veilig nog allemaal, dat wel. Over werk en studie. Dat ik gewoon moest gaan doen wat ik wilde doen en me niet tot een studie moest beperken waar mijn hart niet helemaal in lag.
(Ze was niet slecht, die astrologe: een jaar later brak ik mijn studie af om voor mezelf te beginnen. Of haar suggestie daarmee te maken heeft, laat ik even terzijde... Enfin.)
“Je vader...” begon ze plotseling.
Ik verslikte me in mijn thee.
“Je vader is een heel belangrijk aspect in je horoscoop”.
Ik keek haar vragend aan.
“Hoe is je relatie met hem?”
Gaan we weer, dacht ik, en vertelde dat die relatie niet al te geweldig was. Dat ik niet zoveel met mijn vader had.
“Je hebt juist veel met je vader – hij neemt een centraal punt in.”
En ze keek veelzeggend naar de uitdraai van mijn planetaire zelf.
“O”. Ik wist niet wat te zeggen. Ik wilde helemaal niet over mijn vader nadenken.
Konden we het niet over de toekomst hebben? Werk? Liefde? Dat soort dingen?
Maar ze was onverbiddelijk.
“Als je de relatie met je vader niet verbetert, voorzie ik een grote crisis in je relatie rond je 25e”.
Ik veerde op. Een relatie? Dat zou mooi zijn. Dat ik over een jaar dus wellicht een heuse relatie heb!
Ik achtte de kans klein.

Maar ze kreeg gelijk, de astrologe.
Zo ontzettend gelijk.
Ik kreeg een relatie op mijn 25e. Mijn eerste echte. En ik verknalde het ook bijna meteen.
Ze had het niet overdreven. Het was een crisis. Niet zo’n kleintje ook.
En ik wilde dat ik het had opgelost, met mijn vader.
Zodat dit niet was gebeurd.
Mijn vluchtgedrag. Mijn bindingsangst. Mijn zoeken naar het onbereikbare en mijn afwijzen van wat bereikbaar is.
Wat absurd.
Willen wat niet goed voor je is.
Maar de patronen zijn duidelijk.
De planeten liegen niet.
Ik wilde alleen maar mijn vader.

Dus nu zit in de ruïnes van mijn vorige relatie.
En mijn vader is nog steeds een sukkel.
Maar dat ben ik zelf ook.
En al neem ik hem dat kwalijk, misschien moet ik toch eens een stap zetten.
In mijn eigen belang, maar ook dat van mijn vader.
Misschien wil hij zijn dochter immers ook wel terug.
Als hij al beseft dat hij mij al lang geleden is kwijtgeraakt.

Jaren geleden wilde ik volledig open naar hem zijn.
Hem vertellen van mijn verdriet.
Van mijn teleurstelling.
Maar ik durfde niet, bang dat hij het niet zou begrijpen.
Wat als hij – door mij! – in een depressie verviel?
Wat als hij het MIJ kwalijk ging nemen?
En zou het überhaupt helpen?
Zou het echt opluchten, of zou er niets veranderen?
Dus ik durfde niet.

Maar hier zit ik, alleen, en ik loop alweer achter allerlei onbereikbare heerschappen aan.
Heel bewust dit keer, dat wel.
Want ik denk niet dat ik iets serieus zou hoeven, nu.
Tenminste, dat voelt zo, nu.
Maar wat als ik echt verliefd word?
Wat als ik hopeloos verliefd word?
Wil ik dan het risico lopen er weer een puinhoop van te maken?
Ik weet dat ik ertoe in staat ben.
Echt, een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een mens is veel hardleerser!

De volgende keer als mijn vader belt, zal ik proberen echt te luisteren.
En zal ik proberen ook echt iets te vertellen.
En als hij ophangt met de woorden ‘Ik bel je van de week nog’, dan zal ik zeggen ‘Daar hou ik je aan’, zonder te denken:
Yeah, right.

Hij heeft mijn eerste stapjes meegemaakt, toen ik vijftien maanden oud was.
En hield daarbij mijn handjes vast.
Misschien dat hij dat nu, bijna dertig jaar later, weer kan doen.
Als ik mijn handen uitstrek.
Dat hij ze dan pakt.
Ik hoop het. Hoop het echt.
Want anders val ik.
Val ik best wel hard.
En wat voel ik me dan een sukkel.

Monster

2010-06-19T07:31:00.000-07:00

Soms denk je te weten waar je mee bezig bent.
Soms hoop je te weten waar je mee bezig bent.
En soms weet je bij God niet waar je mee bezig bent.

Zo heeft mijn lichaam volgens mij geen idee wat het aan het doen is. Het lijkt in een hormonale crisis beland. Stuurloos, gulzig en vol uitbarstingen. Een beetje een puber dus. En daardoor loop ik al drie weken met een koppig aanwezige puist op mijn wang. En ben ik bijna twee weken te vroeg ongesteld. En is de chocola altijd weer op. En wil ik non-stop begeerd worden. Wil ik handen over mijn lichaam voelen, tanden in mijn nek, lippen op mijn lippen, wil ik warmte voelen, hitte - om mij heen en diep in mij.
Alsof iets in mij het aldoor koud heeft.
En dan is het wel even balen dat het daar beneden bijna continu een bloederige bedoening is.
En dan is het wel even balen dat, hoe diep iemand ook in je komt, het binnenste nooit bereikt wordt.
En dan is het wel even balen dat je je niet kunt overgeven.

Maar waar geef je je aan over?
En aan wie?
Geef je je over aan je verlangens? Geef je je over aan de leegte? Of juist aan de volheid van het moment?
Geef je je over aan een ander?

Het lichaam is altijd de manifestatie van je innerlijke werkelijkheid. Het laatste wat je ziet van innerlijke processen. Het topje van de ijsberg.
Van binnen moet het bij mij dus ook een rommeltje zijn. En een flink rommeltje ook.
Er wordt veel gewild, veel verlangd. Er wil veel vervuld worden.
En er is angst.
Onrust.
Onzekerheid.
Een beetje de basisingrediënten van het ego dus.
Want op het persoonlijkheidsniveau zijn we het allemaal: bang, onrustig, onzeker. Dat komt omdat onze persoonlijkheden eigenlijk wel weten dat ze inwisselbaar zijn. Het ego weet donders goed dat het maar een onbenullige schil is. Een tijdelijke omhulling.
Het lichaam vergaat namelijk, gedachten vervliegen, emoties verdwijnen.
Onze conceptie van wie wij zijn is gebaseerd op een luchtspiegeling. Het is een kartonnen huis. Klaar om door de eerste de beste tornado omgeblazen te worden.
Daarom schreeuwt het ego om het hardst dat het niet zo is.
Dat het niet waar is dat je ook nog een ziel hebt, maar dat je hele bestaan afhangt van uiterlijkheden. Dat dit alles is dat er is. Dat je bent wat je denkt.
Daarom mogen wij niet weten wat de waarheid is.
Als wij die namelijk zouden kennen en beseffen en ervaren, dan bleef er van het ego weinig over.
Dan zouden we namelijk gelukkig zijn, en het ego overleeft dat niet. Het parasiteert op ongelukkig zijn. Het hongert naar verdriet, woede, angst. Het wil dat jij dat ook wil. Omdat het zo dynamisch is. Omdat alleen maar blijdschap en liefde maar saai zou zijn. Omdat licht nu eenmaal niet zonder duister kan.
Het ego hongert, dus honger jij.
En we voeden het 24/7.
En nooit, maar dan ook nooit, is het genoeg.
Je geeft jezelf, je geeft je leven, je geeft alles wat je doet en voelt en denkt.
Maar het is een monster, dat ego.
Onverzadigbaar.
Altijd krijsend om meer.
We hebben hem echter wel zelf gecreëerd, dat monster.
We hebben het van kinds af aan de verkeerde voeding gegeven.
En wie wordt er gezond op junkfood van negativiteit?

Mijn monster wil gezien worden. Mijn monster wil aandacht. Mijn monster wil bevestiging. Mijn monster wil faam. Mijn monster wil erkenning. Mijn monster wil gehoord worden. Mijn monster wil controle. Mijn monster wil afleiding. Mijn monster wil los gaan. Mijn monster wil chaos. Mijn monster wil winnen. Mijn monster wil gelijk hebben. Mijn monster wil leuk zijn. Mijn monster wil mooi gevonden worden. Mijn monster wil begeerd worden. Mijn monster wil seks. Mijn monster wil drama. Mijn monster wil voelen dat het leeft.
Mijn monster wil ALLES.

Maar mijn monster vergeet één ding.
En dat is dat, hoezeer het ook zijn best doet de boel over te nemen, IK er ook nog ben. Dat ik best nog wat te zeggen heb. Dat ik me niet laat commanderen. Dat ik zie wat dat monster werkelijk is.
Een angstig dier.
Een huilende baby.
Een deel van mij dat ik niet zelf ben, maar dat ik beter kan omarmen dan bevechten.
Want dat monster wil wat wij allemaal willen.
Het maakt alleen, dat we het op de verkeerde plekken zoeken.
Mijn monster wil al die dingen die ik genoemd heb.
Maar waarnaar blijft het zoeken?
Als mijn monster onverzadigbaar is, dan heeft het iets niet gevonden.
Mijn monster wil bestaan. Mijn monster wil nooit ten onder gaan.
Maar is je grootste angst, misschien niet je verlossing?
Want wat mijn monster eigenlijk wil, is dat wat hem zou annihileren.
Mijn monster wil het zelf niet zien, maar wat het wil, is LIEFDE.

Maar liefde ervaar je niet zonder overgave.
Net zomin als je een orgasme kunt beleven zonder overgave.
Of dat je enige andere vorm van geluk kunt beleven zonder overgave.
Overgave is de sleutel naar alles.
Het is de sleutel naar jezelf.
Het monster is er omdat je je niet durft over te geven.
Omdat we verleerd zijn, hoe dat moet.
Maar liefde is nooit weg. Je kunt het ALTIJD ervaren.
En inderdaad, je moet je er aan overgeven.
Je overgeven aan het moment.
Aan de ander.
En bovenal: aan jezelf.
Want de sleutel moet wel in het slot.
Geen orgasme zonder overgave van je lichaam, emoties en gedachten.
Geen liefde zonder overgave van je hart.

Mijn monster heeft mij in de armen van een man gedreven, die zich niet aan mij kan overgeven, omdat zijn sleutel nog bij een ander ligt.
En dat nam ik hem even – heel even – kwalijk. Tot ik naar mijn eigen sleutelbos keek, en zag dat ook ik wat miste.
We namen afscheid, de man en ik. En hij – of was het mijn monster? – beet me nog een laatste keer in mijn nek.
“Dat wilde je vast nog even voelen”, zei hij er nog bij. En ik knikte ‘ja’, met een lieve lach.
Maar het deed alleen maar pijn.

Ik liet hem achter in de auto, en nam mijn monster met mij mee.
Zachtjes sijpelde er bloed naar beneden, maar ik kon er niets aan doen.
Ze hebben geen maandverband voor je hart.
Mijn monster lachte opgewekt, blij met mijn verwarring.
Dit is het drama waar hij om vroeg. Het bloed dat diende te vloeien.
En met het gevoel dat ik iets verloren was in de auto die nu wegreed, vroeg ik mij wanhopig af waar ik toch dacht mee bezig te zijn.
En bij God, ik wist het niet.
Maar had wel een ontzettende honger.

Bijten of gebeten worden

2010-06-15T08:55:00.000-07:00

Seks kan zowel grensverleggend als grensoverschrijdend zijn.
En daar bedoel ik mee: het kan je horizon vergroten, maar je ook confronteren met je eigen grenzen, en dan blijkt die horizon even niet groter te hoeven worden. Als je dat wel laat gebeuren, dan kan dat pijn doen.
Maar eenmaal de grens over, kun je niet meer terug.
Toch?

Het voordeel van een minnaar boven de 35, is dat je nieuwe dingen van hem kunt leren. Indien deze minnaar zelf natuurlijk ook de nodige liefdeslessen geleerd heeft (maar gelukkig neemt die kans dus met de jaren toe).
Zo kun je dingen ontdekken over jezelf, die je tot dan toe nooit hebt durven vermoeden. Dingen die je zelfs in je meest verborgen fantasieën nooit een rol hebt laten spelen.

Zo weet ik nu dat ik van pijn houd.
Werkelijk.
Nooit gedacht dat seks en pijn zó goed samen gaan.
Begrijp me niet verkeerd: ik sla er nu niet met een zweep op los, en ik laat me ook niet martelen met een uitgebreid repertoire aan chirurgisch ogende voorwerpen. Dat lijkt me net wat overdreven.
Maar MY GOD.
Tanden in je nek te voelen.
Een beet, oppervlakkig en snel, maar hard genoeg om de kabels in je nek een neurologische boodschap naar je hersenen te laten sturen. En die hersenen sturen bliksemsnel het volgende signaal door je lichaam terug: S-E-K-S-!
Niet G-E-V-A-A-R, want: hallo, er hangt iemand in je nek. Maar nee - seks dus.
Het heeft een verlammend, sidderend soort effect. Die tanden in je nek.
Nu snap ik waarom Dracula zijn gang kon gaan, als hij eenmaal zijn vlijmscherpe hoektanden in het sappige, vrouwelijke vlees van een slachtoffer had gezet. Nu snap ik de wellustige overgave van die vrouwen. Nu zie ik wat die mysterieuze, donkere aantrekkingskracht van alle vampierenverhalen is.
De erotiek van de pijn.
Er blijkt een heel vage grens te zijn tussen pijn en genot. Of eerder: genot en pijn zijn met elkaar verbonden. Een lichaam in opwinding kan veel hebben, weet ik nu. De pijngrens ligt veel hoger, en het herontdekken van die nieuwe grens werkt als een deeltjesversneller op de prikkels van genot.

‘Ik ga je pijn doen’, zei de man die in mijn nek de toegang tot een ongekende lust had gevonden. ‘Ik ga je pijn doen, en lief voor je zijn.’
Mijn hart beefde in angst en opwinding tegelijk.
Ik ging met hem mee naar huis, en verwachtte al half een duistere kamer met handboeien aan de spijlen van het met zwart satijnen lakens beklede bed. En dat hij ‘even iets makkelijkers’ aan zou doen, om tevoorschijn te komen met een leren masker over zijn hoofd. Zoiets.
Maar ik kan je geruststellen (en mezelf gelukkig ook) – het was niets van dat, die avond. Het was zalig.

Mijn nieuwe minnaar - een knappe man met diepliggende, grijsblauwe ogen, een stevige kaaklijn en brede lach - bleek eigenlijk best normaal te zijn. Maar dan wel met bijtgrage trekjes, dus.
Ik noem hem dan ook De Bijter.
Dracula klinkt natuurlijk stoerder, maar ook weer wat negatief. Het is namelijk geen bloedzuiger, deze Bijter. Hij houdt er gewoon van om zijn tanden in mijn nek te zetten. Om mij te bijten en te knijpen, mij zacht dwingend aan mijn haren te trekken, om mij te domineren, en mij hem te laten domineren. Om mij drie keer in een nacht te laten komen ook. (Nogmaals: MY GOD.)
Maar het belangrijkste is: hij is ook zacht.
Echt, dat redt deze voor mij nieuwe manier van ‘liefhebben’. Pijn en ruwheid af laten wisselen door tederheid, door zachte en langzame bewegingen, liefkozende handen, zachte lippen. Anders zou ik het niet hebben overleefd, vrees ik.
Alleen maar ruwheid is niet goed. Niet voor mijn arme lichaam, maar ook emotioneel gezien niet. Ruw is hard, is afstandelijk, is spelen met je ‘slachtoffer’. En kan onverwacht iets aanboren in jezelf dat je niet dacht te bezitten, of iets dat je ver hebt weggestopt.
Agressie bijvoorbeeld.

Even, in de paar momenten dat ik de regie in eigen handen nam, hèm domineerde, voelde ik een bijna kil gevoel van macht. Het had niets te maken met liefde of liefhebben. Het was een gevoel dat ik kreeg uit een soort zelfbescherming. Uit terugvechten. De macht terugpakken. De ander mijn speelbal laten zijn. Een gevaarlijk gevoel, dat ik bijna meteen weer losliet.
Laat mij de regie dan maar uit handen nemen. Laat een ander mij maar overheersen.
In overgave vind ik verbondenheid. In overheersing niet.
Maar in dat gevoel schuilt OOK een gevaar.
Namelijk: een aanval op je grenzen. Namelijk: het verliezen van jezelf aan de wil van een ander.
En dan komt er een ander gevoel over je heen.
Angst.

We stonden in de bosjes van een park. Hij had me daar plots in getrokken, toen we op weg waren naar het station. We zoenden. Ik voelde mijn wangen gloeien. Hij maakte zijn broek los, en zachtjes begonnen de alarmbellen in mij te rinkelen. Maar hij beet me in mijn nek, en ik kreunde, week geworden. Voelde dat hij naakt was, beneden. Ik zag de gebruikte condooms tussen het groen en de aarde liggen. Negeerde ze paniekerig. Lachte naar hem. Hij lachte terug, en duwde zachtjes mijn hoofd naar beneden.
En toen bevroor ik.

Opeens was ik weer het meisje zonder stem, het meisje zonder mening. Het meisje dat bang was niet leuk gevonden te worden. Het meisje dat overal in mee ging. Bang, om afgewezen te worden.
De kleuter die haar 3-jaar oudere buurmeisje het spaargeld van haar broertje laat stelen.
De 7-jarige die niet durft te zeggen dat ze poffertjes wèl lekker vindt, en op een broodje kauwt terwijl de andere kinderen zitten te smullen.
De 9-jarige die een buurjongen naar haar ‘poesje’ laat kijken.
De 15-jarige die de jongen in haar tent – ondanks een gemurmeld ‘nee’ – haar maagdelijkheid laat ontnemen.
De 20-jarige die wakker schrikt van het kloppend lid van haar nieuwe vriendje dat pontificaal onder haar neus wordt geduwd.
De 23-jarige die ondanks haar voornemen het niet te doen, in bed beland met degene voor wie ze nog zo géén one-night stand wilde zijn.
De 25-jarige die een laatste kop thee niet afslaat, en daarmee een hele relatie ontwricht.
Want wie A zegt, moet B zeggen. En ‘nee’ is een heel naar woord.

Hij drong zachtjes aan. ‘Toe, dat is zo geil’.
Ik wist dat hij het fijn zou vinden. Dat ik het kon doen.
Maar ik kon het niet. Ik kon niet over mijn grens heen gaan. Ik kon niet weer mezelf verliezen. Mijn hele lichaam werkte me tegen. Alles ging op slot.
‘Ik kan het niet’.
Mijn stem trilde, en hij schrok, waarschijnlijk net zozeer als ik.
Zijn broek dicht, weg van die plek. Terug in de nog warme avondzon.
Hij sloeg zijn armen om mij heen. Drukte mij stevig tegen zich aan.
Ik hoefde niets te zeggen. Er kwamen weliswaar geen tranen, maar iets diep in mij brak, en huilde, en iets diep in hem wist dat het er was.

Sommige grenzen moet je leren verleggen.
Sommige grenzen zijn er niet voor niets.
Maar het is sowieso een uitdaging – nee, een must - ze te verkennen.
Want als je weet wat jou begrenst, en waarom dat zo is - dan pas kun je groeien. Zodat jij besluit wat je grenzen zijn, en de grenzen jou niet besluiten.

En De Bijter? Die heeft woord gehouden.
Hij heeft me pijn gedaan.
Maar is ook ontzettend lief geweest.

Ik zit onder de blauwe plekken, maar glimlach breed.
Aan de horizon valt nog heel veel te ontdekken...

30

2010-06-08T03:09:00.000-07:00

Ik heb evenveel bedpartners gehad als mijn leeftijd in jaren.
En ik ben dit jaar dertig geworden.
Dat is dus 1 per jaar.
Vanaf het moment dat ik mijn maagdelijkheid verloor dus 2 per jaar.
Waarvan een derde in één heel wild en wanhopig jaar.
Waarvan ruim de helft een one-night stand was.
(En evenveel onder invloed.)
Waarvan ik op 20 heel erg of een beetje verliefd was.
(En als lust een soort verliefdheid is, op allemaal.)
Waarvan ik me sommige nauwelijks nog herinneren kan.
Waarvan er 3 geen Nederlands spraken, en 1 Afrikaans.
Waarvan er zeker zeven al een vriendin of vrouw hadden.
Waarvan 1 een vrouw betrof.
Waarvan ik soms ook spijt heb (niet van die vrouw, wel van sommige mannen).
Waarvan er 1 mijn (enige en eerste) vriendje was.
Waarvan er 3 overspel betekenden (van mijn kant, dit keer).

30, dus.

En dat mag een mijlpaal heten. Maar het is niet zo dat ik er, zoals met mijn verjaardag, een glaasje op drink. Het is niet zo dat ik tegen mijn ouders zeg: “Raad eens wie er dertig verschillende partners in bed heeft gehad?”
Nee, dit is een onderwerp waar je niet te koop mee loopt.
Een taboe? Het lijkt er verdacht veel op.
Want je weet eigenlijk niet wat ‘goed’ is. Ofwel je hebt er te weinig gehad, ofwel teveel, ofwel je vind dat je het daar sowieso niet over mag hebben. Bang wat een ander ervan vindt. Bang voor het stigma dat je opgeplakt krijgt.
Mijn stigma zou ‘slet’ zijn, vrees ik.
Tenminste, dat is wat mijn ex mij vertelde, toen ik in ons prille, verliefde begin met rode konen ‘mijn getal’ had verteld, wetende dat hij er ruim 20 onder zat.
Ik hoorde hem slikken. Twee maal. De bakstenen die ik door zijn oren naar binnen had geduwd waren van een flink formaat.
Maar hij bleef koel, glimlachte zelfs. Hij zei dat hij dat vroeger (lees: de maand ervoor, toen hij mij nog niet kende) bestempeld zou hebben als slettengedrag. Maar dat vond hij mij natúúrlijk niet, een slet – nu keek hij daar héél anders naar.
Ik geloofde er uiteraard geen snars van.

Een man wil niet dat zijn vriendin de bloemetjes veelvuldig heeft buitengezet. Er hele steden mee heeft gevuld. Of hij dat zèlf nu wel of niet heeft gedaan. Want dat is het kromme: van mannen is het een algemeen geaccepteerd kenmerk van machoschap. Die worden geen sletten genoemd, want het is hormonaal verantwoord om zoveel mogelijk vrouwen het bed in te krijgen als mogelijk is. Als je dat als man niet ambieert, ben je eigenlijk een mietje. Basta.
Maar vrouwen hebben ook hormonen.
Vrouwen hebben ook verlangens.
Vrouwen hebben ook wel eens zin in spannende seks met een vreemde. Of met een bekende. Of met meerdere vreemden of bekenden.
Al weet ik heus dat wij vrouwen nooit mannen zullen zijn. Dat zou ook niet handig zijn. Dan zou de wereld in groot verval raken. Dat zou de Armageddon zijn, en wereld zonder vrouwen. Een wereld zonder emotionele gevoeligheid. Een wereld zonder schoonheid, bloei, voeding en kinderen - een wereld zonder leven.
Want vrouwen bewaken de balans.
Meestal dan.

Alcohol is voor vrouwen afrodisiacum nummer 1. Dat weten mannen allang, dus die zijn er in een bar als de kippen bij om een aantrekkelijke vrouw een drankje aan te bieden. The more the better.
En het moet gezegd: het is soms bizar wat drie glaasjes wijn al wel niet met je kunnen doen. De moraal vervlogen, het verstand verdoofd, het lichaam wordt een klankbord van onvervuld verlangen. Er moet begeerd worden, gezweet, kleding uitgerukt, op bedden gesmeten worden, er moet gezoend, gelikt, genomen worden. En de vrouw die genomen wordt, geeft zich.
Soms heeft ze daar ook geen greintje spijt van.
Vaker dan soms wèl.

Vrouwen raken emotioneel te snel betrokken bij seks, dus geven ze zich in de regel minder snel weg. Zo noemt men dat – ‘jezelf weggeven’. Het had ook kunnen zijn ‘jezelf delen met iemand’, maar afhankelijk van de ontvanger voelt het voor vrouwen toch vaak alsof ze iets van zichzelf gegeven hebben, dat ze nooit meer terugkrijgen.
Een vrouw voelt zich snel gebruikt en ‘goedkoop’, als een man nooit meer iets van zich laat horen na een intieme nacht samen. Als die man die zij zo leuk vond en waarvan zij al toekomstvisies had van happily ever after, niets anders van haar wilde dan wat zij als lichaam te bieden had.
En als zij een man net zo behandelt?
Grote kans dat ze zich daar dan schuldig over voelt.
Omdat ze weet hoe het voelt. Omdat ze bang ook is, misschien, om haar gevoeligheid te verliezen, haar vrouwelijkheid. Zichzelf. Want wat een vrouw een vrouw maakt, is juist wat ze voelt. Dàt ze voelt.
Beter gekwetst kunnen worden, dan kwetsen.

En omdat ik absoluut niet teveel wil generaliseren, en dat nu toch gedaan heb:
Ik weet dat er mannen zijn die vrouwen niet (alleen) als lustobject zien. Ik weet dat er vrouwen zijn die mannen (vaak) als lustobject zien. Ik weet dat er mannen zijn die heel gevoelig zijn. Mannen die niet van het ene naar het ander bed of hol wandelen. Mannen die zelf ook bang zijn om gekwetst te worden. En ik weet dat er vrouwen zijn die het contact met hun gevoelige kant zijn kwijtgeraakt. Die van het ene naar het andere bed of hol wandelen. Vrouwen die het niet toestaan om gekwetst te worden.
En ik weet dat al die mannen en vrouwen eigenlijk maar één ding zoeken.
En dat geen van die mannen of vrouwen een ander opzettelijk wil kwetsen.
En ik weet dat zoiets moois als het uiten van genegenheid en het verlangen naar eenheid via het hele lichaam en met openstelling van je hele wezen, niet iets is dat je zomaar elke week met een ander kunt ervaren.
Maar ik weet ook dat zoiets lekkers, warms, nats, broeierigs, passioneels, heets, geils, vurigs, magnetisch en dierlijk instinctiefs als seks, echt iets is dat je elke week – of 30 keer in je 30-jarige bestaan - zomaar met een ander zou kunnen ervaren.

Oude liefde roest niet (II)

2010-05-25T08:50:00.001-07:00

De basisschool was een topperiode voor mij, wat de liefde betreft.
Misschien wel de beste periode in mijn hele leven tot nu toe.
(En dat klinkt wat treuriger dan het eigenlijk is. Geloof ik...)
Ik had meerdere vriendjes, was populair en zelfverzekerd, en naar school gaan betekende vooral pauzes gevuld met ‘oorlogje’ spelen in de bosjes. En andere dingen ontdekken in die bosjes.

Maar toen ging ik naar de middelbare school. En kwamen De Puistjes en Het Minderwaardigheidscomplex. En na enkele grote teleurstellingen betreft kwesties van het hart, nam ik aan dat jongens mij gewoon niet leuk vonden. En dat ze dat waarschijnlijk ook nóóit meer zouden vinden (het was wel de puberteit hè – drama stond hoog in het vaandel).
Ik stortte me op mijn schoolwerk (slaagde ik in ieder geval nog èrgens in), en waagde me niet meer op het jongensfront. Al werd ik – natuurlijk – nog wel verliefd. Op de broer van mijn beste vriendin bijvoorbeeld. Op zíjn beste vriend. Op een veel oudere man. Op Jon Bon Jovi. Op de Franse leraar.
En op de jongen waar ik mijn hele middelbare schooltijd heimelijk altijd een beetje verliefd op was.

Ik was veertien jaar, en we gingen op kamp.
De nieuwe jongen in mijn klas wekte zowel mijn nieuwsgierigheid als verlegenheid. Hij was schattig, maar ook stoer. Grappig, slim en zelfverzekerd. Een jongen die wist wat hij wilde. (Dat dacht ik in ieder geval.) En wat ik hoopte gebeurde: op een avond, de sterren stonden fonkelend aan een heldere hemel, raakten we in gesprek bij het kampvuur. Het was een gesprek waarbij we lachten, discussieerden, verbaasd waren over de ander, over wat we bij elkaar ontdekten, over waarin we hemelsbreed verschilden (maar daar weer over konden lachen). Zo’n gesprek dat een eeuwigheid had mogen en kunnen duren, en dat evengoed veel te kort leek.
We lagen op de grond, pratend, naar de sterren kijkend, met de warmte van het kampvuur op onze wangen. En één van de vonkjes die van dat vuur afknetterden, moet zich op dat moment in mijn hart genesteld hebben. Want sinds dat kamp, sinds dat gesprek bij het kampvuur, is hij nooit meer helemaal verdwenen.
Ondanks het feit dat we elkaar de rest van dat schooljaar nauwelijks nog spraken. Ondanks het feit dat de vijf jaar die erop volgden, ons niet dichter bij elkaar brachten. En waarom?
Waanzinnige onzekerheid. Ziekte nummer één onder pubers.

Ik ging er namelijk van uit dat ik voor hem niet genoeg zou zijn. En, omdat ik langer dan hij was, zelfs tevéél was. Dat had hij eens gezegd namelijk. Dat hij geen vriendin wilde die boven hem uit torende (waarmee hij mooi wel meer dan de helft van de vrouwelijke bevolkingsgroep bij voorbaat afschreef). Daar was ik een best wel boos om, en verdrietig. Voelde me gediscrimineerd. HIJ voelde zich te klein of te min – moest hij daarom een ander zich net zo min laten voelen? Zag hij niet dat ik hem leuk vond? Dat ik lak had aan zijn lengte? Dat één kop verschil geen graadmeter voor gevoelens is? En ik voelde voor hem waarschijnlijk één kop meer dan hij voor mij. Stonden we toch mooi quite.
Maar hij hield me op afstand (misschien omdat ik dan korter leek?).
En ik gaf de hoop op.

En toen opeens zoenden we op het eindexamenfeest.
Mijn hoofd zweefde, mijn hart ontplofte, mijn buik was een vlindertuin.
Ik kon het haast niet geloven.
Maar de dag erna ging ik op vakantie. En toen ik terug kwam, had hij een vriendin. Van zijn lengte.
Ik kon het haast niet geloven.
En in de jaren die volgden, bleef hij onbereikbaar. Bleef hij naar iets zoeken dat hij niet in mij kon vinden. En ik probeerde het niet meer bij hem te vinden.
Maar dat vonkje bleef zitten. Was net zo koppig als hij. En het zit er nog steeds. Ondanks alles wat er gebeurd is, ondanks de mannen die voorbij zijn gekomen, ondanks de liefdes die geweest zijn.
Oude liefde roest niet, zeggen ze. En misschien is dat wel waar.
Maar als oude liefde nieuwe liefde wordt – wat gebeurt er dan?

Wie weet - als de jongen die zichzelf te klein vond, maar in mijn ogen groter was dan ik - als die jongen nu voor mij zou staan, dat het vonkje dan eindelijk doven zal. Of dat dat vonkje de boel in de hens doet vliegen. Dat het edelmetaal smelt, en de herinneringen zich vermengen met het heden.
En dan blijkt hij zich ons gesprek op kamp nog te herinneren.
En waar we het over hadden.
En dan blijkt hij mijn ansichtkaart uit Italië al die tijd bewaard te hebben.
En het schattig te vinden hoe die kaart geen enkel leeg plekje meer heeft – zo volgeschreven met mijn kleine woorden.
En dan blijkt hij mij al die tijd leuk gevonden te hebben.
Blijkt hij mij al zestien jaar leuk gevonden te hebben.
Blijkt hij mij nog steeds leuk te vinden.
En dan komt er een kus.
En blijken we even lang te zijn.

Oude liefde roest niet (I)

2010-05-25T08:47:00.000-07:00

Onderschat nooit de kracht van de liefde bij een kind.
Gevoelens van verliefdheid en afwijzing kunnen bij een 14-, 11- of 6-jarige even heftig zijn als bij een volwassene. Misschien zelfs heftiger, omdat alles nieuw is, omdat een kind nog geen muren en schilden om het hart gebouwd heeft.
Die eerste ervaringen kunnen bepalend zijn voor de rest van iemands leven.
Ze geven je je eerste vleugels. Ze bezorgen je je eerste pijn.
En ze worden nooit vergeten.

Mijn eerste verliefdheid beleefde ik in de kleuterklas.
Zijn naam was Steef, en hij zat in hetzelfde tafelgroepje als ik. Recht tegenover mij. Hij had kort stekeltjeshaar (helaas is de rest van Steef vervaagd in de vierentwintig jaar die erop hebben gevolgd, dus beter kan ik hem niet omschrijven). En ik vond hem leuk.
En op een dag kreeg ik spontaan een zoentje van hem. We zaten tegenover elkaar en toen niemand keek, boog hij zich naar voren en gaf me een kus op mijn mond.
Geheel op z’n kleuters natuurlijk – speeksel was nog ver te zoeken.
Maar ik weet nog dat ik er helemaal warm en giechelig van werd, en dat mijn buik rare sprongetjes maakte. Daarna zei hij stoer tegen de andere kinderen dat we hadden gezoend. Volgens mij geloofden ze het niet, maar ik wist het zeker: Steef vond mij leuk!
En toen schopte mij me in elkaar.
Ik zat op de schommel op de speelplaats voor school, en hij en een vriendje van hem kwamen naar mij toe. En ik weet niet meer waar we het over hadden, en of we het überhaupt ergens over hadden, maar opeens kreeg ik een schop tegen mijn scheenbeen. En Steef liet de andere jongen mij vasthouden, en gaf me nog meer schoppen. Ik weet niet hoeveel, of hoe lang het duurde, maar ik voelde me van binnen beurs worden.
Mijn eerste les in de liefde was geleerd: Het doet pijn.
Huilend ben ik daarna naar de juf gegaan, en de geweldplegers kregen straf. Maar ik weet ook nog dat ze tegen me zei: “Jongens die plagen, willen kusjes vragen”. En dat ik daar perplex van was. En jongens die schoppen dan? Hoeveel kusjes had hij willen hebben?!
Mijn tweede les binnen een kwartier tijd: Jongens hebben een bijzondere manier van laten weten wat ze willen.
Hij heeft in ieder geval nooit meer een kusje van mij gekregen.

Mijn tweede jeugdliefde was een jongen waarmee ik tussen groep 5 en 7 drie maal verkering had. Gabriël. De leukste jongen van de klas – wat mij betreft dan. Hij had prachtige hazelnootbruine ogen en lange donkere wimpers die je deden smelten zodra hij er even mee knipperde. En hij was grappig en zelfverzekerd, en kon zingen. Een beetje James Dean meets Elvis Presley. Niet gek dus dat ik hij mijn eerste Grote Liefde was. En dat ik met hem mijn eerste tongzoen ervoer.
Dat vond ik overigens geen grote openbaring. Eerder iets behoorlijk vreemds en vies. En dat ik na die eerste zoen meteen naar de badkamer rende om mijn mond te spoelen, heeft bij mijn toenmalige grote liefde hopelijk geen litteken op mijn jonge jongensziel achtergelaten. Maar ja: ik was elf, en het was spannend, en warm, en erg glibberig.
Na de basisschool heb ik Gabriël nooit meer gezien. Wel hoorde ik van een andere ex-klasgenoot dat hij er als volwassen man bepaald minder engelachtig uitziet als vroeger. En hij is geen acteur of zanger geworden, zoals ik me had voorgesteld. Hij is stratenmaker. En dan niet een stratenmaker met strakke six-pack waar je even een Colaatje Light mee zou willen drinken. Nee, gewoon eentje met een permanente butt-crack. En wat valt dat slecht te rijmen met de Bambi-ogen uit mijn herinnering.

Dus ik ban de bierbuikige-halfontblote-billen-gedachten uit mijn hoofd.
Ik ga ‘m niet opzoeken op Facebook.
En ook niet op Hyves.
Mijn eerste Grote Liefde blijft de jongen van toen. Onbezoedeld.
En dat ie het drie keer met me uitgemaakt had maakt niet uit.
Voor hem lijmde ik mijn hart drie keer weer in elkaar.
Hij wilde immers wel drie keer mijn vriendje zijn.
De leukste jongen van de klas.
En dàt telt.

In stukjes

2010-05-20T05:03:00.000-07:00

Er zijn van die dagen dat alles uit elkaar lijkt te vallen.
De bloempot die voorheen op de vensterbank stond.
De bloempjes die nauwelijks hebben gebloeid.
Mijn fiets (complete trapper viel er spontaan af, echt waar).
Het speelgoed van mijn zoontje.
Mijn haarpunten.
De rest van mijzelf ook eigenlijk.
De kat (verhaart verschrikkelijk - overal in huis stukjes kat).
En dan laat mijn televisie tot overmaat van ramp óók nog het leven.

En het erge is dat ik dat laatste nog het ergste vind.

Mijn verslavingen houden me bij elkaar.
Televisie kijken, internetten, roken, chocola eten, wijntje drinken, fantaseren over die ene man (en die andere ook – which reminds me: ik moet Robin Hood nog zien...). Stilte is zo moeilijk. Zelfs gewoon genieten van de zon en het fluiten van de vogeltjes in mijn tuin is nooit van lange duur. Een mens moet altijd wat doen. Dus gaat ook de muziek aan. Dus wordt er leesvoer bijgehaald. Dus komt er wat te drinken, wat te eten en wat te roken. En anders zijn er genoeg onderwerpen om over na te denken.
Het programma van die dag en de rest van de week bijvoorbeeld. Boodschappenlijstjes. Huishoudelijke klusjes die stoffig en aankoekend op mij liggen te wachten. Wanneer ik eens onkruid zal gaan wieden. Dat ik nieuwe scheermesjes nodig heb. Hoe mijn volgende blog moet gaan heten. Dat ik eigenlijk ook even kan mediteren, nu ik toch zit. Dat ik dat ook straks kan doen. Dat ik ervan baal dat het manschap Zoef Zoef niets van zich laat horen. Dat ik toch beter verdien. Dat ik maar beter niet aan hem kan denken, want dat is hij toch niet waard - met als gevolg het roze olifanteffect: mijn gedachten draaien vanaf dan alléén nog maar om hem – hij en zijn arrogantie, hij en zijn scrupuleloze, vrouwonterende gedrag, hij en zijn wanneer-het-hem-uitkomt-smsjes (en seks), hij en zijn donkerblauwe overhemd (dat hem walgelijk goed staat), hij en zijn... God, zijn....tong.... Hoe hij... Damn! Verdwijn uit mijn hoofd!!

Maar waar je je tegen verzet, wordt sterker.

En dan belt hij me.
‘Haaaaiiiii’, klink ik wulps, en inwendig sla ik mezelf voor mijn hoofd (‘hou je in, vrouw, niet zo kwijlen – laat ‘m gissen, speel hard to get!’). ‘Hoe gaat ie?’ vervolg ik luchtig.
Hij klinkt licht-afstandelijk als altijd, maar dat neem ik voor lief – hij belt mij. Hij BELT. Hij vindt me dus wel wat waard... (‘keep it cool, girl, misschien belt hij wel om je het bos in te sturen – om je te zeggen dat die halve afspraak overmorgen niet doorgaat, dat hij geen tijd voor je heeft, dat hij er een punt achter zet’). En met een idiote glimlach (van de spanning breed over mijn gezicht geplakt) hoor ik zijn korte verslag over China aan, beantwoord ik zo nuchter mogelijk zijn vragen, en stel hem uiteindelijk – ik hou het niet meer uit – de vraag die vanuit mijn binnenste naar buiten brandt: ‘Kom je vrijdag nog?’
‘Ik denk het niet.’ Mijn hart zakt twee etages naar beneden in de hoop daar een wijnkelder aan te treffen.
‘Ahh...echt niet?’ Vaarwel hard to get. Al mijn coolheid smelt als sneeuw in de woestijnzon. Ik ben veranderd in wat ik nog zo voorgenomen had NIET te zijn: een smekende, kwijnende vrouw.
Hij weet zelfs al zeker dat het niet gaat lukken vrijdag; hij gaat de volgende dag weer naar het buitenland voor werk, en wil die avond rustig doorbrengen. Met zijn vriendin.
Ik slik. ‘Aha’.
‘Ja,’ voegt hij koeltjes toe, ‘Dat krijg je hè’ - doelend op de vriendinverplichting die nu in de weg zat als een roze olifant voor een kattenluik.
‘Ja, dat krijg je’, echo ik lamgeslagen.
Frustratie en verontwaardiging borrelen naar mijn keel, maar mijn aanhankelijke kwijnkant wint het, als ik eruit piep: ‘Wel heel jammer...’
En dan antwoordt hij zoals alleen hij antwoorden kan:
‘Dat snap ik, schat, maar het leven is hard.’
...???!!!!! What the F!!??!
HET LEVEN IS HARD?!?
Ja, het leven is hard!!!! Jij bent hard! Hartstikke klote! Ongelooflijk aanmatigende, egocentrische kloothommel!!
Dat schreeuwt er door mijn hoofd, maar blijft daar ook. Het enige dat er op dat moment uitkomt is een net wat te harde, heel cynische lach.
‘Ik neem nog wel contact op van de week’, zegt ie (het gesprek is duidelijk over).
‘Binnen nu en overmorgen dus’, zeg ik koeltjes kokend.
‘Ehm..ja... Nou, tot snel dan maar’. Hij wil erg graag ophangen.
Ik blijf stokken in de stilte, want wat moet ik zeggen? Dat ik daar naar uitzie? Fijne reis naar Verweggistan? Veel plezier met je vriendin? Hou je haaks?
Ik wilde hem helemaal niets toewensen.
Behalve dan dat zijn vliegtuig zou crashen in een onherbergzaam tropisch woud, waar hij in een grote, vrolijk beschilderde soeppan gaargekookt zou worden door een stelletje koppensnellers die niet vies zijn van een lekker wit mensensnackje. Zout, peper erbij, beetje tabasco, en Zoef Zoef is het haasje. Wàs, welteverstaan.
‘Ja. Okay,’ krijg ik er nog uitgeperst, en met ‘Doei’ hangen we op.
Exit Zoef Zoef?
Exit Zoef Zoef.

Maar ik bleef mooi wel met de brokstukken achter.
Een beetje net als mijn woonkamer na een bezoekje van de buurtkinderen – alsof er een orkaan gewoed heeft. En wie ruimt er op? Juist.
Die avond zat ik op de bank achter de tv (had mijn oude, kleine, afstandsbedieningloze, maar eigenlijk heel trouwe kastje uit de berging gehaald).
Achter de tv dus, met een zak M&M’s, port, sigaretten, een door huilbuien verregend gezicht en een knoop in mijn maag.
De kat had bij wijze van troost een musje op het tapijt gelegd. Heel lief, maar ik word niet blij van een dode mus. Ik werd helemaal nergens blij van. Ondanks de grote toevoer van afleiding, ondanks alle middelen om de leegte maar zo snel mogelijk te vullen.
Op tv werden mensen aan stukken gereten door een buiten proporties gegroeide vleesetende vis. En mijn eigen binnenste voelde niet veel beter.
Hoe lang kon ik doorgaan met telkens opnieuw de rotzooi opruimen? Met mijzelf bij elkaar vegen? Met mijn verlangens aan het roer de golven bestormen? Hondsberoerd en zeeziek worden?
Mijn verslavingen namelijk, houden me niet bij elkaar.
Mijn verslavingen trekken me in stukjes.

Willen

2010-05-18T07:46:00.000-07:00

Ik kan en mag jou niet
Willen
Ik kan en mag jou
Niet missen
Ik kan en mag
Jou niet vragen
Ik kan en mag jou
Niet
Maar jou niet willen niet missen
Niet vragen niet zeggen dat ik
Je wil
Je mis
Je vragen wil
De stilte te verbreken
De stilte die ondraaglijk is
- dat kan en mag ik
eigenlijk niet

Ik zou je dus niet mogen
Willen
En ik wil je ook eigenlijk
Niet
Maar wel wat jij mij kunt geven
Want - God vergeef me -
Dat kan ik niet

Zoef Zoef

2010-05-10T17:44:00.000-07:00

Seks is het fijnst als je je verbonden voelt.
Maar dat is ook meteen de grootste valkuil.
Want welke vrouw verbindt zich in godesnaam met een man die al gebonden is aan een ander?
Welke vrouw spreekt met zichzelf af vooral NIET méér te gaan voelen voor een casual fling - omdat dat is wat een casual fling moet zijn en blijven: casual - maar gaat dan toch zitten VOELEN?
Welke vrouw wil liefde, en probeert dat via het lichaam te krijgen van een man?
Welke vrouw hoopt op meer, terwijl ze niet meer verwachten kan?
Welke vrouw doet dat zichzelf aan???????

Laat me raden. Vrijwel elke vrouw. Ik denk zelfs dat ik de eerste vrouw nog moet ontmoeten die het lukt om meerdere malen te vrijen met dezelfde man, en er 100% niks anders bij gaat voelen dan lust en bevrediging van die lust. Een vrouw die als een man door het nachtleven gaat. Onverschrokken en onaantastbaar. Make way for the Maneater! Ha! Maar zo’n vrouw zou vast niet het hele huis schoonmaken, alle rotzooi opruimen, tien keer in de spiegel kijken en zenuwachtig op haar klok kijken bij een tweede afspraakje met iemand. Ha! En ik dacht nog wel dat ik zo’n vrouw was. Of zijn kon. Al was het maar even. No strings attached – heerlijk. Maar helaas.
Want ik wil helemaal geen relatie met deze man. Ik wil überhaupt nog geen relatie, want daar ben ik niet aan toe. Ik ben de vorige nog aan het verwerken, en dacht: wat een perfecte afleiding. Seks met een man die helemaal niets van je verwacht. Waar je geen hartezeer van krijgt. Waar je gewoon mee in bed duikt en er vrolijk weer uit wandelt. Maar het is wat ik zeg: afleiding. Afleiding van de ene sores naar de andere, welteverstaan. Ze zeggen wel eens: je komt makkelijker over de ene liefde heen, door middel van een nieuwe liefde. Maar geldt dat ook voor de lichamelijke liefde??
Is er werkelijk zoiets als onbezorgd genieten van heerlijk vrijblijvende seks?
Hem lukt het wel. Met schijnbaar gemak botviert hij zijn seksuele verlangens op een ander dan zijn vriendin, en loopt – alsof er niets gebeurd is – luchthartig de deur uit. Heel casual. Geheel volgens onze afspraak betreffende het Ongebonden Nul Verwachtingen Akkoord.

Ik heb het hier over mijn Koninginnedagscharrel. Of scharrelei. De man zonder manieren en zonder geweten, maar met heel adequaat gereedschap. Wat zijn manieren betreft is het nog steeds een ei. Zeg maar gerust een klootzak. Want vandaag – onze tweede keer samen, na twee weken elkaar gek te hebben gemaakt met hitsige sms-jes (waarin ik dingen heb geschreven die me bij de herinnering danig doen blozen, omdat ze beter gepast hadden in een heel erg banale B-pornofilm) – enfin, hij was vandaag dus weer in no time weg. Ik kreeg het voor elkaar om hem na ‘de daad’ nog 10 minuten op mijn bank te houden, maar toen moest hij het pand toch echt verlaten. Hij moest zijn spullen nog pakken thuis. Hij ging namelijk een week op vakantie naar China met zijn vriendin (ze zitten in het vliegtuig du moment dat ik dit neerkrabbel). Dus: vluchtige kus op de mond (de afstand geherinitialiseerd), en weg was ie. Dat verdient een hernoeming (zeker omdat het nu geen Koninginnedag meer is). Vanaf nu heet hij voor mij en jullie: Zoef Zoef de Haas.

Welke vrouw die goed bij zinnen is, zou iets willen met een man als hij? Een Zoef Zoef de Haas? Wat voor uilskuiken ben je als je zo iemand toelaat in je bed? Je leven? Je hart? Maar ik kon het niet helpen. Toch te zoeken naar íets in hem dat meer was dan plezierig lichamelijk samenzijn. Ook van klootzakken moet gehouden worden. Ook klootzakken hebben iets (diep verborgen) waar je van kùnt houden (het bewijs: zijn vriendin). Heel stom, ik weet het: ik zocht zijn hart. Zijn Hart, dat misschien de mijne ook wel voelde. Waar misschien, inmiddels, iets meer klopte dan de lust in het andere deel van zijn lichaam (waar overigens ook helemaal niets mis mee was, want die lust voelde ik natuurlijk ook, en de seks was goed - okay, meer dan goed: het was ronduit zalig. Maar dit tussen twee haakjes).
Ik dacht ook echt dat hij dichterbij voelde, dat hij dat zelf ook zo voelde, en dat ik zachtheid in zijn ogen zag. Maar dat had net zo goed de gedachte ‘God, wat lekker, wat ben je geil en wat ga ik zo komen’ kunnen zijn. Mannen zijn moeilijk te lezen. Of juist te makkelijk, en maken wij vrouwen er weer teveel van. Een pornoblad is nog geen literair hoogstandje. Ondanks alle standjes.

Misschien heb ik één grove fout gemaakt. Namelijk dat ik hem een koosnaampje gaf. Nu was het wel op een moment welke in de geschiedenis van de liefdesbedrijving vast wel vaker uitlatingen ten gevolge heeft gehad die later voor problemen hebben gezorgd: we hadden net samen – tegelijkertijd – de top en eindstreep van onze half uur durende tocht bereikt. Dan komen er wel eens wat hormonen vrij die je in een bepaalde extase misschien wat uit laten kramen dat je later niet ter mond zou nemen. En ik zei dus iets als ‘Ooo...liefje’. En ik schrok zelf ook een beetje, want alleen mijn zoontje en mijn ex waren deze titel tot op heden gegund. Maar nu kreeg Zoef Zoef de Haas mijn ‘liefje’ zomaar toebedeeld. Mocht hij nooit meer van zich laten horen, dan zou dit de reden kunnen zijn. Of de tranen die ik in mijn ogen had, misschien (van puur genot, ik zweer het!).

Hij was de deur uit, de hoek al bijna om, ik riep nog vrolijk ‘veel plezier in China!’, maar hij leek me niet meer te horen. Zoef Zoef. Ik deed de deur dicht, wat harder dan normaal, en begon op mijzelf te schelden. Waar was ik mee bezig!? No strings attached? Maak dat de kat wijs. (en inderdaad, mijn trouwe lieve huisdier keek mij licht verbaasd en een beetje bezorgd aan, alsof hij snapte waarom ik me zo gedroeg, alsof hij snapte dat het mijn eigen schuld was, ook)
Want wat voor vrouw wil zich verbinden met iemand waar ze zich helemaal niet mee zou moeten verbinden? Terwijl ze dat ook wéét?
Een vrouw die niets voor onmogelijk houdt. Een vrouw die wanhopig zoekt naar erkenning en vervulling. Een vrouw die haar oude liefde in een ander probeert te vinden. Een vrouw die van een uitdaging houdt. Een vrouw die van pijn houdt. Een vrouw met een grote, gapende leegte in haar hart. Of anders in haar hoofd.

Je ziet de valkuil. Je weet dat ie er is, want je hebt ‘m daar zelf gegraven. Je hebt er zelf de stalen pinnen in gezet. Je ziet de kuil. Je weet wat daar ligt te wachten. En je loopt er met wijd open ogen in.

Afslag gemist

2010-05-09T08:40:00.000-07:00

Ik rijd op de snelweg naar Ware Liefde. En rechtop naast mij zit de kat.
Ik zie de borden mijn bestemming aangeven: nog maar 700 meter tot aan de afslag. Mijn hart klopt al sneller – al bijna daar! Eindelijk, eindelijk, eindelijk schat!!
Maar dan begint mijn huisdier akelig te miauwen. ‘Wat is er toch, je hebt toch eten gehad?’ Maar ze houdt niet op, begint me te krabben, blijft met haar nagels hangen in mijn sjaal. Om mijn nek hangt haar zwaarte als in een wurggreep, en ik sla en ik trek haar van mij af. En zo bevrijd ik mij nog net op tijd... om rechts van mij UIT te zien verdwijnen. Het bordje van de afslag glijdt uit mijn ooghoek. Ik kan het bijna niet geloven, maar ik ben er echt voorbij.

Ik vloek en ik huil omdat ik niet keren kan, en om het ongelooflijke verraad. ‘Stom beest!’ krijgt het dier te verduren, dat schuldbewust naar buiten staart. Nu is het te laat. Mijn doel voorbij. En ik was nog nooit in Ware Liefde geweest.
Andere auto’s halen mij in, claxonerend van ongeduld, met boze blikken. Onbegrijpelijk dat zij die afslag niet hebben genomen. Doelbewust niet. Of waren ze te laat, net als ik? Ik kan niet stoppen, nu moet ik wel doorgaan - teruggaan kan ik al lang niet meer. Maar wie weet dat ik verderop kan keren, de snelweg af, naar de andere kant? Terug naar die afslag, is dat mogelijk? Ik moet het proberen – gas geven maar!

Andere borden met andere plaatsen komen mij al snel tegemoet. Eenzum, en Zoek-ende - daar ben ik geweest (en zijn hevig af te raden). Bussex en Triejo – vééls te toeristisch. Langpenis en Vaag-in-Aalst –slechte accomodatie (veel last van vocht). Bij Kort a/d Stondig ben ik ook nooit blij weggereden (gehucht zonder enige vorm van cultuur). En daar hebben we over 2 kilometer het beruchte - doch veelbezochte - Despuraad (veel kroegen daar, vol bier en kots, alsof je door de hel heen gaat). En met Wannijtstent heb ik het ook gehad (je mag er niet langer dan één nachtje blijven, en het ontbijt is vrijwel nooit inbegrepen). Maar ik moet toch ergens een afslag nemen, als ik terug wil naar wat nu achter mij ligt. Ik moet de weg af om om te keren. Want Ware Liefde – dat is maar één stad. Daar kom ik er niet nòg een van tegen.

Ik besluit dus om een gokje te wagen, en bij afslag V101 eraf te gaan. Die leidt naar Frientschap, een heel leuk plaatsje, waar ik best even een pitt-stop maken kan. De kat, die vredig had liggen spinnen, kijkt mij met groene ogen aan. Bijna alsof ze wil zeggen: ‘Wat heb je dáár nou weer aan?’. Maar ik negeer haar en laat de richtingaanwijzer tikken. Kijk haar daarbij uitdagend aan. Ze sluit laatdunkend beide ogen, en laat mij dan mijn gang maar gaan.
In Frientschap haal ik eten en drinken, en een grote zak snoep voor onderweg. Ik kan er ook een landkaart kopen en vul de tank tot aan de nok. De zon schijnt en de vogels fluiten, en de krokusjes piepen door het gras. Dit moet vast veel op Ware Liefde lijken. Jammer dat ik weg moet – ik ben er pas. De kat trakteer ik op verse vis, en ze lijkt me dik tevreden. Voorlopig dan – het blijft mijn kat. Ze is vooral heel dol op mannen. De plattegrond valt echter wel wat tegen – veel wegen lijken niet te bestaan of blijken dood te lopen. Waardeloos! En de kaart verdwijnt in de eerste de beste prullenbak. Er zullen hier toch tussenwegen moeten lopen? Wegen die kronkelend naar Ware Liefde leiden?
Ik vraag het aan een voorbijganger. Een oud en vriendelijk ogend vrouwtje. ‘Heeft u het al in Liefde geprobeerd?’, vraagt zij mij met krakende stem. Haar rimpels lachen onbeweeglijk, haar ogen kijken lichtjes scheel. Ze is vast al over de honderd, maar ik vraag het niet – dat is onbeleefd. ‘Liefde?’ echo ik wat stom. Dat was nog niet in mij opgekomen. ‘Maar daar wil ik ook niet heen’ – ze mag dan oud zijn, maar toch niet wijs. ‘Ik wil naar WARE Liefde, en ik weet wel waar dat is, maar ik zoek alleen nog naar een weg’. ‘In Liefde vind je alle wegen’. En dan draait ze zich zwaaiend om, met een hekserige lach. Mijn kat kijkt haar wantrouwend na, met uit haar bek het staartje van de zojuist verorberde vis. En net als ik de auto wil starten, mompelt het vrouwtje zachtjes:‘Honderd-en-één, en negen-en-negentig dagen’. Maar als ik opkijk, is ze al verdwenen. Als bij toverslag.

De weg op ga ik. Verder maar. En ik denk bij mezelf dat ik het evengoed kan wagen. Zodra ik het op een bord zie staan. Omkeren lukt niet, dat is gebleken. Maar in Liefde keert wellicht het tij. In Liefde immers, zijn alle wegen.
Naast mij krult de kat haar staart en legt haar hoofd weer op haar poten. Zo is ze lief, die Kat van mij. Zo is ze bijna een heel normaal huisdier. En niet een enorme zwart-gele tijger.

Ja-woord

2010-05-07T02:59:00.000-07:00

“Dus we zetten er een punt achter?” zei hij. Het vraagteken klonk weifelend, alsof het zijn bestaansrecht halverwege verloor. Ruimte moest maken voor een punt.
“Ja” was het enige antwoord dat ik geven kon.
Maar heb je wel eens ‘ja’ gezegd, terwijl je van binnen kapot wordt gescheurd door een wanhopig, tierend, smekend ‘NEE!!’? Heb je je weleens twee dingen tegelijk gevoeld? Ben je weleens twee mensen in één? Snoer je je hart weleens de mond, om je verstand de weg te laten wijzen – die van de minste weerstand?

Ik had ook ‘nee’ kunnen zeggen. Ik had kunnen zeggen: ‘Wat er ook gebeurd is en wat er ook komen gaat: ik hou van je en die liefde is een tweede kans waard, die liefde is zonodig tien of twintig of honderd kansen waard. Want wat als ik dit nooit meer voel? Voor niemand ooit meer? Wat als wij dit gezin opbreken, ons kind zijn ouders samen ontnemen, omdat we het eventjes niet weten? Omdat we in de val van iedere relatie zijn gelopen, en er niet voor hebben gevochten, terwijl het het waard was om voor te vechten? Wat als straks blijkt dat we een weg hebben genomen die niet de juiste was? Maar dat het dan te laat is?
Er is altijd een keuze. Maar ik zei “Ja”.

‘Ja’, omdat ik hem niet meer wilde kwetsen. ‘Ja’, omdat ik vrij wilde zijn. ‘Ja’, omdat ik geen geheimen meer wilde bewaren. ‘Ja’, omdat ik geen nieuwe geheimen meer wilde creëren. ‘Ja’, omdat ik mezelf weer wilde zijn – een zelf zonder ‘hij’, een zelf zonder ‘wij’. ‘Ja’, omdat ik wilde weten of ik die ‘zelf’ ook kon vergeven. ‘Ja’, omdat ik wilde weten of die zelf ook anders kan zijn bij een ander. ‘Ja’, omdat ik mezelf niet onder ogen kon komen als hij bij mij was. ‘Ja’, omdat de spiegel die hij voorhield de boel behoorlijk misvormde. ‘Ja’, omdat ik hem los moest laten. Omdat ik anders zelf zo vast zou komen te zitten, dat ik òf zou stikken, òf hem zou verwonden (recht in zijn oude wond, en dan onherstelbaar schade aanrichten). ‘Ja’, omdat het eten was, of gegeten worden; de relatie met een sisser laten eindigen, of tot ontploffing laten komen.
“Ja” dus.

En we huilden allebei. Om ons. Om de ander. Ons verleden. Om wat we ooit hadden. Om wat we nog voelden.
Zo idioot. Dan maak je een keuze, dan weet je dat het beter is, dat je elkaar niet blij maakt, dat het beter nu eindigen kan dan na nog tien jaar doorsukkelen. Dat dit ook voor ons kind van drie beter is. Beter nu dan dan. Dus dan maak je die keuze. En dan verlies je elkaar. En dan vind je elkaar.
Alles komt weer naar boven: de eerste ontmoetingen, de eerste kus, de eerste keer onder de sterrenhemel, de eerste keer dat je denkt ‘Goh, wat een leuke vader zou jij zijn...’ (al na welgeteld één week). Alles komt omhoog: hoe je je bij hem voelde, hoe je naar hem verlangde, hoe je hem liefhad, hoe je altijd bij hem wou zijn. Hoe je je kon voorstellen dat je ooit met hem zou trouwen, hem je ‘ja’-woord eigenlijk al gegeven had. Hoe je samen was en alleen maar lachen kon. Van waanzinnig geluk. Van elkaar gevonden hebben. Hoe je voelde dat dit anders was. Dat je nog nooit zo verliefd was geweest. Nooit zo bang ook, om iemand te verliezen.
En dan raak je hem kwijt. En door dat kwijtraken vind je hem, weer even. En dat doet zo’n ontzettende pijn. Je begrijpt meteen waarom mensen kunnen sterven van verdriet. Dat je hart het zou begeven als dit gevoel nog langer zou voortduren, nog erger werd. Maar ik had het zelf gedaan. Mijn hart aan gruzelementen. Aan stukjes geslagen, om erger te voorkomen.
En dan vraag je je af: ‘Is dit het juiste antwoord?’. Want was ik niet degene die altijd maar heeft geroepen vooral je hart te volgen, vooral je hart te laten spreken, omdat er geen hogere wijsheid is, geen betere leidraad in je leven?

Ik voelde mijn hart. Ik voelde mijn liefde voor hem. Onveranderde liefde, die niets te maken had met onderlinge verschillen, met gesprekken die er wel of niet waren, met verwijdering en stiltes, met irritaties en verwijten. Die liefde had niets te maken met de fouten die wij maakten, met de imperfectie die alles is en die wij allemaal zijn. Die liefde had niets te maken met mijn onzekerheden en angsten, noch met die van hem. Die liefde had niets te maken met waarom het nu toch fout ging. Met waarom ik mijzelf de schuld ervan gaf. Die liefde had niets te maken met waarom ik er niet voor kon vechten, waarom ik er voor wegliep, waarom ik niets bekennen kon, waarom ik niets beloven kon, en dus niet met een schone lei kon beginnen. Die liefde had daar helemaal niets mee te maken.
Maar de rest wel. En ik kon het niet verenigen, die liefde en de rest.
En dus gaf ik het antwoord dat ik geven moest.
Geen trouwjurk aan, geen happy end. Mijn geweten als getuige, en mijn hart - die krijgt geen laatste woord.
Mijn lief, ik zal je de pijn besparen. Ik beloof het je, omdat het leven ons scheidt,
“Ja”.

Lentekriebels met Joost en Bart

2010-05-02T08:19:00.000-07:00

Amsterdam, Nicolaas Maesstraat, een Italiaanse patisserie, buiten.
Het is de dag na Koninginnedag. De dag na mijn eerste heuse scharrel in mijn nieuwe vrijgezellenbestaan.
Beste vriendin C. en ik zitten op eén van de houten bankjes voor de patisserie, en genieten van een late brunch op deze onverwacht katerloze en zonnige dag, en we genieten van het uitzicht. Een uitzicht op een drukbezochte straat waar trams vrolijk doorheen denderen en mensen van allerlei pluimage voorbijlopen, -rollen en –fietsen. En er valt ons iets op. Er zijn ongewoon veel mooie mannen in dit stukje stad. Jonge, wat oudere, gebruinde, gespierde, kakkers, alto’s, toeristen. Allerlei mannen, en allemaal onverklaarbaar leuk en lekker. Quel mysterie! Is het de lente? Zijn het de hormonen? Is het de goddelijke cappucchino? De rosé die daarop volgde?
En het leuke is: al die mannen zien ons ook. De mannen op het terras die hun vriendin naast zich hebben zitten. De mannen op het terras die vriendjes van elkaar zijn. De mannen op hun fiets die hun nek soms bijna verdraaien. De bediening die zeker tien jaar jonger is. O, wat een zaligheid – twee vrijgezelle dames in de lente (nou goed – zomer) van hun bestaan! We grijnsen van oor tot oor onder grote zonnebrillen.

C. heeft mijn hele relaas over de dag ervoor aangehoord en kan er, net als ik, smakelijk om lachen. Zeker omdat we er ook een verschrikkelijk lekker chocoladetaartje bij verorberen. En ik zeg haar al die dingen die vrouwen zeggen na een afspraak waar je alles uit hebt gehaald wat er in had kunnen zitten (een uitspraak waar mijn broertje de avond ervoor zo van in de lach schoot dat de bier er via zijn neus haast weer uit kwam) - op ware liefde na. Dat zat er niet in. Maar die hoef ik ook niet, zeg ik, want het is natuurlijk een sukkel. Om mij zo af te schepen. Om zo naar zijn vriendin te hollen. Om mij te vragen het ‘bewijsmateriaal’ ergens buiten de deur weg te gooien (wat ie overigens toch maar zelf heeft gedaan – alsof ik de boel misschien toch per ongeluk expres zou achterlaten. Wat zijn verdiende loon natuurlijk zou zijn geweest. Gewoon pontificaal op de bank, in de koelkast tussen de eieren of in het plantje op de salontafel, met een strikje erom. Ha!).
Ik zou hem helemaal niet hoeven ook. Hij is egocentrisch en narcistisch, en heeft daar eigenlijk helemaal geen reden toe. Want zijn lippen zijn te dun, zijn middel te dik, zijn manieren te lomp en zijn geweten ontbreekt compleet (en een deel van zijn haar ook). En het feit dat ie HELEMAAL NIETS van zich heeft laten horen, speelt natuurlijk ook een kleine rol. Mij eerst dagelijks berichtjes sturen via internet en telefoon, en nu algehele radiostilte inlassen. Terwijl ik hem had gezegd dat ik heus geen verwachtingen koester. Dat ik (jaaaha) had begrepen dat ie een vriendin heeft. Tjeezzz.... Wat je al dan niet moet doen om een man gerust te stellen. Om hem niet af te schrikken.

Niet bellen dus, drukt C. me op het hart. Niet sms-en. Hem compleet negeren. Dat is de enige manier om eventueel zijn aandacht ooit weer te krijgen. Het hóeft niet zo te zijn dat ie, nu hij me gekregen heeft, mij nooit meer zou willen. Dat de spanning voorgoed voorbij is. Maar ik kan maar beter even helemaal niets doen. Voor de zekerheid. En mijn hart zinkt stilletjes naar beneden, en glijdt in het mengsel van ciabatta, pesto, chocola en koffie. We doen er nog maar wat rosé bij.
En ik kijk weer even goed om me heen. Want mensen, hier zitten twee goddelijk mooie vrouwen in de lente, en de mannen zoemen om hen heen als bijen rond de honingpot. De Koninginnedagscharrel(ei) kan gaarkoken wat mij betreft. Hier wachten nieuwe kansen, nieuwe prijzen!

Ik lach mijn leukste glimlach, als twee mannen tegenover ons gaan zitten. Dat lijkt meteen wel beet. Zien er leuk uit, zijn van onze leefijd (schimmig eind twintig-begin dertig gebied), en ze houden van lekker eten. Baldadig beveel ik ze de rosé aan, en wordt beloond met twee bloottandse glimlachen. Scharrelei is vergeten. Die rechter jongen is best heel erg cute, en hij kijkt me regelmatig aan. Gewoon recht in mijn ogen, tot ik er een kleur van krijg. Maar die had ik al, want de zon begint steeds warmer te schijnen, en ik trek (dankbaar) mijn blouse uit. Blote armen, een strak topje. That will do the trick. Ik zie de namiddag in gedachten al gekleurd met een geanimeerd gesprek, glaasjes rosé en lekkere hapjes met ons nieuwe gezelschap.
C. en ik besluiten tot die tijd een spelletje te doen: raden hoe ze heten, en wat voor beroep ze hebben. De jongen met krullen lijkt ons creatief en serieus – iets in de reclamewereld misschien, of in de muziek. Een typische Joost, concluderen we tevreden. Kandidaat nummer twee is een wat ruiger type. Ook creatief misschien, maar meer van het slag dat creatief de glaasjes vult in een bar. Zijn kleine bierbuikje lijkt er het bewijs van. Maar dat is dan weer schattig. Bart. Wel echt een Bart, ja.

Maar Joost en Bart maken geen aanstalten om onze kant op te gaan. Joost en Bart kijken wel regelmatig nog steeds onze kant op, maar blijven zitten waar ze zitten. We beginnen te vermoeden dat ze misschien bezet zijn. Of ontzettend verlegen. Of totaal geen idee hebben van sociale omgangsvormen. Of stekeblind zijn.
In ieder geval blijven de gezamenlijke wijn en de diepgaande gesprekken uit. En dan, het is inmiddels twee uur later, staan ze op. C. en ik kijken verwachtingsvol toe. Ze lopen onze kant op. En lopen ons straal voorbij. Geen blik meer, geen glimlach, niet eens een ‘doei’. Sprakeloos blijven we achter.
De zon verdwijnt achter de huizen, ik trek mijn blouse weer aan. Geen goed woord hebben we meer over voor Joost en Bart. Schandaaaalig gedrag! Hoe durven ze! Gelukkig ligt het niet aan ons – uiteraard niet.
En even later, als ik in de tram richting het station zit, bedenk ik me dat ik er weer ben ingetuind. In mijn eigen verwachtingen. En ik voel me een beetje misselijk.

Great Expectations - Koninginnedag 2010

2010-05-02T02:45:00.000-07:00

Eigenlijk valt Koninginnedag altijd tegen. Teveel drukte, teveel rommel, teveel lallende toeristen, teveel verschaalde bierlucht, zwalkend kotsende pleziermakers en gewoonweg teveel rommel (dat had ik al gezegd, maar dat komt omdat er ook echt teveel van is; op straat, op kleedjes en rond overvolle prullenbakken). Zelfs als je er niets van verwacht, valt het nog tegen.
Enfin, ik ben sinds mijn twaalfde geen fan meer van de meest oranje dag van het jaar.
Maar dit jaar had ik opeens weer moed. Dit jaar zou het anders zijn. Dit jaar zou ik Koninginnedag overwinnen. En dus had ik een date. Een date met een man met een vriendin. Maar in ieder geval een date met een échte man. Zo één van het kaliber Gerard Butler en Russel Crowe. En het kon me niet schelen hoe fout. Deze date was onvermijdelijk. In onze ontmoetingen ervoor had namelijk een onuitgesproken belofte gesluimerd: als wij alleen zijn, gaan er een paar heel essentiële kledingstukken uit. Als wij alleen zijn, dan krijgt ‘stomende seks’ er een nieuwe, ongekende ervaringsdimensie bij.

En toen waren we alleen. Prosecco in grote wijnglazen. In zijn appartement. In de woning waar normaal gesproken een donkerblonde dame met een Friese naam rondliep, drankjes inschonk, kookte, op de bank zat, hem zoende en... ik bande het allemaal met een grote veeg uit mijn gedachten. Wat telde was dat hier twee mensen waren die allebei hetzelfde wilden. Wat telde was dat er een belofte ingelost moest worden. De fantasie moest realiteit worden. Vlees worden.
Ik klokte mijn derde prosecco achterover en liet de zon die door het hoge raam viel mijn gezicht verwarmen. Mijn ogen gesloten. Mijn lippen subtiel getuit. Vol verwachting klopt ons hart... Ik voelde een hand op mijn hoofd, en die hand begon mij te aaien. Van links naar rechts over mijn hoofd. Ik keek tersluiks omhoog. Hij staarde afwezig uit het raam, en bleef intussen aaien. Aai aai. Alsof ik zijn huisdier was! Ik lachte in ontdane verontwaardiging, en hij droop af. Dat doen wij dus niet meer, meneer.

De volgende stap ging al beter. Een zoen in mijn nek. Zijn baardje prikte licht. Zoen op mijn wang, naast mijn mond, op mijn lippen, tussen mijn lippen, tongen ineen. Ik hield mijn adem in (shit, had niet net een sigaret moeten roken). Het voelde onwennig, alsof ik weer opnieuw moest leren kussen. Lag het aan mij? Aan hem? Het hielp ook niet dat ik in de lach schoot bij de aanblik van zijn halfopen mond die net wat te lang op apegapen stond, wachtend op mijn lippen. Hmm. Nog niet bepaald de onweerstaanbare, bloedgeile chemie die ik voorzien had. Maar ik wilde me niet uit het veld laten slaan. Ik wilde bewijzen dat deze 30-jarige alleenstaande moeder, net vier maanden single na vier-en-een-half jaar met haar eerste grote liefde, dat deze vrouw nog altijd een man, welke man dan ook, kon behagen.
En hij leek op een zelfde soort missie toen zijn hoofd naar beneden ging en mijn broek ontknoopte - wat nog een hele klus voor ‘m leek.
"Gaat het?" vroeg ik met een licht nerveus stemmetje, want eigenlijk vroeg ik mij af of ik de enige vrouw op aarde was die hier heel ongemakkelijk van werd (wel goed schoon, geen nare luchtjes, plotselinge uitbarsting van afscheiding, een paar te lange haren op de verkeerde plek..?) – er is veel – veel teveel – dat de boel danig in het honderd kan sturen.
Maar hij leek nergens een probleem mee te hebben. Op misschien dat hele kleine stukje wc-papier na dan, dat hij nadien aan zijn tong had zitten kleven...

Het is met de stomende seks nog wel goed gekomen. Seks met een ruig randje zelfs – hij trok een paar keer met een ruk mijn hoofd naar achteren aan mijn haar. En dat kan best opwindend zijn, maar in dit geval hoorde en voelde ik wat knappen in mijn nek (het is nu nog steeds een beetje stijf). En op die nekpijn na heb ik gekregen wat ik wilde: seks. Lekkere seks ook. Maar het was seks, en meer niet – precies wat ik kon verwachten. Toch?
Bleek ook wel voor hem, toen ik – ik had mijn sokken nog niet aan – te horen kreeg dat ie eigenlijk al laat was, en of we zo dus zouden gaan? Hij had afgesproken met zijn vriendin namelijk. Ik zat perplex met mijn na-de-daad-sigaret in mijn hand op de vensterbank in de (heel erg vroege) avondzon.
Ik had heus geen tedere liefkozingen verwacht. Heus geen liefdesbetuiging. Zelfs nog geen ‘ik hoop niet dat je nu bepaalde verwachtingen hebt’-gesprekje (die kwam 15 minuten later). Maar het zweet stond nog op zijn voorhoofd. Mijn geur hing ongetwijfeld nog om hem heen. Hoe kon hij nu in godsnaam naar zijn vriendin willen? Vrouwen hebben behalve een zeer goed ontwikkelde reukzin ook een zesde zintuig dat naar neurotische paranoia neigt. Hij was wel heel erg zeker van zichzelf en zijn relatie, of hij was heel erg zeker van zichzelf en gewoon heel erg stom.
Want wat zou ze zeggen, als ze vanavond een piepklein stukje wc-papier tegenkwam op zijn gehemelte?